Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
28 april 2011, om 23:08 uur
Bekeken:
864 keer
Aantal reacties:
5
Aantal downloads:
347 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Hij wilde pasta en zij wilde nasi "


Hij had haar hand urenlang vastgehouden en spijtbetuigingen gefluisterd. Maar zij antwoordde niet, ze keek hem niet eens aan. Hij wilde dat hij zijn laatste geschreeuwde zinnen tegen haar kon terugnemen, maar zij zal toch niet luisteren. Men zei tegen hem dat hij het best kon proberen, dat ze misschien zou luisteren, maar hij doet het niet, hij had het gewoon nooit moeten zeggen, het was allemaal zijn eigen stomme schuld.

 

Zittend op een lege bank, zonder haar naast zich te hebben denkt hij weer terug aan die dag, de verschrikkelijkste uren uit zijn leven. Het was op een woensdagmiddag geweest dat ze ruzie kregen, zijn lippen krullen licht omhoog als hij eraan terugdenkt . Een stomme ruzie was het, dat heeft hij nu wel ingezien. Wie maakt er nou ruzie om het avondeten? Ze waren nog niet eens getrouwd en maakte nu al ruzie over dat soort kleine onbenulligheden. Meestal eindigde ruzie boven in de slaapkamer, maar deze keer was het anders geweest. De ruzie had een heel andere betekenis gehad dan alleen maar het avondeten, dat hadden ze allebei geweten.

Hij kon zich nog precies voor de geest halen hoe ze met een rood gezicht naar hem schreeuwde dat ze dit keer zouden eten wat zij wilde eten, nasi. Daarmee had ze eigenlijk bedoeld dat hij altijd zijn zin wilde hebben en nooit eens naar haar luisterde. Hij was daar fel tegenin gegaan terwijl hij dondersgoed wist dat ze gelijk had, zoals gewoonlijk, maar dat ze hoe dan ook pasta zouden eten en dat daarmee de discussie gesloten was. Dit allemaal was niet op een rustige conversatietoon gegaan, hij wist zeker dat ze het zelfs aan de andere kant van de straat hadden gehoord. Hoe onbenullig de ruzie voor anderen ook zou klinken, deze ruzie was anders geëindigd dan alle andere. Dit keer was zij met een rood en betraand gezicht het huis uit gerend en was hij naar boven gestampt. Hij wilde het destijds niet toegeven, maar ze had zo verdomt gelijk gehad. Hij haatte het om zijn zin niet te krijgen en wilde nooit naar haar luisteren, omdat ze altijd zo verschrikkelijk gelijk had, haar schot was altijd in de roos. Nu wilde hij dat hij wel naar haar geluisterd had, maar daar was het te laat voor, ze zou het hem nooit meer kunnen vergeven.

Verbaasd merkt hij dat zijn wangen nat zijn, hij brengt zijn hand omhoog en veegt ze weg. Hij zucht nog eens diep en staat dan op, dat is wel weer genoeg geweest voor vandaag, het is tijd om naar haar toe te gaan. Hij pakt zijn jas van de kapstok en stokt even in zijn beweging als hij haar mascara bij de spiegel ziet liggen, glimlachend denkt hij terug aan de keren dat ze vertwijfeld naar zichzelf in de spiegel keek en aan hem vroeg of haar haar goed zat, waarop hij altijd antwoordde dat dat altijd goed zat. Dan zuchtte ze en zei dat ze daar niet veel aan had, waarop ze hem vluchtig een zoen gaf, ik hou van je  fluisterde en vertrok naar haar werk.

Hij kijkt naar zijn eigen reflectie in de spiegel, als ze had gezien hoe hij er op het moment uitzag had ze hem waarschijnlijk gedwongen thuis te blijven om eens goed te slapen. De wallen die zich onder zijn ogen hadden gevormd waren die van een oude man, terwijl hij zelf nog, zoals men dat noemde, in de bloei van zijn leven zat. Hij keert zijn gezicht weg en opent de deur om op weg te gaan naar haar, zij was de enigste reden waarom hij nog buiten kwam, er was geen andere weg.

Terwijl hij de weg loopt om naar haar te komen moet hij steeds aan haar denken, alles herinnert aan haar, de bloemen, het kerkje op de hoek en het vlaaienwinkeltje vlak bij de kapper. Eens in de maand kwam ze dan thuis met een chocoladevlaai en dan wist hij weer welke tijd van de maand het was, verlangend denk hij terug aan deze dagen. Zichzelf wakker schuddend uit zijn dagdroom, kijkt hij op zijn horloge en ziet dat hij zijn pas moet versnellen, hij heeft teveel getreuzeld.

 

Eenmaal aangekomen blijft hij staan, van ver kan hij al zien waar hij moet zijn. Hij durft niet, hij blijft twijfelend staan en merkt dat zijn hartslag steeds sneller gaat. Hij probeert zichzelf moed in te spreken, maar de poging mislukt. Hij probeert een paar keer diep te zuchten en zijn emoties te beheersen, maar alweer faalt hij. Verschrikt kijkt hij op als iemand zijn naam roept en pas dan merkt hij dat ze naar hem staan te kijken. Hij ziet de medelijdende gezichten, verdrietige gezichten, waarom kijken ze zo? Ze zouden boos moeten zijn en hem uit moeten schelden, maar in plaats daarvan ziet hij alleen maar gezichten vol medelijden en verdriet. Dan merkt hij dat ze op hem wachten, het is tijd.

Hij zet zijn benen in beweging en loopt naar haar toe, als hij de tien stappen heeft gelopen blijft hij voor haar staan. Dan breekt er iets in hem, hij dacht nog wel dat het hem zou lukken zich te beheersen, maar weer had hij ongelijk gehad. Dit keer was zij er niet geweest om hem te waarschuwen, niet dat hij dan had geluisterd. Hij valt op zijn knieën en begint onbeheerst te snikken. Tussen zijn hartverscheurende snikken door kan hij nog net de woorden ‘Het spijt me’ stotteren. Met een betraand gezicht kijkt hij op, legt zijn vermagerde handen op de eikenhouten kist voor hem en herhaald snotterend ‘Het spijt me zo’.

 

Ze was zo van slag geweest die woensdagmiddag dat ze de zilveren Porsche van links niet had zien aankomen. De dokters zeiden dat ze niets gevoeld had en vrienden vertelden hem dat hij er niks aan kon doen. Hij kon het maar niet accepteren dat ze er niet meer was, dagenlang had hij haar hand vastgehouden en hij had gevoeld hoe deze langzaamaan kouder werd toen ze de kunstmatige beademing uitzetten. Hij kon het niet geloven, hij wilden het niet geloven, maar nu hij hier op zijn knieën zat voor haar kist, waar ze voor eeuwig zou rusten, wist hij dat het waar was en dat hij het niet meer kon terugdraaien. Hij zou voor eeuwig moeten leven met het schuldgevoel de liefde van zijn leven te hebben vermoord. Had hij nu maar gewoon toegestemd met nasi…

 

 

 

geschreven voor de schrijfwedstrijd: write now!

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Dankje! =)
En bedankt voor de tip ik zal er de volgende keer op letten!

Liefs Perdita

Geplaatst op: 2011-05-07 12:16:42 uur

Bedankt Hugo! =)

Geplaatst op: 2011-05-05 11:15:37 uur

Heftig, maar knap geschreven leest prettig.

Geplaatst op: 2011-05-04 20:28:57 uur

Hahaha! Een schande, haha! =) Ik ben erg vereerd met deze complimenten Doortje! Heel erg bedankt! En een fijn weekend!
xx =)

Geplaatst op: 2011-04-29 19:39:55 uur

=) Dankjewel yrsa voor dat grote compliment, dat betekend veel voor me! =) xx

Geplaatst op: 2011-04-28 23:29:36 uur