Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
6 februari 2011, om 14:38 uur
Bekeken:
643 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
294 [ download ]

Score: 0

(0 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Wachten op de wind (oud en nieuw)"


Februari 1996

 

Het is warm in het café. De geur van verse koffie en rook zweeft tussen de tafeltjes en de mensen door.

Helemaal achterin de hoek, aan de lange krantentafel, zit een jongen. Hij ziet er heel gewoon uit; een wollen trui hangt over de rugleuning van zijn stoel, en hij draagt een zwart shirt met bruine lange broek. Haar wat een beetje over zijn ogen valt als hij zijn hoofd buigt, allemaal niets bijzonders.

Het gekke is: hij zit alleen in het café en hij lijkt een jaar of tien.

Maar nog gekker zijn zijn ogen. Ze zijn goudbruin met spikkeltjes en ze fonkelen. Maar hoe!

Alsof hij net een heel groot cadeau heeft gekregen, iets waar hij zijn hele tien jaar naar verlangd heeft en wat nu voor hem op de tafel staat prachtig te wezen.

Het wordt nog vreemder.

Voor hem op de tafel ligt niets anders dan een dicht beschreven vel papier, en een glimlach voegt zich bij de twinkels in zijn ogen als hij er naar kijkt.

Een koude regenvlaag slaat plotseling hard tegen de ramen, even draait de jongen zijn hoofd opzij, kijkt naar buiten, naar de in regenflarden gehulde haven waar de boten wiegen in de wind.

Naar de zee.

Waar zijn vader zeilt, en waar hij, Thies Heideman, op wacht.

 

 

Mei 1994

 

“Pap!” Thies duikt weg van het raam, gebruikt het bed als springplank en rent de trap af.

Buiten valt de motor van de oude Landrover stil.

Thies uit een vreugdekreet waar zijn moeder, die aan de keukentafel zit te studeren, bijna een hartverlamming van krijgt.

Hop, de voordeur vliegt open en hij duikt regelrecht in de open armen van Hendrik Heideman.

“Hee jochie, wat ben ik blij je weer te zien!” Zijn vader straalt. “Ik heb jullie zo gemist,”

Jante, Thies' moeder, komt nu ook naar buiten en omhelst haar man. Ze is een vrouw van weinig woorden, maar haar ogen zeggen genoeg.

Ze zijn weer even compleet.

Even later zitten ze met zijn drieën in de tuin met een glas fris, zo normaal alsof Hendrik geen maanden is weggeweest, en luisteren Thies en Jante naar zijn verhalen over de zware toch naar het Hoge Noorden.

“Fjodor heette hij, die Rus, of Siberiër eigenlijk. God, als hij en zijn vrouw me toen niet opgepikt hadden was ik doodgevroren. We hebben dagenlang vastgezeten in hun huis.

Ongelofelijk, die mensen, ze hadden zich op alles voorbereid. Voedsel, gedroogd vlees en gerookte vis, ingemaakte groenten, blokken ijs bij de voordeur om te smelten als drinkwater...”

Thies' oren zijn rood geworden bij de verhalen uit een andere wereld. En hij zat al die tijd maar op school, te blokken op die rotsommen en lastige zinsontledingen. Misschien mag hij de volgende keer wel mee? Tenslotte kan hij bijna net zo goed zeilen als pap.

Dit is Hendriks tweede lange reis geweest. Toen opa Heideman vorig jaar omkwam bij een aanrijding was iedereen van slag, maar Hendrik nog het meest.

Bij de begrafenis ging het nog wel, maar toen was hij sprakeloos teruggekeerd van het uitzoeken van opa's spullen. Sindsdien praatte hij nauwelijks en zonderde zich af.

Ze wisten niet zo goed hoe ze ermee om moesten gaan; elke vorm van toenadering wijst hij af, tot op een dinsdagmiddag.

Hij was 's ochtends zonder iets te zeggen aangereden, en toen hij terugkwam wisten Jante en Thies niet waar ze moesten kijken.

Achter de oude Landrover was een trailer aangekoppeld, met daarop de mooiste zeilboot die Thies ooit had gezien; sierlijk en toch stevig, met aan de voorkant van de kajuit mooie ronde raampjes en langwerpige aan de zijkant.

“Hendrik, wat heb je nou weer?!” Jante wilde nog wel meer zeggen maar ze stond met haar mond vol tanden, haar handen nog vol met zand van de tuin.

Hij zag er anders uit dan 's ochtends, viel haar op; er twinkelde iets van het oude leven in zijn ogen.

“Het is onverwacht, dat weet ik, maar pa vond het geweldig als ik dit zou doen.” Hij pakte de hand van zijn vrouw. “De afgelopen weken zijn moeilijk voor je geweest lief, dat begrijp ik. Maar vandaag, deze beslissing, er is iets veranderd.” Ze knikte.

“Ja. Het is goed zo.” Toen schoot ze in de lach. “Maar hoe wil je in godsnaam leren zeilen in zo'n bakbeest? Het is heel wat anders dan een Valkje. Ik vind hem prachtig hoor, maar hoe?”

“Van der Wal, de zeilmaker, die weet er alles vanaf. Hij was een goede vriend van pa.”

Hij had alles al uitgedacht en gepland. Thies knipperde verward met zijn ogen, keek van zijn vader naar zijn moeder en weer terug.

Hij begreep met zijn slimme zevenjarige hersens donders goed wat er gebeurde. Pap ging weg.

Hij zou weer terugkomen, maar het zou lang duren.

En hij, Thies, zou wachten.

 

Ik heb gewacht, denkt Thies. Ik heb al die tijd gewacht, en nu?

Hij luistert al nauwelijks meer naar Hendriks verhalen over de kille zee en de enorme ijsbrekers die hem vol bewondering proviand toegooiden. Hij kijkt naar zijn vaders ogen, die alweer op stand 'onderweg' staan.

Plotseling boos drinkt hij in één grote slok zijn glas leeg en zakt achterover in zijn stoel, armen over elkaar. Zijn ouders hebben niets in de gaten. Dicht tegen elkaar aan praten ze drie maanden gemis goed.

En Thies wacht. Hij wacht tot ze opmerken hoe hij zich voelt, hoe boos en eenzaam hij is.

Ze zien het niet.

Drie weken later vertrekt Hendrik weer. De onrust heeft dag na dag toegenomen in alles, zijn ogen, in hoe hij doet en praat...

Dan verzamelt hij zijn spullen bij elkaar, kust vrouw en kind gedag en ze kijken hem in de haven na tot de Blauwe Roek niets meer is dan een stipje in de uitgestrekte golvende vlakte van de Noordzee.

 

 

Februari 1996

 

Thies leest de brief over en nog eens over. Hij merkt nauwelijks iets van de mensen om hem heen die praten, drinken en lachen. Hij houdt ervan als het café vol is, dan kan hij opgaan in de massa en let niemand op hem.

Hier wacht hij het liefst, op de avonden als zijn moeder naar de avondschool is.

 

'Lieve Thies-spring-in-'t-veld,

 

nog maar even en dan ben ik weer thuis.

Het is vast moeilijk te begrijpen waarom ik ben gaan reizen. Als we allemaal ouder zijn zal ik het je uitleggen.'

Weer wachten, denkt Thies. Hij is het wachten meer dan zat, de laatste maanden. Wachten tot zijn moeder thuis is om eten te koken doet hij al niet meer; hij kookt zelf, tot grote verrassing van Jante.

'Het is op het moment windstil op het Suez-kanaal. Ik lig al twee dagen te wachten op de wind; de benzine voor de motor is al een tijdje op. Hopelijk kan ik in de volgende haven wat bijverdienen om benzine te kopen, dat maakt het allemaal wel makkelijker.

Hoe is het met jou Thies? Moet je nog vaak aan opa denken? Ik wel. Wist je dat hij toen jij nog niet geboren was ook altijd heeft gezeild? Ook altijd alleen, opa kon nooit goed mensen om zich heen hebben. Mijn reis heeft veel met de zijne te maken, dat kan ik je wel vertellen.'

Moest je daarom weg? denkt Thies. Was er iets bij opa's spullen waardoor je zo raar deed?

Hij besluit om weg te gaan en vouwt de brief op. Het is tijd om wat te gaan graven.

Thies betaalt de warme chocolademelk waar hij twee uur over heeft gedaan en de vrouw achter de bar knikt hem vriendelijk toe; ze kent hem wel.

“Wel thuis, Thies. Doe je voorzichtig op de fiets, het schemert.”

Hij belooft het en fietst het korte stukje naar huis, door de striemende regen.

Thuisgekomen hangt hij zijn natte jas over de verwarming en loopt rechtstreeks door naar zolder, waar opa's spullen liggen, verpakt in dozen en doeken.

Normaal is Thies een beetje bang op de grote, half donkere zolder, maar vandaag niet, want hij heeft iets belangrijks te doen en dan is er geen tijd voor angst.

Thies snuffelt door de dozen met boeken, tekeningen, beeldjes , bekijkt even een houten bord met Chinese prent erop en legt het weer weg; hij zoekt iets anders, al weet hij niet precies wat.

Maar zodra hij de notitieboeken in handen heeft en het kriebelige handschrift van opa over elk plekje van de bladzijden ziet, weet hij dat hij het gevonden heeft.

De logboeken van opa's reizen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

oud stukje en nieuw deel samengevoegd omdat het al te lang geleden is dat ik het geplaatst heb, zo blijft het een geheel :)

Geplaatst op: 2011-02-06 14:39:32 uur