Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
8 september 2011, om 17:25 uur
Bekeken:
710 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Avondstilte"


Al toen ik hem zag, wist ik dat hij de juiste persoon was. Zijn schoenen van een duur merk en het familiewapen dat op zijn suède jasje is gestikt verraden zijn afkomst op een, voor mij, overduidelijke manier. Via de etalageruit van de H&M sla ik hem gade. Hij staat met een middelgroot groepje jongeren bij de ingang van de bios, waarschijnlijk na te praten over de film die ze die avond hadden gezien. Hij leunt tegen een lantaarnpaal en strijkt nonchalant met zijn hand door zijn korte, donkerbruine haar, terwijl hij zijn verhaal met zijn andere arm, doormiddel van wilde gebaren, ondersteunt. Luidruchtig begint een van de jongens te lachen om het, kennelijk grappige,  en hij geeft hem een vriendschappelijke mep tegen zijn schouder. De rest grinnikt mee, of staat met elkaar te praten. Een paar meisjes staan gebogen over hun mobiele telefoons, die de straat af en toe met het tinkelede geluid van een sms-toon vullen.  De bioscooplichten geven de in schemer gehulde straat een geheimzinnige gloed, maar dat lijkt de samengeklitte vrienden niet veel uit te maken. Uitbundig kletsen ze door, terwijl de avond traag begint te vallen.

Voor mijn gevoel sta ik hier al ruim een uur, terwijl het nog geen half uur geleden is dat ik mopperend mijn huis heb verlaten. Ik trek mijn stoffen jack wat strakker om mij heen en ik huiver licht door de snijdende herfstwind. Anneloes had gelijk gehad toen ze zei dat ik mijn leren jas aan moest doen; het was niet het weer voor dit lapje stof wat ik nu draag. Maar koppig als ik was heb ik volgehouden aan het feit dat een Kerkemeijer het nooit koud kon hebben, waarop ze haar hoofd lachend had geschud. ‘Johan, je gaat spijt krijgen dat je niet hebt geluisterd.’

Die woorden had ik doodleuk genegeerd en nu sta ik hier, leunend tegen mijn donkerblauwe Fiat, te trillen als een gestreste chihuahua. En gestrest ben ik zeker, aangezien ik straks op precies het goede moment moet toeslaan en dan maar één luttele kans kans heb. Nogmaals ril ik en ik blaas in mijn verkleumde handen, in een loze poging ze op te warmen. Terwijl ik ze tegen elkaar wrijf kijk ik weer naar het gezelschap bij de cinema. Steeds meer mensen lijken weg te gaan en het groepje slinkt snel. De twee meiden zijn al vertrokken en ook de jongen die mijn doelwit een schouderklop gaf is verdwenen. Meer en meer jongeren maken aanstalten om weg te gaan, maar de jongen in het suède jasje blijft staan. Als er op een gegeven moment nog maar drie mensen staan, weet ik dat het bijna zover is. Met mijn linkerhand haal ik een flesje uit mijn jaszak en met mijn andere peuter ik de katoenen doek uit mijn binnenzak. Ik blijf de jongen in de gaten houden wanneer ik wat uit de glazen fles op de lap druppel en ik stop de vloeistof zo snel mogelijk weer weg vanwege de scherpe geur die de lucht begint te vullen, uit angst ontdekt te worden.

‘Ik zie jullie morgen!’ De jongen loopt weg van zijn twee vrienden, die de andere kant op moeten, en komt mijn kant op. Nu moet ik mijn slag slaan, ik mag niet falen. Niet nog eens.

Zijn voetstappen komen steeds dichter bij me en ik stel me verscholen op achter mijn auto, ik weet dat het geld over een niet al te lange tijd in mijn bezit zal zijn.

Ik hoor een korte kuch, niet ver van waar ik me bevind en ik weet dat dit misschien wel mijn enige kans is. Razendsnel spring ik tevoorschijn vanuit mijn verstopplek en nog voordat de jongen zijn verbazing kan uiten heb ik de doek al voor zijn neus en mond gedrukt. Hij probeert gesmoord te schreeuwen en maait wild met zijn armen om zich heen met de bedoeling mij te raken. Tevergeefs, ik ben sterker en draai zijn linkerarm op zijn rug. De worsteling die volgt is kort en na amper twee minuten ligt zijn lichaam slap in mijn armen. Ik probeer hem beter te bekijken. Zijn oogleden trillen bijna onmerkbaar en er ligt een lichtroze blos over zijn koude wangen. De donkerblonde haren liggen in plukken over zijn voorhoofd dat lichtelijk bezweet is door de strijd. Dan valt mijn oog ineens op iets glimmends onder zijn half opengeritste jas. Het is een gouden amulet, met daarop de letters “DK” gegrafeerd. Ik voel hoe mijn mondhoeken zich omhoog krullen. Ik heb niet gefaald.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.