Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
11 september 2011, om 09:44 uur
Bekeken:
721 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
248 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"BP- schoonmoeder woei"


 

 

Geen woord mist ze, nooit of te nimmer. Waar de gezelligheid of de visite te vinden is, daar is ze. Ouwehoeren als een klaterende waterval, zelfs haar cavia's doen mee; als je haar aan de telefoon hebt, gaan steevast na een minuut of tien die twee zachtharige biggetjes tekeer. Alsof ze ook maar een seconde van het gesprek zouden missen.

Nieuws? Je bent nooit voor lang in het ongewisse, ze praat je bij met een nauwkeurigheid die een wiskundige versteld zou doen staan.

Soms erg vermoeiend, maar ook oh zo gezellig.

Altijd als ze bij ons komen (er ligt tweeëneenhalf uur rijden tussen ons) hebben ze de wagen volgeladen met toeli; kleine spulletjes en grotere handigheden. De schatten.

Alles bewaart ze! Een heel museum heeft zich in de loop van de jaren in hun huis genesteld.

En koken... Oh hemel, dat kan ze. Met grote vaardigheid snijdt ze pepertjes, verse knoflook, uien en peentjes in stukjes en brouwt een Indonesische maaltijd om als de donder van naar je glas melk te rennen... Maar lekker...!

Tussendoor hangt ze aan de telefoon met ons, haar Indonesische (half)zus of andere klepvriendinnen om de laatste grapjes uit te wisselen.

 

En zelfs in tijden van moeilijkheid blijft de Brabanste humor zegevieren.

Zo kwam ze vorig jaar na een moeilijke en zware tijd het ziekenhuis uit. Oh, ze kwam er bovenop hoor, taai is ze wel.

Het moeilijkste was op dat moment misschien nog wel dat ze haar haren was verloren door de behandelingen. Altijd moeilijk om kaal te worden natuurlijk, maar zo plotseling... Afijn.

Mijn schoonouders boekten gezamenlijk een knusse korte vakantie op Texel. Dat hadden ze wel verdiend; even lekker uitwaaien.

Uitwaaien?

“Och gos, Jaap, mijn haar!” geschrokken greep ze naar haar hoofd, maar de zeewind had haar pruikje meegenomen, wat nu vrolijk fladderend over het strand woei.

En die arme, dik in de zeventig zijnde man maar rennen. Arme Jaap. Hink-stap-sprong achter het weerbarstige haar aan, terwijl zij met de handen op het hoofd, het is natuurlijk niet niks; zo kaal voor een vrouw, zich achter een duinstruik verschool.

Jaap wist gelukkig het verwaaide kopstukje te pakken te krijgen, toen het met een verloren haarspeld in een duindoorn bleef haken, en bracht het netjes terug naar zijn lief.

Snel zette ze het weer op haar hoofd en plukte de duindoornstekels er uit tot het er weer netjes uitzag. Bekomen van de schrik keek ze Jaap eens aan. En giechelde.

“Lekker he, zo fris,”

 

Haar ogen lachen en glinsteren als ze ons het hele verhaal vertelt, en dan aarzelend voor de eerste keer zelf haar pruikje afzet. Daaronder is het pluizig, de eerste eigen haartjes komen alweer door.

Het voelt zacht als ik het mag aaien, en al snel is ze over de verlegenheid heen.

Het pruikje blijft af die dag, en we lachen om alles.

 

Wat is het toch ook een schat

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dank je wel allemaal voor de lieve en hartverwarmende reacties! Ja, ik ben zeker gezegend met zo'n schoonmoeder en kijk alweer uit naar de volgende keer dat we elkaar zien :)

p.s. Ze is inmiddels helemaal genezen verklaard en gaat er weer volop tegenaan!

misschien binnenkort maar eens de Intelligentie opbrengen om een Buskaartje naar het Zuiden te kopen... ;)

liefs aan allen

Geplaatst op: 2011-09-13 10:24:29 uur

Een schitterend verhaal Bosels. Ik bewonder je schoonmoeder die zoveel moest doormaken, respect heb ik!

Een mooi stukje. Tot ziens / schrijfs / lees, Liefs x van Corry.*

Geplaatst op: 2011-09-12 23:26:40 uur

haha ik zie nu pas dat ik intelligent en buskaartje helemaal vergeten ben :)

Geplaatst op: 2011-09-11 13:07:19 uur

gefeliciteerd met zo'n relatie met je schoonmoeder

Geplaatst op: 2011-09-11 10:46:09 uur