Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Liefde/Romantiek
Geplaatst:
18 juni 2011, om 21:29 uur
Bekeken:
682 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
206 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Eva"


Ik was laatst enkele uren op het eiland Saint Magdalen vlakbij een Franse enclave in de Indische Oceaan. Met een motorboot werd ik naar het eiland gebracht en het was net of ik voet aan wal zette in het aards paradijs. Zó was het dus vroeger geweest. Of toch zoiets, dat er op leek. Onmiddellijk vatte ik mijn wandeling aan en volgde de aangewezen route voor gelukszoekers. Voor de rotsige kusten van het eilandje lagen enkele schitterde jachten van Indische miljonairs te blinken in de zon. Zouden de opvarenden het geluk gevonden hebben?

 

Verder en verder kwam ik van de bewoonde wereld, het werd rustiger en rustiger en ik genoot enorm van deze bijzondere sfeer die mij als het ware betoverde en mij volledig doordrong. Mijn liefste kwam in mijn gedachten. Een zeker verlangen groeide in mij en ik begon haar innerlijk te roepen. Liefste, dacht ik, ik hou van jou. De begroeiing van mijn tijdelijk paradijs was exotisch maar eentonig en dat werkte mijn verlangen in de hand.

 

Totaal ontspannen en zonder angst draaide ik op goed geluk een kleinere zandweg in en slenterde verder. Alle druk was van mijn schouders gevallen, de tijd stond hier duidelijk stil. Geen mens meer te bespeuren.

Mijn liefste, mijn liefste, waar ben je, waar ben je?

Hier, antwoordde zij, hier aan je zij, waarom roep je mij?

Omdat ik naar je verlang liefste.

Maar je hebt hier alles, in dit mooie paradijs, waarom nog verlangens koesteren?

Omdat het pas volledig is, als jij bij me bent.

Ik hou van je liefste.

En ik hou van jou.

 

Ik verliet de zandweg en stapte door kniehoog gras en over wat kreupelhout tot ik op een kleine ovale plek uitkwam, een eindje van het wandelpad.

Hoe heerlijk en hoe fijn om met jou hier te kunnen zijn, zei ik.

Ja, antwoordde ze, ook ik heb naar je verlangd.

Ooh liefste, zei ik, kom bij mij, laat mij je omhelzen, laat me je zoenen, duizend zoenen op elke wang en eeuwig op je mond.

 

Ze begon haar blouse uit te trekken zonder op mij te letten en ook haar andere kledij volgde snel. Ik aanschouwde sprakeloos mijn naakte Eva in haar witte slip. Met dit beeld voor ogen ontblootte ik ook mijn bovenlijf.

Sta me toe, op mijn knieën te zakken en je te kussen waar ik kan.

Jij dwaas, zei ze, weet je dan niet beter?

Zachtjes kwamen wij nader en begonnen onze geslachten tegen elkaar te wrijven.

Is het dit wat je wou, vroeg ze.

Nog veel meer, zei ik, ik wil alles, jou helemaal voor mij alleen, ik wil je beminnen en van je houden, je nemen en bezitten.

 

Ik wil me aan jou geven maar bezitten zal je me nooit, zei ze, want ik ben vrij van verlangens en vrij van hebzucht. Ik heb mijn ego achtergelaten in de grotten op de berg Hammadi in oostelijk Egypte waar ik werd geboren als dochter van Isis in de tijd van Maria Magdalena en de schijnheiligen.

Neem mij, in het besef dat ik niet bij jou kan blijven. Neem mij, in het besef dat je me weer zal verliezen en aanvaard mijn gift aan jou als aanmoediging om je weg op aarde te voltooien en niet te dralen je liefde te leven.

Leeg je in mij, in het bewustzijn dat ik het Goddelijke in jezelf vertegenwoordig en dat alles wat je nodig hebt, al gegeven is vanaf je geboorte.

Mijn reis door verschillende incarnaties bracht mij bij jou, maar mijn reis is niet ten einde. Geef alles, Jozef, geef alles, laat je gaan en geef je oude ik op, laat los, laat alles los en maak zo plaats voor het nieuwe. Vlieg, Jozef, vlieg, laat je vleugels groeien en vlieg naar nieuwe tijden.

Geef je laatste druppel zaad aan moeder aarde en denk eraan, dat ik niet van jou ben en nooit zal zijn.

 

Verloor ik mijn toekomst in dit paradijs of werd ze hier geboren?

 

Na het liefdesspel legde ik mij te rusten op een bed van rozenblaadjes, innig verbonden met mijn liefste, die zich naast mij neervlijde en me troostte met lieve zachte woordjes terwijl haar hand door mijn haren ging. Samen dommelden we langzaam in, omringd door de ongewone stilte. Het leven vloeide uit me weg en mijn geest kwam tot rust, alleen zij bleef in mijn bewustzijn als een vlam van verbondenheid over alle grenzen heen, dwars door tijd en dimensies. Alles is zó goed, als zij er is.

 

Even vertoefde ik in het niets, of beter, het AL, en toen ik wakker werd, was zij weg. Gelukzalig bleef ik liggen tot het tijd was voor de boot terug. Zelfs hier, in dit paradijs zonder tijd, berooft tijd mij van het echte leven.

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.