Gegevens:

Categorie:
Kerst
Geplaatst:
22 december 2010, om 15:19 uur
Bekeken:
870 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
276 [ download ]

Score: 7

(7 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Geen eenzame kerst ~ deel 1."


 

Dit verhaal heb ik al veel eerder geschreven als opstel op de avondschool, het heette toen "Worsteling met de eenzaamheid". Ik heb het 'omgebouwd' tot een kerstverhaal en het heeft hier in de plaatselijke krant gestaan op 23-24 december 1987.

 

 

       Goh zeg, al bij half negen', dacht Anna hardop. Dat was de hoogste tijd om op te staan! Maar waarom zou ze? Geen mens die op haar wachtte. Haar man was al weer vijf jaar dood en kinderen had ze niet. Ach, ze zou toch maar een beschuitje gaan  eten.

Toen ze uit haar bed stapte voelde ze hoe koud het op haar slaapkamer was, brrr... maar gauw haar duster aantrekken. Ze zou meten de thermostaat van de verwarming wat hoger zetten, zodat het spoedig wat aangenamer zou zijn. Het was al weer de tweede helft van december. Wat ging de tijd toch snel, de jaren vlogen voorbij! 

       Terwijl ze het theewater opzette zou ze ook even gaan kijken of de ochtendkrant al in de bus lag. Dat was soms nog de vraag. De laatste tijd bezorgde de krantenjongen hem nogal eens te laat òf kwam hij helemaal niet. Enfin, dan kon ze de telefoon tenminste gebruiken en zeggen dat de krant er weer niet was. Vaak was het dan zo dat ze twee kranten kreeg, één van de krantenjongen omdat hij toch nog gekomen was en één van de nabezorgingsdienst.

       Haar man wilde geen telefoon hebben, dat vond hij zonde van het geld voor die enkele keer dat zij moesten bellen. Nu achteraf had hij ook wel gelijk gehad. En opgebeld werd ze ook niet. Ja toch, laatst door een kleine jongen. Michiel heette hij, geloofde ze. Hij dacht dat zij tante Wil was. Hele verhalen kreeg ze te horen. Erg gezellig vond ze het. Hij vertelde dat hij nog op de kleuterschool zat, maar na dit schooljaar en als het ook nog zomervakantie was geweest, mocht hij naar de grote school.

Het sinterklaasfeest op school was zo prachtig, elk kind kreeg een kadootje; hij kreeg een goocheldoos, daarmee kon je lekker iedereen voor de gek houden, 'leuk hè haha' schaterde hij. De juf had gezegd dat ze iets moois voor de kerst zouden gaan maken. Hij zei nog niet wat, want dat zou tante Wil zelf zien wanneer ze op visite kwam. Dat zou trouwens niet lang meer duren want over tien nachtjes slapen zou hij zes jaar worden!

       Anna vroeg of hij alleen thuis was. Hij bevestigde dat; zijn moeder ging nog even brood gaan halen bij de bakker, schuin aan de overkant van de straat, dus vlak bij, daarom kon hij best eventjes alleen blijven.

Toen hoorde ze voetstappen en een stem zei: 'Wie heb je daar aan de telefoon? 'Daarop antwoordde de jongen dat hij tante Wil opgebeld had en...., daarna zei de vrouw: 'Ooh, ben je weer met één van je stoute spelletjes bezig?' en patsboem werd de hoorn erop gegooid!

Zo jammer, ze had gehoopt dat hij nog eens zou bellen, maar hij had natuurlijk willekeurig wat cijfers gedraaid!

Tja, ze had de leeftijd dat ze kleinkinderen had kunnen hebben. Tweeenzestig jaar was ze nu al en pas op haar zesendertigste getrouwd met Ruurd, die twaalf jaar ouder was dan zij. Best een goede man had ze aan hem gehad, al lette hij wel wat erg op de centen. Hij was altijd goed gemutst en zorgzaam voor haar. Ze gingen wel eens een enkele keer naar de schouwburg, daar hield ze van. Toneel spelen vond ze heerlijk. Op de middelbare school deed ze wel mee in een toneelstuk dat werd opgevoerd op een ouderavond of ten bate van één of ander goed doel. Toen durfde ze dat allemaal. Maar nu? Ze had altijd teveel op Ruurd gesteund, hij regelde alles voor haar, ook in het huishouden, ze hoefde eigenlijk nooit ergens alleen naar toe. Nou ja, wel naar de melkboer en de kruidenier natuurlijk, dat was niet anders. Dat moest ze nu ook. Maar om alleen naar de schouwburg te gaan of naar een concert, dat deed ze voor geen prijs. En om aan iemand te vragen of die met haar mee wilde gaan, durfde ze nog minder, dus moest ze het maar met de radio en televisie doen. Maar de sfeer miste je zo!

       Ook werd er tamelijk veel op de televisie gepraat vond ze, doch iets terug zeggen kon niet, tenminste je kon het wel doen, maar je kreeg toch geen antwoord. Alhoewel, een keer was er een programma voor de wat ouder wordende mens waar zij zich toe rekende, dat was ze toch? Het ging o.a. ook over eenzaamheid en als je problemen of vragen had, kon je een telefoonnummer bellen. Dat had ze toen gedaan. Een erg vriendelijke juffrouw kreeg ze aan de lijn en het gekke was, tegen haar kon ze heel vrijuit praten. Bijzonder prettig was dat gesprek. Ze kikkerde er helemaal van op, zo fijn! Ze zouden haar o.a. wat materiaal opsturen met adressen van buurthuizen bij haar in de omgeving en verder informatie over het bereiden van maaltijden speciaal voor alleenstaanden.

 

Wordt vervolgd.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Mooi geschreven, ik ga naar het vervolg.
Liefs Zonlicht

Geplaatst op: 2010-12-28 17:33:27 uur