Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sciencefiction
Geplaatst:
29 augustus 2011, om 17:23 uur
Bekeken:
934 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
325 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Sterrentijd"


"Dian!" Van ergens uit de verte kwam een stem. Vaag bekend, maar niet zo dat ze het zich meteen voor de geest kon halen. "Wakker worden, je moet naar school, het is al half zeven."
School? Waarom zou ze in godsnaam naar school moeten? Ze zat al minstens zes jaar niet meer op school, ze werkte. Dian tastte naast zich naar het warme lichaam van haar vriend, maar het matras hield vlak naast haar op. Geen Kars.
En toen herkende ze plotseling de stem. Haar moeder.

Met een schok is Dian plotseling klaarwakker, ze kijkt om zich heen. Laag schuin aflopend plafond, lichtgroen geschilderd, posters van alternatieve bands en tekeningen op de muren, houten vloer...
"Verdomme," mompelt ze verdwaasd. "dit kan niet. Hoe kom ik hier..?"
Geen honden om haar kwispelend te begroeten, geen Kars, achter het raam ligt geen bos.
Ze is in haar oude kamer bij haar ouders thuis, die ze al twee jaar niet meer gezien heeft.
"Dian, kom op. Je komt te laat."
De deur wordt geopend en haar moeder steekt haar hoofd om de hoek. "Ah je bent wakker. Kom, opstaan." Bij het zien van de verbijsterde blik in haar dochters ogen schiet ze in de lach.
"Goeiemorgen." Dan sluit ze de deur weer.
Dian brengt haar handen naar haar hoofd, voelt de korte stekeltjes en springt dan plotseling uit bed.
In de o zo bekende badkamer gaat ze voor de grote spiegel staan.
Degene die haar met grote donkere ogen aanstaart is vreemd bekend; een meisje met kortgeknipt stekelig haar, smal gezicht, mager lichaam. Alles nog een beetje hoekig en op weg naar de volwassenheid. Dian trekt haar shirt omhoog en kijkt naar haar borsten. Klein, stevig, echte puberborsten. Niet zoals zij ze zich herinnert van gisteren, toen Kars ze liefdevol streelde.
"Het is hem gelukt..." fluistert ze naar haar spiegelbeeld.
Voordat paniek zich van haar meester kan maken gaat ze terug naar de slaapkamer en trekt het shirt uit. Met alleen haar onderbroek aan gaat ze trillend op het bed zitten, bekijkt haar hele lichaam.
Op haar rechter onderarm zitten verse littekentjes en een paar nieuwe krassen, die steken als ze er met een vinger overheen strijkt. "Shit, dat deed ik toen nog... Absurd..."
Langzaam dringt het tot Dian door. Wat gisteren was, is niet meer. In plaats daarvan is gisteren over zes jaar. En nu is ze weer zestien. Met alle herinneringen die ze in al die jaren heeft verzameld en beleefd. Alles wat Kars vertelde over zijn experimenten met lineaire vortexen en het tijd-ruimte-continuüm is nooit onzin geweest, beseft ze zich. Hij is echt ergens gekomen.
Ze mist hem, nu, terwijl hij niet eens weet dat hij haar kent en ze samen een fantastische toekomst tegemoet gaan. Dit laat een steek door haar heengaan, maar ze vermant zich.
Totdat hij een manier vindt om haar terug te halen moet ze iets doen.
Leven.

Dian duikt in haar klerenkast. Wijde zwarte shirts, met of zonder opdruk, wijde broeken, niets vrouwelijks. "Dat ik toen een jongen wilde zijn, geflipt." zegt ze tegen de diepte in de kast.
En zoekt verder, tot ze iets heeft gevonden waar ze zich een beetje vrouw in voelt.
Met nog steeds een onwerkelijk gevoel zet ze haar stekelhaar met gel overeind, dat zal wel duidelijk maken dat niemand vandaag bij haar in de buurt moet komen, en gaat naar beneden.
Als ze haar ouders beneden aan de tafel ziet zitten, haar vader met zijn harige buik zichtbaar door zijn openstaande kamerjas, voelt ze de oude walging weer bovenkomen.
Eén ding helpt; ze heeft hun spelletjes nu door. De vorige keer dat ze dit meemaakte liet ze zich misleiden, nu is ze zich bewust van de agressieve dominantie die haar vader uitstraalt en laat ze zich er absoluut niet door intimideren.
"Wat zie je er mooi vrouwelijk uit vandaag," Maria, haar moeder, glimlacht vermoeid.
Je moest eens weten hoeveel vrouw ik werkelijk ben, denkt Dian, maar ze zegt niets, behalve goeiemorgen, en ze ontbijt.
"Welke dag is het eigenlijk? Ik ben de tijd een beetje kwijt," zegt ze voorzichtig.
"Vrijdag." Gosse, haar vader slurpt zijn cornflakes naar binnen.
Vrijdag... dan heeft ze tekenen. Dian krijgt een vreemde kriebel als ze eraan denkt die leraar weer te zien, met wie eerst als vriend omging en toen ruziënd uit elkaar is gegaan.
Misschien kan ik het dit keer anders doen...

Het is fris buiten als ze de honderden malen afgelegde weg naar de bushalte loopt. Dian weet nog niet zeker of ze wel naar school gaat, hoewel ze alle boeken heeft meegenomen; het is te vreemd.
Een voorbijrijdende legerjeep toetert naar haar, ze zwaait terug en dan schiet de herinnering door zich heen van de vorige keer dat dit gebeurde, op hetzelfde fietspad en in dezelfde tijd. Toen had ze met een kwaad gezicht haar middelvinger opgestoken.
Voor de eerste keer deze nieuwe ochtend schiet ze in de lach. Ze gaat naar school, al is het alleen maar om haar klasgenoten en leraren een totaal andere Dian te kunnen laten zien.

 

Haar angst onderdrukkend staat ze in haar eentje bij de bushalte te wachten. Wat als Kars haar niet terug kan halen? Mist hij haar ook, ergens in een andere tijdlijn?
De bus stopt, geen tijd voor nadenken; vaag bekende gezichten kijken naar haar als ze haar kaart laat zien en een plaats zoekt ergens achterin.
"Hee, Dian!" Iemand trekt aan haar rugzak. "Nog niet wakker? Ik heb je al twee keer geroepen."
Hanna, een meisje met wie ze op school zat. Zit. Altijd diep zuchtend om problemen en nooit willen vertellen wat er aan de hand is.
Stilletjes laat Dian het gekwetter over haar heen gaan, en stukje bij beetje dringt het besef door wat voor consequenties dit allemaal heeft; opnieuw zal ze naar die gehate school moeten, mensen opnieuw zien sterven, en... Bij haar ouders wonen.
Alsjeblieft Kars, haal me terug...
Tranen laten zich met moeite terugdringen, al zou niemand er waarschijnlijk van opkijken als ze ze liet gaan. Ze kennen haar immers als dat depressieve gekke meisje.
Dian vermant zich weer. Ze is niet depressief; niet meer, niet nu.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Goed verhaal, ik ben benieuwd naar het vervolg.

Geplaatst op: 2011-09-27 17:28:56 uur

yes! de opmaak is eindelijk fatsoenlijk gelukt :D
feestje!

Geplaatst op: 2011-08-29 17:23:56 uur