Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Horror
Geplaatst:
6 augustus 2011, om 19:07 uur
Bekeken:
700 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
175 [ download ]

Score: 7

(7 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De schat"


  De schat.

Car......Car is weg. Voordat ik die spons los pelde voor onderzoek,
zag ik haar zwemmen, rustig, iets apart van de anderen.
Driftig zwom ik naar de rotswand. Het zwarte rif verhief zich dreigend
uit het koraal. Net zwom ze daar nog. Het water voelde als dikke soep.
Natuurlijk kwam ik niet sneller vooruit als ik driftig zwom.
De weerstand van het water werd alleen maar groter. Ik begon me
behoorlijk ongerust te maken. Ze kan toch niet ineens verdwijnen?

Nerveus zocht ik de rotswand af. Aan de linkerkant ging
die over in getande rotsen en verliep geleidelijk naar het zand.
Overzichtelijk, daar was ze in ieder geval niet. Ik wenkte naar Fleur,
die met de minisubaru, een klein onderzee- slepertje voor lichte vrachten,
uitgerust met lampen, langzaam op mij toe kwam zwemmen.

De andere kant van het rif verloor zich in het donker. Hoog, zwart en
somber, dreigend zag het eruit. Bij het zand waren holen uitgespoeld.
Bij Fleur was de technische man bezig met de kabels knoopvrij te houden.
Harry had daar goed kijk op. Je zag hem altijd met zijn onderzeekaarten
in de weer.

Links van me draaide Claasen zijn bezorgde gezicht naar mij toe.
Ook hij deelde mijn angst om de plotselinge verdwijning van Car.
Claasen was de lokale politieman van het dorp bij het zwarte rif.
Hij was ons toegevoegd door de autoriteiten, omdat zij onze schatgraverij,
waarvoor we toestemming hadden zwart op wit van de centrale regering,
niet helemaal vertrouwde.
Dachten zeker dat we er met de schat vandoor zouden gaan. Nou,
voorlopig hadden we wel wat anders aan ons hoofd, eerst uitzoeken
waar Car gebleven was.

Ik keek op mijn polsindicator, alles stabiel en groen, geen noodsignaal.
Als er werkelijk iets aan de hand was, dan had Car zeker het rode
signaal van gevaar laten aangaan. Of......nee die gedachte drong ik weg.
Car was een ervaren duikster, die zou nooit alleen in een risicovolle
situatie terecht komen. Maar er bestond toch wel iets van overmacht.
De twijfels drongen langzaam mijn hersens binnen.

Gelukkig waren wij bij elkaar. Met de mini gleden we omlaag langs het
zwarte rif naar het zand en de holen. Donker werd het. Meer en meer
kwam er fijn zand als stof in het water. Minder zicht zorgde ervoor dat
wij dichter bij elkaar gingen zwemmen. In de ogen van elkaar zagen we
de angst opkomen. Kouder werd het, onbehaaglijk. We naderde de bodem
en zagen tegen de rotswand een immens kerkhof van haaien.

Zoiets hadden we nog nooit gezien. Zoveel kadavers, heel en halfvergaan.
De grond lag bezaaid met haaientanden. Stukken skelet in het zand vormden
een grotesk kunstwerk van de dood. De sfeer was luguber.
De stilte overweldigend. Alleen onze luchtbellenreeksen stegen geruststellend op.
We keken elkaar aan en ondanks de angst in onze ogen waren we verbijsterd
door het schouwspel dat zich voor ons liet zien.

Daar zat Car, omringd door wel twintig haaien, rustig uit een roestige kist
juwelen in haar handen te nemen en te bekijken. Haar gezicht glinsterde van het
weerkaatsende licht. De groep mensenhaaien was haar blijkbaar niet opgevallen.
Ze wenkte ons, we moesten wel naderbij komen want achter ons waren uit het
donker nieuwe haaien verschenen. We zwommen naar Car en haar juwelen.
De omsingeling door de haaien was compleet.


Het was een merkwaardig schouwspel.
Car, in het licht van de mini, ons rustig aankijkend en wij uit het duister
naar de lichte vlek zwemmend met rondom ons de cirkel sluitende menshaaien.
Dit alles aan de voet van een immens donker rif, oprijzend uit het zand van
de zeebodem. Links was het lugubere haaienkerkhof , zich uitstekkend langs
de donkere kant van het rif en rechts verliepen de rotsen langzaam en werden
in de mist van het warrelende zand, een met de bodem.

Dichterbij zwemmend zag ik, dat wat ik voor een roestige kist had aangezien,
de resten waren van de schoorsteen van een wrak dat verder volledig met zand overdekt
was . Waarschijnlijk gestrand op de getande rotsen en langs het rif naar beneden
gezakt. De juwelen die Car door haar vingers liet glijden waren een allegaartje
van blinkende kettingen ,ringen, horloges en ander opsmuk. Ze waren allemaal
in meer of mindere mate door het zeewater aangetast.

Harry, als echt vakman, liet de lichten van de minisubaru keurig de haaien volgen
in hun cirkelgang. De dieren schenen volkomen op hun gemak en maakten geen
agressieve indruk. Eerder hadden hun zwembewegingen iets theatraals, iets statigs
over zich. Car plugte bij ons de zender in, zodat we radiografisch contact met elkaar konden maken. Een stuk prettiger en sneller communiceren, dan met alleen handen, ogen en gebaren. We lieten ons op de bodem zakken en luisterden in stomme
verbazing naar het relaas van Car's ervaringen. Naarmate het verhaal verder
ging groeide onze verbazing en onze monden vielen open van ongeloof. Nog nooit
hadden we een zo vreemd en luguber verhaal gehoord. Als ik er nu
aan terugdenk, krijg ik nog de rillingen over mijn rug. Stel je dat tafereel eens
voor. De haaien rondom ons. Die lichten, de glinsters, die dreigende zwarte rots,
het wrak....dat kerkhof van haaien vlakbij en wij, in een doodse stilte .........

Car was van ons weggezwommen om een glinstering in het zand te bekijken.
Naarmate ze meer zand weggroef kwamen er meer glinsteringen. Opeens voelde
ze dat er tegen haar arm gedrukt werd. Ze schrok hevig, door de zandwerveling
was het zicht inmiddels minder dan een halve meter geworden. Ze wist dat het
een grote vis moest zijn. Door de schrik van het contact was ze gestopt met graven.
Het zicht werd snel beter en ze zag een zevental menshaaien haar rustig opnemend met
hun kleine fel kijkende ogen rond zwemmen. Een voor een kwamen ze naar haar
toe en duwde met hun lijf haar arm naar het zand. Met hun snuit woelden ze vervolgens de bodem om totdat er een glinstering zichtbaar werd. Daarna kwam de volgende. Keer op keer herhaalde zich dit spel, nou spel, het leek meer een ritueel.

Na een aantal contacten zwommen de haaien naar haar toe en gingen op de bodem liggen. Een heel vreemde houding voor een haai, die wakker is. Van de vier en twintig
uur per dag zwemt hij er twee en twintig en die andere twee uur brengt hij liggend
op de bodem door, maar altijd in een hol of tegen een rotspartij, nooit op een vlakke
bodem zonder rugdekking.

Het leek of hun lijven elkaar raakten op de een of andere manier. Ook nu vormden
ze een cirkel met Car als laatste contact. Car voelde als het ware wat er van haar
verwacht werd. Zij stak haar armen uit en raakt de uiteinden van de cirkel aan.
Zij sloot de cirkel. Het gevoel en de emoties die ze toen kreeg.........................


Het leek of hun lijven elkaar raakten op de een of andere manier. Ook nu vormden
ze een cirkel met Car als laatste contact. Car voelde als het ware wat er van haar
verwacht werd. Zij stak haar armen uit en raakt de uiteinden van de cirkel aan.
Zij sloot de cirkel. Het gevoel en de emoties die ze toen kreeg waren met geen pen te
beschrijven.

Later hebben we alles nog eens doorgesproken en geëvalueerd, maar uit dat gevoel,
nee, die emotie, zijn we nooit gekomen, heeft geen vergelijkbaar kader in het menselijk voelen. Car sloot de cirkel en wij, met rondom ons de haaien, konden feitelijk precies voelen wat er in Car omging. Telepathie ligt voor de hand, maar niemand was begaafd, of wist dat hij die gave had.

Het leek alsof er een nieuwe dimensie voor ons open ging. We zijn gewend te denken
in lucht, water, hemel en aarde, maar daar kwam iets bij. Het was een gevoel van
een zijn met alles. Deel uitmakend van een groter geheel. Allereerst was daar de
warmte die ons doorstoomde. Geen warmte als in temperatuur uitgedrukt, maar
de warmte als liefde, als troost na verdriet, het voelen dat je gesteund wordt, dat
er begrip voor je is, dat je ergens bij hoort, emotionele warmte.

Dan was er geluid. Geen muziek maar een zacht geroezemoes zoals je hoort bij
grote mensenmassa's in zalen of bijeenkomsten. Ook dat zachte geluid gaf een
versterking van het fijne gevoel van een zijn met elkaar. In dat geluid was er iets
als informatie. Het leek alsof er met tonen iets aan je duidelijk gemaakt werd.

We voelden hoe we welkom geheten werden, welkom in een grote gemeenschap,
die over jaren, eeuwen heen reikte. We voelden de diepte van de geschiedenis,
de verzamelde wijsheid. We herkenden de mens uit lang geleden, toen de voorouders
gemeenschappelijk waren. Niet in gezicht zichtbaar, maar tastbaar en voelbaar,
herkenbaar voor ons. Een rijkdom aan wetenschap in richtingen die voor ons
totaal niet bereikbaar en beschikbaar waren. Andere invalshoeken voor problemen
waar ook de mensheid mee worstelt. Ons gezamenlijk probleem met het natuurlijke
beheer van water en oceanen.

Die ruime blik werd langzaam teruggebracht tot een groepsgeest met de menshaaien
die zich rondom ons bevonden. Beduusd keken we elkaar aan. Respectvol voor
zoveel nieuws van een ongekende schoonheid en eenheid in denken.
Het geluid nam af in volume en werd naar de achtergrond gedrongen door een
blik die ons door de groep haaien werd gegeven van de plaats waar we ons bevonden.
Het leek alsof we door alle haaienogen tegelijk konden kijken. Een heel verrassende
manier om de zee , het donker rif en de bodem te zien.

Het rif was helemaal niet donker. Het lichtte op in een ijle begroeiing, die meedeinde
met de stroming. De kleur varieerde van licht groen naar geel, afhankelijk van de
kleine algen die in het water leefden . Hun staat van ontwikkeling gaf de kleur.
Het dode stuk aan het eind van het rif was inderdaad een haaienkerkhof. Hier werden
de dieren heen gebracht, ontdaan van alle niet natuurlijke zaken en te rusten gelegd.

Die niet natuurlijke zaken, zoals de sieraden, werden in de oude schoorsteen van
het gezonken schip gelegd. Bij toeval was die plaats door Car gevonden tijdens het bekijken van het begraafritueel.


Onze gemeenschappelijke informatie gaf echter aan dat de haaien op een contact
hadden aangestuurd. Eens in de zoveel tijd, bleek er een contact met mensen plaats
te vinden. Gewoon om uitwisseling van gegevens mogelijk te maken.
Gegevens die te maken hadden met de stand van de techniek, de wetenschappelijke
ontwikkelingen, de gezondheid en stand van zaken van de mensen.
Dat er nooit berichten van deze uitwisseling zijn geweest, begrepen we meteen.
Wij zouden dat in ieder geval nooit doen. Wij hadden in deze korte tijd zoveel
schoonheid en wijsheid gezien. Dat aan de mensheid vertellen zou het einde van
het bestaan van de menshaaien en van het leven onder zee betekenen.

Nog een maal ging het groepsgevoel over naar het volle bewustzijn van de
haaien in relatie met het hele zeeleven. Voor de tweede keer leek het alsof we
de schepper zelf waren die weldadig toezag op zijn schepping. Volmaakt geluk.
Wat een magistraal gevoel. De geborgenheid vulde alle eenzame gevoelens.

Leeg, voelden we ons ineens en we zagen Car, haar handen gevouwen als in
gebed. Haar schouders schokten. Ze huilde. De Haaien hadden de cirkel doorbroken en
zwommen in een rustig tempo weg. Wij pakten met een beklemd gevoel elkaars
handen en gingen naar boven. Ja, wij wilden naar huis, maar voelden dat
thuis beneden was. Een oneindige melancholie naar die warmte hadden we.
Nog steeds , als we elkaar tegenkomen, zien we in elkaars ogen die pijn om
wat wij verloren hebben, om wat de mensheid verloren heeft.



wil melker
06/08/2011
www.wilmelkerrafels.deds.nl



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

inderdaad verrassend, nooit geweten dat jij verhalen schrijft.
mooi verhaal.
kan het zijn dat 1 alinea tweemaal voor komt? of hoort dat zo...

Geplaatst op: 2011-08-07 17:41:36 uur

Een weergaloos prachtig verhaal van jou Wil. Een ├Ęchte horror maar ook met lieflijke elementen daarin verweven en zoals Louise zegt ook spiritueel!
Ik heb hier enorm van genoten Wil, dit zeer mooie verhaal van een erudiet schrijver...en nog meer!

Met de wens dat je nog meer zulke mooie verhalen gaat schrijven, hoop ik dat je een prettige resterende avond hebt!

Een hartengroet en liefs x van Corry.*

Geplaatst op: 2011-08-06 22:08:41 uur

allemachtig wat mooi!
hier krijg je van mij een heel bos voor! :)

groetjes

Geplaatst op: 2011-08-06 20:10:36 uur

Doortje..

zo beter te lezen..
enne..het is eigenlijk horror en fantasy...
als je voelt wat we missen...

Yrsa..ook dank..

liefs.
wil

Geplaatst op: 2011-08-06 19:41:02 uur