Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
10 januari 2011, om 20:13 uur
Bekeken:
684 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
291 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Harteloos"


‘Hoezo, je doet het niet? Heb je dan geen hart? Wil je hem niet helpen?’

‘Een hart!?’ Ik lach hysterisch ‘Nee die heb ik niet nee, die heb ik allang afgeschaft.’

Hij kijkt me gechoqueerd aan alsof ik zojuist iets heel raars heb gezegd.

‘Natuurlijk heb je wel een hart.’ zegt hij verontwaardigd.

‘Hoogstens om mijn lichaam werkende te houden ja.’ antwoord ik ironisch. Zonder op een weerwoord te wachten loop ik verder met het besluit dat dit het einde van de discussie is, rennende voetstappen vertellen mij echter dat de ander het daar niet mee eens is.

‘Je kunt er op zijn minst heengaan, kom op, doet het je dan helemaal niets? Hij staat daar door jou.’ Een beschuldigende ondertoon klinkt duidelijk door in zijn stem.

‘Ja hoor, mij ook nog een beetje de schuld geven zeg, nu wordt ie helemaal mooi.’ geen enkel spoor van medelijden is op mijn gezicht te vinden ‘En wat wil je dat ik daar doe, hem opvangen?’ Ik lach om mijn eigen grap.

De verafschuwde uitdrukking op zijn gezicht wordt steeds duidelijker ‘Hij staat op het punt te springen! Straks heb je een moord op je geweten, dringt het dan helemaal niet tot je door!?’

‘Een uur geleden stond hij volgens jou ook al op het punt te springen, die jongen heeft wel enorm veel geduld, waar wacht hij op? Tot ze een landingskussen hebben geplaatst?’

‘Op jou! Hij wacht op jou! Hij wil met je praten!’

‘Nou dan had hij ook best even kunnen bellen, of zocht hij alleen maar beter ontvangst?’ Een verschrikkelijke lach komt tussen mijn lippen vandaan, wat was ik toch weer grappig vandaag.

De schouders van de jongen geven aan dat hij het ook niet weet, maar lachen om de grap kan hij niet.

Ik besef dat als ik niks doe die jongen, waarvan ik vaag weet wie het is, nooit weg zou gaan. ‘Ok’ zeg ik ‘ik bel hem wel’ als bevestiging haal ik mijn mobieltje uit mijn zak en zoek zijn nummer.

Er wordt opgenomen, geen begroeting, niks, alleen maar een overdreven snik aan de andere kant van de lijn.

‘En?’ Vraag ik ‘Is je ontvangst daar een beetje goed?’

Het is stil aan de andere kant van de lijn, ik wed dat hij die niet had zien aankomen.

‘W-w-wat?’ is het enigste stompzinnige antwoord wat zich door de telefoon perst.

Ik laat duidelijk hoorbaar een geïrriteerde zucht klinken ‘Snap je dan ook helemaal niks?’

Stilte.

‘Wat moet ik doen?’ hoor ik zijn in en in verdrietige stem aan de andere kant van de lijn zeggen.

‘SPRINGEN!’ schreeuw ik door de telefoon.

Weer die stilte.

Er klinkt een soort ruis in mijn oor, dan is de verbinding verbroken.

Een duistere glimlach verspreid zich over mijn gezicht en zonder iets tegen de jongen te zeggen loop ik weg, verder de duistere paden op.

 

Met een bezweet lichaam schiet ik overeind. Mijn hand glijd naar de plek waar mijn hart hoort te zitten, die gaat als een razende tekeer. Dan voel ik met mijn handen over mijn gezicht en stel vast dat er op mijn gezicht geen spoor van een duistere glimlach te bevinden is. Ik zucht opgelucht. Het was maar een droom, ja, het was maar een droom.    



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:


Inderdaad was het gelukkig maar een droom, maar op een bijzondere manier heel levensecht heb je dit verhaal geschreven!

Knap gedaan, hiermee verdien je beslist een groene duim PP.!

Een prettige avond, liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2011-01-30 18:36:10 uur

Macaber... Ofschoon veel verhalen aan het einde een droom blijken te zijn, had ik dat idee hier - verrassend genoeg - lange tijd niet. 't Is best wel realistisch bescheven. Goede spanningsboog zit er in.

Geplaatst op: 2011-01-19 14:42:59 uur