Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sport
Geplaatst:
28 februari 2011, om 15:02 uur
Bekeken:
675 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
202 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Otto lachte"


  Twintig februari om zeven uur in de ochtend gingen we met acht knakkers van respectabele leeftijd naar het Alpenland voor onze jaarlijkse skivakantie. De verwachtingen waren niet erg hoog gespannen omdat daar sinds zesentwintig januari geen sneeuw meer was gevallen. Toch maar gewoon door laten gaan. Je weet nooit hoe het weer zich ontwikkelt en bovendien hadden we wandelschoenen en speelkaarten als alternatief achter de hand.
 
Kwart voor drie in de middag werden we door de gewoonlijk norse Otto (zie vorig verhaal) met een (door mij afgedwongen) handdruk ontvangen. Met de overtuiging dat er voldoende pistes geopend waren, zijn we meteen benodigd skimateriaal en liftpassen gaan regelen.
Terug in de "Familienhauser" bij Otto zaten we "gemütlich" van een bak oer-Hollandse Egbert te genieten, toen we verrast werden door de eerste nietige sneeuwvlokjes die in het luchtruim dwarrelden. Ondanks dat de vlokjes wat schraal van omvang waren, bleef het gestaag doorgaan vanaf deze zondagavond tot en met maandag, zodat we maandag en verdere dagen over een vers uitgerold wit tapijt konden glijden.
 
Nu ging dat glijden wat minder soepel dan zo-even voorgesteld daar het zicht vanwege de mist en sneeuwval minder dan tien meter was. Gelukkig ken ik het gebied erg goed en weet hoe bij de verschillende liften en pistes te komen en waar de vaart geremd of juist verhoogd moet worden om klunen te voorkomen. Maar toch werden vooral de beenspieren wat steviger aangespannen en het hoofd met meer "doem-doem" belast, wat leidde tot snellere vermoeidheid. Onze oudste deelnemer Henk (niet zijnde Mijler) kreeg daardoor kramp in zijn kuiten en wat onenigheid tussen de oren. Hij parkeerde zich voor een extra pauze in een bergrestaurant terwijl wij onze tocht voortzette.
 
Op de terugweg pikte wij hem weer op om in een rustige glij terug naar het startpunt te skiën.
De kramp en verdere geestelijke rotzooi had hij wijselijk in de bergkroeg gelaten. Per slot van rekening is een bergkroeg ook een uitgelezen instelling om het hoofd te schonen van spookachtige kronkels. Probleemloos verliep deze terugweg en dan is het leed weer snel vergeten. Gelukkig maar want hij was de enige die 's morgens de eieren naar wens op de juiste spanning kon koken, wat hem meteen de bijnaam: "Eierkoker" opleverde
 
Een artiestennaam heb je in dit gezelschap al snel en onverwacht gekregen. Arie wilde zijn te hoge snelheid met een niet gangbare techniek miniseren door tegen de berg op te sturen, maar deed dat in mijn skibaan wat tot een frontale botsing leidde. Veel wapengekletter maar gelukkig geen lichamelijk leed was het resultaat. Dit leverde hem het fraaie koosnaampje van:"Spookrijder"op.
De slechte vooruitzichten ten spijt zijn wij deze week skiënd glansrijk doorgekomen.
 
Onze gastheer Otto was in ieder geval in zijn contacten al wat milder dan andere jaren. Wij hebben hem zelfs tijdens de eindafrekening, die weer volgens traditie verliep, tot een gulle glimlach kunnen bewegen. De financiële posten waren weer met potlood in hanenpoten op een uit een oude agenda gescheurde bladzijde, onoverzichtelijk maar gezien het totaalbedrag ongetwijfeld kloppend, weergegeven.
Als dank voor de hartelijke ontvangst en prettig verblijf boden wij hem een Hollandse jonge borrel aan die hij naar nationaal gebruik in enen "Schluck" kastje zes maakte. De tweede deed zowaar een brede grijns op zijn gezicht toveren en ons een ietwat doffe glimp van zijn herfstachtig gebit zien
Laten we het er op houden dat Otto lachte


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.