Gegevens:

Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
7 september 2011, om 18:04 uur
Bekeken:
728 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
233 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"James"


''Laat me met rust!'' Had ik gezegd. Nou eigenlijk geschreeuwd. Ik was naar boven gestormd en had mijn moeder verbijsterd in de gang achter gelaten. Op mijn bed had ik mijn armen om mijn knieën geslagen. Van mezelf mocht ik niet huilen. Dat had ik al vaak genoeg gedaan. De dagen dat hij me alleen had laten wachten, ik had er altijd het volste vertouwen in gehad. Hij moest komen, maar dat deed hij niet. Dorothy had me vaak genoeg gewaarschuwd: ''Die jongen is niet goed voor je, Roo. Op een dag breekt hij echt je hart.'' En gelijk kreeg ze. Ik had weer met hem afgesproken ik had niet eens de moeite genomen om me weer helemaal uit te dossen. Hij kwam toch niet opdagen. Tenminste, dat dacht ik. Dit keer was hij er wel, een stuk later dan hij had gezegd. Ik stond net op het punt om weg te gaan, tot een hand zich om mijn pols sloot. ''Rhoea, wacht nou.'' Ik had me geërgerd omgedraait, maar smolt meteen toen ik in zijn ogen keek. ''James..'' Hij trok me op een laag muurtje. Ik kon wel stuiteren, hij was er! Hij keek me even aan, hij zag mijn afwachtende blik en draaide zijn hoofd weg. Er was iets mis. ''Wat is er?'' Vroeg ik aarzelend. Hij keek schichtig om zich heen en keek mij toe weer aan. ''Mensen stellen me vragen, waarom ik zo veel met jou optrek. Ik heb ze niet verteld wat wij iets hadden.'' Shit... Hij zei 'Hadden'. Hij ging verder. ''Ik denk dat deze relatie niet goed werkt.'' O mijn god, hij praat alsof hij het uit gaat maken. ''Daarom wil ik liever dat we uit elkaar gaan. Ik wil namelijk niet dat mijn vrienden het weten.'' Godverdomme. Hij stond op, gaf me een zoen op mijn wang en vertrok. Ik was naar huis gestormd. Boos. Verward. Mijn moeder had me angstvallig aangekeken. Ze wist wel wat er was gebeurd. Alleen niet precies. Ze begon luidkeels uit te leggen dat ik betere jongens moest kiezen. Dat was het punt dat ik had geschreeuwd dat ze me met rust moest laten. Ik had geen zin in bestraffingen, dit was te zwaar. Ik hoorde hoe mijn moeder benen begon te praten tegen mijn vader. ''We moeten haar beter in de gaten houden met de jongens die ze kiest. Ze is te dom om dit zelf te doen lijkt het wel.'' Mijn vader zou nu zuchten, want het was even stil. ''Ga liever kijken hoe het met haar is, Fien. Ze heeft veel verdriet nu.'' Mijn vader was redelijk, maar ook niet echt slim. Mijn moeder zou me pijn gaan doen met woorden als ze naar boven kwam. Ik hoorde haar bonken op de eerste trap. Mijn zolderkamer lag wat verder weg, ik had nog tijd. Ik hing half uit mijn raam en  trok me omhoog aan de regenpijp. Ik ging op mijn vensterbank staan en trok me omhoog aan de rand van mijn dakkapel. Op het warme dak ging ik zitten. Ik had zicht over een paar straten. Inclusief die van James. Hij stond voor zijn deur met een groep jongens te praten. Hij had een stoere houding, eentje die me altijd deed smelten. Maar zelfs hij had dus geen zin in een plasje Rhoea. In totaal had ik twee maanden iets met hem gehad. Het was de verschrikkelijkste en geweldigste verkering van mijn 14-jarig bestaan. Ik het vreemdste meisje van de school had iets met de populaire James! Alleen mocht niemand het weten. Zelfs mijn vriendinnen het niet. Dat had ik ook nooit tegen ze gezegd, ze zouden me voor geen Miljoen euro geloven. Dus was James helemaal van mij, in het geheim. In de eerste maand gingen we vaak naar de bioscoop samen en nam hij me mee naar kleine gezellige restaurantjes. We hadden ook veel lol samen, we plakten grote stickers die je bij de boodschappen kreeg op onze school en schreven er grappige teksten onder. Of we vulden waterballonnen met water en maïzena en lieten die vlak voor de voeten van chagrijnige mensen vallen. We lachten ons dood van af onze plek bovenop de speelgoedwinkel. Toen we gesnapt werden moesten we buiten de troep op gaan ruimen en hebben we elkaar besmeurd met het smerige mengsel. Ik lachte even, dat was echt leuk om met hem te doen. Zijn vrienden waren ondertussen vertrokken en ik zag James ook nergens meer. Ik dacht aan de tweede maand, die was echt verrot geweest. Hij belde nooit, en als ik hem smste om samen iets te gaan doen kreeg ik vaak iets terug dat leek op dat hij andere plannen had, of dat hij juist wel kon en niet op kwam dagen. Soms kwam hij ook gewoon veel te laat en zei dan dat hij meteen weer weg moest. Ik had in die maand hooguit maar een paar tranen gelaten. Huilen mocht ik niet. Ik had toch het meest fantastische vriendje ter wereld? Alles was alleen maar omdat ik 2 jaar jonger was, en omdat ik op school gezien werd als een besmettelijke ziekte. Hij hield van me, maar schaamde zich voor me. Ik voelde tranen opwellen. Ik veegde ze snel weg met mijn mouw. De stem van mijn moeder klonk uit het raam onder me. ''Roo? Roo waar zit je?'' Ik hoorde haar mijn raam sluiten en weer naar beneden rennen, al schreeuwend: ''Rick, ze is er niet!'' Ineens had ik geen zin meer om mijn tranen tegen te houden. Ik huilde, niet zacht, maar hard. Omdat ik alle verdriet die hele stomme maand op had moeten houden. Ik trilde als een rietje en snikte onophoudelijk. De zon ging langzaam onder. Gitaarklanken vulden de naderende avond. Ik werd wat rustiger en keek waar de geruststellende geluiden vandaan kwamen. Op het dakkapel twee straten verder, het huis van James zat hij. Te spelen en zacht te zingen. De woorden lieten mij lachen en me bedenken dat hij van me hield, dat hij het lied voor mij speelde. Tranen rolden nog steeds over mijn wangen. En hij keek me vanaf zijn plek doordringend aan. Dit was mijn wereld. Mijn lied. Mijn James.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.