Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
23 april 2011, om 15:29 uur
Bekeken:
632 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 3

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Muizemissers"


Een stukje van iemand hier op de site waar ik me - verdorie! - de naam niet meer van kan herinneren - heeft me geïnspireerd om mijn eigen muisenissen en muizenmissers neer te zetten.

 

Het begon allemaal toen ik een jaar of achttien was en een zomer en winter lang in een nogal ongebruikelijke woning huisde; een oude bunker. Steenkoud in de winter, gloeiend heet in de zomer.

Hier was het dat ik voor het eerst echt kennismaakte met de kleine diertjes die volgens sommige verhalen zijn voorbestemd om de wereld over te nemen en de mens te overheersen.

Afijn.

Ik zag ze nooit, maar 's nachts klonk het gekrabbel van tientallen kleine muizenvoetjes door de ruimte. De enige sporen die ze achterlieten waren tandjes in het brood en een enorm aantal kleine keuteltjes.

Mijn kat kroop 's nachts boven op me in mijn slaapzak, overweldigd door de grote aanwezigheid.

Maar dat was nog niks. In de houten woonwagen waar ik later naartoe verhuisde lieten ze zich al wat vaker zien en ruiken, de kleine smerigaards.

We kochten valletjes waarin ze levend blijven, en als ze in de val gelopen waren gingen ze in een oude kooi, waar ze vervolgens een paar dagen verbleven om de anderen af te schrikken.

Er was er één, die we de Boeddha noemden, een kleine vetklep die het telkens weer voor elkaar kreeg om gevangen te worden en een dag later spoorloos uit het Muizenhotel te verdwijnen.

De theorie was dat deze muis zich astraal kon verplaatsen en zo keer op keer optsnapte.

Aan mijn kat hadden we ook weinig, ze kon rustig naar een muis zitten kijken als die op de rand van haar waterbakje aan het drinken was!

 

Sommigen waren zo tam, dat als ik ze buiten in het bos uit wilde zetten, de mouw van mijn muisgrijze wollen trui in kropen, waar ik ze letterlijk uit moest duwen, anders waren ze daar waarschijnlijk nog lekker gebleven.

Op zich nog geen ramp.

Maar nu, nu we in een gewone twee-onder-één-kap wonen, is het een probleem wat ons dagelijks bezighoudt. Overal zitten ze! Onze buurman, een duivenmelker, heeft afgelopen jaar zijn duivenhokken verbouwd, en is de Grote Invasie begonnen.

Ze kruipen bovenin de voerbak van de parkiet, rennen soms tussen onze voeten door, knabbelen gemoedelijk aan het hondevoer... Etcetera. Al het voedsel is ingepakt in gewapend glas of dikke plastic tonnen.

We worden er erg creatief van, dat wel. Ik heb al een muis gevangen in een stofzuigerstang, vier keer met mijn blote handen, in een doos, met hulp van onze jongste hond, ga zo maar door.

Vreemd dat de buurvrouw nooit meer op bezoek komt...

De laatste weken is het gelukkig iets minder. Misschien komt dat door de voetzoekers die we in de kelderkast hebben gelegd, ik weet het niet.

Of de verlengde metalen tanden van de honden? Het zoutzuur in een pannetje in de keuken?

Komende week grote schoonmaak, ha, we zullen ze leren om ons huis over te nemen; gewapend met gasmaskers en M16's gaan we er tegenaan.

Wie het laatst lacht, haha...

 

Maar toch he... Als zo'n zacht snoetje je met trillende snorharen en mooie zwarte kraaloogjes aan zit te staren, dan smelt ik.

Misschien die M16's maar laten zitten...



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

aha, jij was het ja, dank je wel Stella Nomara! :)

@ Madampje: zo, Kameroense muizen klinken nogal heftig zeg, je had wel een M16 van me kunnen lenen voor die monsters :P
groen voor jou omdat je het overleefd hebt

groetjes, Els

Geplaatst op: 2011-04-25 00:18:30 uur

:-)

(oei, Henny heeft zich van duim vergist zeker? et ben zut alors)

met mijn muizenverhaal zou ik nogal wat rode duimen vangen, denk ik.
Mijn muizenbezoek situeert zich in de tropicale kontreien, toen was dat Kameroen. Muizen in die tropicale kontreien hebben vaak omvangrijkere vormen... nu zat er zo een beest(je) in onze slaapkamer. het nachtelijk geknabbel werkte op den zeer korten duur op de zenuwen en ik besloot ook enige aktie te ondernemen. De plaatselijk tropikale winkelier stelde me een tube lijm voor die hij als heel efficace omschreef. Je smeert het op een karton, schuift het onder je meubel en de voorbijgangsterende muis heeft prijs! Groot voordeel volgens de tropische winkelier was, dat je met een beetje benzine, het diertje kon verlossen uit het plakkerig goedje. zo gezegd zo gedaan en ik schoof het lijmkarton onder het bed, via de drie millimetertjes tussen bed en grond. die nacht zal ik niet gauw vergeten. het hevig piepende beestje zat gevangen
onder mijn bed, onder mijn heerlijk snurkende slaapgenoot. Om het beestje te verlossen moest ik dus die heerlijk snurkende slaapkamergenoot ongestoord bij de benen naar buiten de moustiquaire trekken alwaar hij slapend kon doorsnurken. vervolgens diende ik de matras te verwijderen, het bed op te heffen, om dan tenslotte het diertje met karton en al van onder het meubel te schuiven. maar het beestje was zo vreselijk groot en ik zag die tanden en die boze ogen... vreselijk!
de rest vertel ik een andere keer of beter nooit eigenlijk haha
nee, ik vang nooit meer muizen, dat is zekers

Geplaatst op: 2011-04-24 13:41:16 uur