Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
14 juli 2011, om 10:10 uur
Bekeken:
1167 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
421 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Nachtmerrie"


 

Hij kon het niet meer aan. Zo vaak al had hij op het randje gezeten, gaat het nog of gaat het niet meer. Steeds had hij maar volgehouden, voor zijn vrouw, voor de tweeling. Maar het hield een keertje op, een mens kon maar zóveel aan.
Op zijn werk was hij de voetveeg, logisch, iemand moest het pispaaltje zijn en ze wisten ook wel dat hij het zich niet kon veroorloven die baan op te zeggen, er wás immers geen ander werk. Dat onderging hij iedere dag maar weer, de neerbuigende opmerkingen, de vieste klusjes die altijd zijn richting uit kwamen. Hij sloeg de pauzes altijd al over, omdat hij in de kantine toch genegeerd werd of door oeps-ongelukjes van alles over zich heen kreeg waar iedereen hartelijk om moest lachen.
In zijn buurt woonden veel ‘collega’s’, dus zijn underdog-positie maakte het leven voor Lianne en de kinderen ook niet makkelijker. Lianne deed veel moeite om er tóch bij te horen, maar vond bijna nergens aansluiting. Thomas en Marije werden gepest, buitengesloten, zelfs beschuldigd van dingen die andere kinderen gedaan hadden. Ze hadden regelmatig de politie over de vloer gehad, maar gelukkig iedere keer aannemelijk kunnen maken dat hun kinderen het niet gedaan konden hebben. Alsof vijfjarige kinderen zelfs maar in staat waren om de dingen te doen waar ze van beschuldigd werden. Ondanks dat waren ze natuurlijk wel ‘verdacht’.
Zelfs hun beider familie had de handen van hen afgetrokken, om zelf niet ‘besmet’ te raken. Ze hadden nog een minimum aan formeel contact, daar hield het mee op. Juist daar waar hij nog wél enige steun verwacht had, lieten ze dat helemaal liggen. Lafaards!

Maar nu was het genoeg, er moest een einde aan komen. Hij had al allerlei krantenberichten en andere verhalen uitgeplozen over mannen die hun gezin en daarna zichzelf gedood hadden, hij wist precies wat hij moest doen, wat hij kón doen met de beperkte middelen die hij had. Hij zou de kinderen in hun slaap doden met het kussen, daarna zijn vrouw, die meer tegenstand zou bieden als ze wakker werd. Als ze alledrie weg waren, zou hij zichzelf ophangen, het touw had hij al uitgezocht, evenals de beste plaats, in de gang tussen de slaapkamers.

Hij stond zo stil mogelijk op en pakte het kussen van het bed. Hij keek even naar de slapende gestalte aan de andere kant van het bed. De vrouw van wie hij zo veel gehouden had. Hij kon daar niets meer van voelen, hij had zo ernstig gefaald dat hij haar liefde niet meer waard was en daarmee was ook zijn liefde voor haar langzaam uitgedoofd. Jammer dat het zo moest verlopen, maar het kon niet anders.

Met het kussen in de hand, het hoofd gebogen, liep hij naar de kinderslaapkamer. Voorzichtig opende hij de deur en liep naar binnen. Tussen de bedden bleef hij staan, zag de twee hoofdjes onder de lakens vandaan steken. Hij voelde zich diep bedroefd, vijf jaar mochten ze maar worden, wat een verlies, maar toch moest het, gewoon omdat het niet anders kon.

Marije was de lichtste slaper van de twee, dus hij moest met haar beginnen. Hij knielde voor het bed neer en slaakte een diepe zucht. Marije werd wakker en keek hem met slaperige oogjes aan. Dan glimlachte ze breed en met een onstabiel maar vrolijk stemmetje fluisterde ze “pápa” en ze boog naar voren en sloeg haar armpje om zijn hals. Hij liet het kussen vallen, omhelsde zijn dochter lang en stevig, kon dat lieve stukje van Lianne en hem niet loslaten. Na lange tijd legde hij haar terug in bed, fluisterde haar toe dat hij haar en Thomas gewoon even had willen zien, en dat ze nu maar weer lekker moest gaan slapen. Hij sloeg het laken weer over het meisje heen. Ze fluisterde “lieve papa”, begroef haar blonde koppie in het kussen, liet een tevreden zuchtje horen en sliep binnen enkele seconden.

Langzaam, met tegenzin, stond hij op, keek even naar Thomas, net zo helblond als zijn zusje maar verder zo anders, die van het gebeurde helemaal niets gemerkt had. Wat had hij ze toch willen aandoen, hoe had hij toch kunnen denken dat hij dat zou kunnen. Hij pakte het kussen op, liep de kamer uit, grotendeels op de tast omdat hij door de tranen in zijn ogen niets meer kon zien. Terug in zijn slaapkamer legde hij het kussen op het bed. Hij keek naar de vrouw die hij intens liefhad en moest vechten om niet hardop te huilen, bang dat ze wakker zou worden. Hij kroop in bed, legde een hand op haar blote schouder en streelde haar zachte huid.

Hij hoopte dat deze nachtmerrie nooit meer terug zou komen.

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

mooi, ik hoop dat het helemaal fictief is

Geplaatst op: 2011-07-14 15:02:06 uur