Gegevens:

Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
4 juli 2011, om 08:55 uur
Bekeken:
516 keer
Aantal reacties:
5
Aantal downloads:
106 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Het op niets gebaseerde empathische socialisme"



HET OP NIETS GEBASEERDE EMPATHISCHE SOCIALISME , GEBREK AAN SCHOLING EN MEDELEVEN PASSEN GOED BIJ DE CHRISTEN UNIE AANHANGERS E.A.

Vanaf 1963 tot 1966 en 1989-2001 ben ik regelmatig geconfronteerd geweest met doorgaans laag ontwikkelde, bekrompen, weinig plezierige vertegenwoordigers van bevindelijk gereformeerde of evangelische kringen, die onder de noemer van het pëtisme kunnen worden gerangschikt.
Een paar maanden geleden kwam ik in Leeuwarden zo’ n stel tegen. Meer dan veertien jaar had ik niets van ze gehoord, want bij veel fijngristelijke kerkmensen is het uit ‘t oog uit het hart. Ik vertel U hier niets nieuws mee.
De eerste vraag van de echtgenoot van het peper- en zoutstelletje aan mij: « Broeder , zijt Gij nog steeds op de weg ? »
Zijn sombere grafstem met dreigende ondertoon imponeerde mij niet.
Ik meende dat hij mij verwarde met een beroepschauffeur van het internationale vervoer en herinnerde hem er aan dat ik geen auto reed.
Dat bedoelde hij niet, zei hij.
Hij wilde mij nogmaals op domineestoon minzaam glimlachend wijzen op de Weg Des Behouds In Christus.
Ik had weinig zin in mededelingen, verwijten of beschuldigingen om elf uur ‘s ochtends van deze persoonlijke aard dus overrulde ik het stel door op milde toon voor te stellen ergens koffie te gaan drinken om bij te komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Bij het koffie drinken vroeg hij of wij het in Frankrijk, volgens hem dat land van de “tegennatuurlijke zonde”, waar iedereen de hele dag lag te zuipen of te neuken, het wel redden.
“Hoezo ?” vroeg ik verbaasd. We wonen er september van dit jaar al negen jaar.
Hij keek regelmatig naar het TV programma « Ik Vertrek » waarin de kijker ziet hoe mensen met weinig gevoel voor de realiteit hun baan opzeggen, hun huis verkopen en zonder enig perspectief of middelen van bestaan, noch enige kennis van de taal en gewoontes in het buitenland zich vestigen op afgelegen plaatsen met veel natuurschoon maar weing voorzieningen en al helemaal geen perspectief.
“Jullie vertrokken toch ook op de bonnefooi net als in dat TV programma?” was zijn in vraagvorm getrokken voorbarige conclusie.
Hij vergiste zich en ik zag zijn commentaar als een blijk van gebrek aan belang stelling voor mijn wel en wee, zoals ik al heel lang gewend ben in christelijke kringen, waar alles op neo-platonistische wijze wordt toegespitst op het “geestelijke”.
Hij hield aan.
“Jullie hadden toch geen cent en spraken de taal niet ?” meende hij.
“We hebben ons huis in 2002 voor acht ton verkocht , oriënteerden ons al sinds 1983 op vestigingsplaatsen in Frankrijk in Normandië , Bretagne, de Morvan en de Nièvre. Er zijn heel wat Friezen die ons graag in de goot hadden zien liggen, daar heb je gelijk in!” antwoordde ik geamuseeerd.
“Ja, maar jullie spraken de taal toch totaal niet ?” hield hij aan.
“Ik heb tien jaar Frans gehad op school en kwam regelmatig in Frankrijk”, zei ik.
“Hoe komen jullie dan aan een inkomen ?” was zijn laatste impertinente vraag.
“We hebben een paar ton spaargeld en een maandelijks goed inkomen. Moet je ook nog weten hoe veel ? Mijn bankrekeningnummer soms ook?”
Na een kopje espresso hielden we het voor gezien en namen afscheid.

Hoe ik over het leven denk ? Wilt U dat weten ? Hetzelfde als Voltaire . Je moet aan jezelf werken en je ontwikkelen. EO aanhangers ; bevindelijk gereformeer den , pinkstergemeenteleden en bezoekers van evangelische denominaties zijn het daar nooit met mij over eens geworden.
Meestal haalden zij als doodoener een Bijbel tekst aan : Vermeerdert men kennis dan vermeerdert men smart. Ik ben het nog steeds niet met ze eens.

Voltaire legde een groot wantrouwen aan de dag jegens grote, heftige emoties zoals in de prediking in boven genoemde sektes nog steeds een gewoonte is. Morele chantage en ht de toehoorders aanpraten van al of niet terechte schuldgevoelens. Een beproefd mechanisme om het gewenste effect van volgzaamheid binnen sektarische groepen te bereiken. De leiding gevenden in deze kringen zijn meesters in misleiding en manipulatie.

Onveranderlijk heb ik nooit op goede voet gestaan met de leiders van dit soort gezelschappen. Ik werd gewogen en doorgaans te kritisch bevonden. Een maal heeft een christelijke leider -een ex-keukenverkoper met een crimineel verleden- mij fysiek zelfs per brief bedreigd.

Voltaire keek terecht neer op Rousseau, die met zijn gevoelens te koop liep, zoals standaardprocedure bij de huilerige bekeringsverhalen vol zelf beschul digingen zoals te zien op de EO.
Het empathisch socialisme, die business van het gevoel is de eigentijdse vorm en afsplitsing van door dominees en pastoortjes aangeprate christelijke schuldgevoelens.
Onder kunstenaars tref ik die door het empathisch socialisme gevoede merk waardige karaktertrek veelvuldig aan in mijn lange kunstenaars carrière. Hoe gaarne koketteren zij niet met hun tekorten: langdurig verblijf in gekkenhuizen, revalidatie klinieken, psychiatrische behande lingen, gebrek aan basis scholing, anti-maatschappelijk gedrag als verslaving aan alcohol en/of drugs, onmin met partners en getalenteerder collegae, agressie, jaloezie, manipulatief gedrag.
Geen wonder dat academici onveranderlijk een grote minachting voor beelden de kunstenaars en artistiekerige brekebenen menen te moeten demonstreren. Veelal hebben de kunstenmakers het er zelf naar gemaakt. Goed dat er uitkeringen zijn voor hen die onmachtig op de roze wolken van een zinloos bestaan voortdrijven als onmondige zuigelingen in de wieg van zelfgenoeg zaamheid. Doorgaans munten zij uit in langdurige vakanties om van hun gebrek aan prestaties enigszins bij te komen.

Voltaire bleef vechten tegen de op niets gebaseerde superioriteitsgevoelens van de monarchie en de kerk.
Toch bleef Voltaire in een God geloven.
Als ik simpele Oranje klanten met vlaggetjes zie zwaaien als de gouden koets voorbij rijdt bekruipt mij als overtuigde republikein een gevoel van ergernis. Naar de troonrede luister ik niet. Het Oranjegevoel is goed voor het klootjes volk dat naar René Froger en Paul de Leeuw luistert.

Ik heb als beeldend kunstenaar respect voor Nietzsches protest tegen de gevestigde orde. Ik heb schijt aan op niets gebaseerde autoriteit die bepaalde collegaatjes demonstreren als zij over de “kunst professoren”, onbenullen van de Rijksakademie afdeling Vrije Schilderkunst, op onderdanige wijze met diep respekt spreken.
Hun gebrek aan eigen kwaliteiten is in die gevallen altijd evident. Diverse leraren schilderen die zich op potsierlijke wijze binnen de Rijks akademie met de titel “professor” lieten aanspreken heb ik in Amsterdam gesproken en op zijn zachtst gezegd was ik niet bepaald geïmponeerd. Doorgaans hingen zij laveloos aaan de bar van een kunstenaaarssoiëteit en dachten daarmee de vrouwtjes te imponeren.
Ik heb geen enkele illusie over de door de roomse kerk en het empathische socialisme gepropageerde goedheid van de mens.
Deze naieve opvatting beheerst oppervlakkig gezien de maatstaven van de moderne fundamentalistische christenen en de socialistische utopistische luchtfietsers en geboren naievelingen.
De essentie van het socialisme èn het christendom van evangelische en pinkstergemeente aanhangers is een vorm van blinde naasteliefde die meer op apenliefde dan werkelijke betrokkenheid met de medemens lijkt te berusten. Het is vooral een soft medeleven met alles en iedereen die niets kan, niets wil en nooit iets tot stand zal brengen en vooral niet als het de beeldende kunst betreft.
Het grondgevoel van de socialisten van de zestiger en zeventiger jaren is de « maakbare maatschappij » de « nieuwe mens » , de verkeerde gedacht van « iedereen is gelijk » en heeft recht op een door de overheid gegarandeerd risicoloos non productief bestaan zonder enige verplichting. Een dolce far niente op andermans kosten.

De exponent van deze socialistiche utopie waren de duizenden BKR doorgaans totaal talentloze contraprestatie trekkers, parasieten van de maatschappij die lange tijd in luilekkerland leefden . Wie tussen 1948 en 1986 gerdogeerd doro het leven schoffelde als kunstenaar, bij voorkeur regelmatig in het gekkenhuis verkeerde als keurmerk voor het ware kunstenaarschap, stond in hoog aanzien bij de linkse Amsterdamse ambtenarij en genoot een voorkeurs behandeling bij toewijzing van gesubsidieerde goedkope ateliers en gerestaureerde panden in de binnenstad.

De vertegenwoordigers van de business van het gevoel, het empathisch socialisme en het piëtische christendom lijden aan een wereld- en mensbeeld dat in de looop van de 19-e en 20-e eeuw steeds meer politiek idealistische trekken kreeg. Deze nu grotendeels achterhaalde beweging werd agressiever èn softer.
Nog steeds menen socialisten en piëtistische christenen dat de mens het goede na streeft mits hij lid is van de socialistische of piëtistisch christelijke club en als hij vervalt tot criminaliteit dan is het de “schuld van de maatschappij” en “van de ander” of het veelvuldig gehanteeerde excuus voor elke misstap “de duivel met zijn aanvechtingen liet het mij doen “. Eigen verantwoordelijkheid wijzen beide richtingen af.
Deze zienswijze heeft naast het geestelijke leven ook heel lang de rechtspraak besmet.

In het verlengde van het empathische socialisme ligt de huidge klaag- en claim cultuur. Van dichtbij maakte ik een Joodse kunstakademie leraar mee die een boek schreef met de titel "Kind van de holocaust" en met zijn verhaal op de EO kwam in een TV uitzending waarin hij enkele malen verklaarde "toen ik uit het kamp kwam" en daar een larmoyant verhaal over op hing. Achteraf bleek deze meneer met een busreis van een reisvereniging in de jaren negentig van de vorige eeuw in zijn vakantie periode Auschwitz te hebben bezocht als nood- en rampentoerist.
Tijdens de oorlogs jaren was hij als kind onder gebracht bij een Friese familie en kwam als wel doorvoede Bube de onderduik dikker uit dan hij er in kwam. Een werkeloze academicus verweet mij enkele maanden geleden anti semitisme met deze opmerking. Ik vroeg hem of hij wel goed kon lezen.

Mijn zuster verwierf een aangename uitkering van de Stichting 1940-1945 naar aanleiding van haar “psychische klachten ten gevolge van bombardementen bij de slag om Arnhem die zij als baby van 7 maanden zou hebben mee gemaakt “.
Zij is echter in 1944 geboren en net als ik aug. 1944 met familieleden voordat de slag om Arnhem plaats vond naar Amsterdam verhuisd. Bombardementen hebben wij niet mee gemaakt.
Ik gun haar de diverse uitkeringen die zij geniet van harte, maar een en ander roept bij mij de nodige twijfel op.
Twee duidelijke voorbeelden van twijfelachtige succesjes via de klaag- en claim cultuur ten gevolge van het softe empathische socialisme.
Langzamerhand lijkt aan deze stroming nu een einde te komen.

(wordt vervolgd)



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Hoi Alida
6000 jaar oud lijkt me ook aan de veel te jonge kant.

Geplaatst op: 2011-07-05 14:37:14 uur

Hallo Maarten
Dank voor je reactie. We blijven grinniken. ik ook, want een leven zonder lach is geen leven.

Geplaatst op: 2011-07-05 14:36:35 uur

Dag Alida
Aardige concluise over dogmas!

Geplaatst op: 2011-07-05 14:33:06 uur

ik geloof wel, maar op mijn eigen manier en moet niets hebben van betweters die o.m. beweren dat de aarde pas 6000 jaar oud is. maar ik ga ze ook niet te lijf. laten ze maar geloven wat ze willen.

Geplaatst op: 2011-07-05 14:27:19 uur

dogma's zijn er voor de mens maar ik zie ze als dodelijk voor de menselijkheid

Geplaatst op: 2011-07-04 11:11:43 uur