Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
24 juli 2011, om 11:51 uur
Bekeken:
480 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
126 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De biecht"


  Ongetwijfeld heeft iedereen wel iets op zijn kerfstok dat hij liever niet buiten op de waslijn hangt maar het liefst onleesbaar opbergt in zijn gesloten boek. Mogelijk behoor je al tot de vromen als het slechts bij één afzwaaier is gebleven. En, "we zijn er nog niet!"
Ik heb echter een dergelijk schaamteloze daad op mijn geweten waar ik nu zelfs een beetje trots op ben en die ik met een gerust hart wereldkundig durf maken. Mijn genante daad is mij, onder getuige van een groot publiek, door het slachtoffer niet alleen vergeven maar het heeft ook onze vriendschappelijke band versterkt.
 
Het was in 1974 dat ik met mijn gezin naar Borgholzhausen in (toen nog) West Duitsland was verhuisd. Als sportinstructeur werd ik daar bij een afdeling Geleide Wapens van de Luchtmacht geplaatst. Ik had niet alleen met militairen van doen maar ook met de gezinnen van de daar woonachtige Nederlanders. (gaf o.a. gymles op de Nederlandse basisschool). Kortom, het was een positie in deze siedlung, waarbij ik met iedereen van doen had.
In een dergelijke besloten gemeenschap beperkt zich dat niet tot contacten in het werk, maar ook het sociale leven was sterk. Dit was zichtbaar op vele fronten.
 
Zo had ik samen met Ben, een collega tevens buurman bij Heini Piel (waarom geen Schwans?), een boer in het dorp, een varken gekocht (dus ieder een half zwijn). Heini nam de grove slachting voor zijn rekening en wij zouden samen in de avond het fijnere werk doen ("aan kant maken" heette dat vroeger bij mij thuis). Het was op een vrijdagavond eind november 1974. Ik herinner het mij als de dag van gisteren.
De vrijdagavond was sowieso een gevaarlijke avond voor dat soort afspraken, want dan werd de werkweek uitgezongen met een borrel in de mess. Ik stond toen nog bekend als een snelle jongen maar na eenmaal op kruk plaats genomen te hebben, vond er een metamorfose plaats en veranderde ik wat verplaatsing betrof, in de Bijbelse Soul. Dit zonder om te kijken!
U begrijpt dat "brave Hendrik" zichzelf en daarmee zijn fatsoen en plicht verloor en "aangeslagen" thuis kwam toen het varkentje al gewassen was.
Over de reactie van Ben en onze eega's hoef ik verder niet uit te wijden. Ik beleefde een sombere periode.
 
De vrijdag daarop had het messbestuur de jaarlijkse Sint Nicolaasbingo voor volwassenen georganiseerd met een bezoek van de goed Heilig man. Altijd een amusant en spectaculair evenement dat de nodige spanning en verwachting bij de deelnemers opriep in de zin van: Wie wordt er nu weer geprezen of te kak gezet door deze ludieke alternatieve (schijn)heilige?
Het schijnt dat ik voor dergelijke rol wel enig talent had en werd daar steeds voor gevraagd.
Zeer nauwgezet zocht ik mijn slachtoffers uit, hemelde en verdoemde daar waar brave Hendrik het sociaal verantwoord en gewenst achtte.
 
Zo gebruikte (of misbruikte) ik mijn verworven positie en riep Ben in geknielde positie voor het geestelijk tribunaal. De Sint nodigde Ben uit om zich te zetelen in zijn heilige stoel en ging zelf in geknielde houding voor hem zitten. Namens zijn buurman en vriend Henk bood hij nederig zijn excuses aan. Hij overhandigde hem een enveloppe, die door Ben werd geopend.
Een halve foto van Henk (in de lengte doorgeknipt) kwam te voorschijn met daarop de tekst:
"Sorry, namens het halve varken!"


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Marije. de katholieke biecht komt niet meer voor, ja misschien in andere landen,Bij ons gaat het zo. Wij kunnen in gebed tot God onze fouten erkennen, dan is er wel vergiffenis.

Geplaatst op: 2011-07-26 10:42:42 uur

De biecht ook niet mijn dingetje hoor.
Een humoristisch opbiechten was het meer!

Geplaatst op: 2011-07-24 15:39:09 uur