Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Columns/Blogs
Geplaatst:
26 oktober 2010, om 12:36 uur
Bekeken:
614 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
247 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Niet zeuren, gewoon doen"


   
Harrie en Trees spelen al sinds jaren op de maandagochtend van negen tot tien uur samen tennis. De weergoden moeten het werkelijk begaaien, willen ze die twee daarvan afhouden.
Maar er zijn nog andere ordeverstoorders waarvan ene mijnheer blessure, die Trees ging plagen. Wat zeg ik plagen! Hij deed dit wel zo indringend en gemeen, door de schouder van haar slagarm,tijdens het vlegelen tegen de bal, van ondraaglijke pijntjes te voorzien. Het noopte haar om op de maandagmorgen een ander vertier te zoeken.
 
Welnu, de een zijn dood is de ander zijn brood. Ik kreeg de vererende uitnodiging om haar plaats in te nemen. Me bewust zijnde dat het goed voor me is om lekker te bewegen in de buitenlucht en bovendien wordt mijn verenigingscontributie daarmee rendabel gemaakt, zei ik gretig: "Ja graag." Ik moet er wel bij vermelden dat dit soort afspraakjes meestal op momenten en plaatsen, onder het genot van... worden beklonken. Dat zijn de minder gecontroleerde momenten waarbij het mooie naar het plafond stijgt en het nare in onderaardse gangen blijft sudderen. Toen ik het de volgende dag nog eens rustig tot me liet doordringen, neigde de gretigheid naar een twijfelachtige overweging van: "Wat heb ik nu weer op mijn hals gehaald!" Toen beseffende dat de sportieve activiteit met de herfst en winter in aantocht en dan 's morgens om negen uur, meestal niet al te aanlokkelijk zou zijn.
 
Ik kon de pijn nog enigszins verzachten door de activiteit een half uur op te schuiven, maar dat was ook de uiterste tegemoetkoming die Harrie mij toestond. Bovendien werd ik nu min of meer slachtoffer van een gezegde over een morele plicht, die ik maar al te graag voor een ander paraat heb, namelijk: "Een man een man, een woord een woord!"
Gistermorgen was het weer zover. Na de gebruikelijke start van de doordeweekse dag met ontbijt, de krant koppensnellend doorraggen, de puzzel en een sudoku als hersengymnastiek klaren, deed een blik naar buiten mijn lust met de mistige kille aanblik, tot onder het vriespunt zakken.
 
Wetende dat er met goed fatsoen niet aan te ontkomen is, nam ik met bravoure een onverzettelijke houding aan, stapte in de vereiste uitmonstering en toog met opgewekte tegenzin naar de plaats des onheil. Harrie was al ter plekke en zijn royale "Goede morgen"
moest mij de indruk geven dat hij het allemaal geweldig vond. Afgezien van enkele malen brrrrrr werd er geen stemgeluid aan besteed. De handschoenen, mutsen en overkleding werden ontdaan en het spel van heen en weer ballen begon.
Ondertussen kwam een flauwe zon ons stiekem tussen boom en blad bespioneren wat wij zonder protest toelieten of liever toejuichten. Deze spion verdampte de grijze sluier en bracht de ideale temperatuur voor ons. Dat hij dit deed vanuit zijn lage positie en stand in de lengte van de baan en daarmee het zicht belemmerde vond Harrie minder. Zoals gewoonlijk had ik Harrie in het zonnetje gezet. Per slot van rekening wil niet iedereen op dat tijdstip met mij spelen en enige blijk van waardering is hier minstens op zijn plaats.
 
Met groot genoegen hebben we ons een uur lang kunnen uitleven. Voor de zoveelste keer werd ik geconfronteerd met het levensmotto: "Niet zeuren, maar gewoon doen!"
     


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.