Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
5 juli 2010, om 21:44 uur
Bekeken:
867 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
299 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Julius"


Dit is het verhaal van Julius. Het is niet een erg lang verhaal. Het is eigenlijk best kort. Het speelde zich een hele lange tijd geleden af. Ik kan mij eerlijk gezegd niet eens meer herinneren wanneer. De laatste tijd kwam het regelmatig voor dat ik op willekeurige momenten aan Julius moest denken.

Julius was een gemiddelde man. Hij was van een gemiddelde lengte en had een gemiddeld figuur. Ook droeg hij heel gemiddelde kleren. Eigenlijk was Julius ongewoon gemiddeld.

De dag dat ik hem leerde kennen was een gemiddelde dag. Ik was op weg naar de bakker voor een brood. Met mijn handen in mijn zakken liep ik met grote passen over de stoep. Uit gewoonte keek ik naar de grond. Dat had ik altijd gedaan als ik in gedachten was. Daar is eigenlijk in al die tijd niets aan veranderd. Eén keer in de zoveel tijd keek ik op om te zien of ik nog de juiste richting op liep.

Toen ik voor de zoveelste keer opkeek zag ik daar ineens een man staan. De man die later Julius zou blijken te zijn. Toen ik opkeek stond hij midden op de stoep, ongeveer twee meter van mij vandaan. Ik stopte met lopen en keek hem aan. Zijn gemiddelde gezicht viel mij direct op. Het viel direct op door het normale, de complete en volledige gemiddeldheid. Eigenlijk was het alsof je door zijn gezicht heen keek naar iets op de achtergrond. Mijlen ver.

Hij keek mij direct in de ogen aan met een halve glimlach. Hij stak zijn hand uit en stelde zich voor als Julius. Nu was het vroeger een stuk normaler om elkaar te groeten op straat. Maar ook in die tijd was het niet gebruikelijk om direct de hand te geven en je direct voor te stellen. Ik gaf hem mijn hand en ook mijn naam. Hij wilde van mij de tijd hebben. Ik keek op mijn horloge. Het was een voor 12.

Hij bedankte mij maar hij maakte geen aanstalte om weg te lopen. Hij bleef mij vriendelijk aankijken met de dezelfde glimlach op zijn gezicht. Ik vroeg of ik hem nog ergens anders mee kon helpen maar hij schudde zijn hoofd. Ik glimlachte verbaast. Een korte tijd viel er een stilte terwijl wij naar elkaar keken. Het was alleen niet de stilte die je verwacht op zo'n moment. Die ongemakkelijke stilte, niet wetende wat je zou moeten zeggen om een ontmoeting af te breken.

Ik knikte met mijn hoofd en liep om Julius heen en vervolgde mijn weg naar de bakker. Dit keer bleef ik echter niet naar de grond kijken maar keek ik om mij heen. In mijn achterhoofd had ik misschien de gedachte dat ik nogmaals iemand zou tegenkomen maar dat ik dan tegen deze persoon zou opbotsen.

Met een brood onder mijn arm en mijn handen weer in mijn zakken liep ik terug. Nog steeds keek ik niet naar de grond en daarom was het dat ik Julius al van een afstand zag staan. Hij stond nog steeds op dezelfde plek. Met dezelfde houding en dezelfde uitdrukking op z'n gezicht. Maar ook nu stond hij mijn kant op. Ik liep naar hem toe en ging voor hem staan. Ik knikte weer.

De glimlach was van zijn gezicht verdwenen. Ik keek hem met een schuin hoofd aan want iets in z'n gezicht was veranderd. Niet het verdwijnen van de glimlach maar iets anders. Ineens had z'n gezicht een uitdrukking gekregen die niet meer zo gemiddeld was. Hij wilde weten of het nog steeds bijna 12 uur was. Eerst keek ik hem aan. Ik zal niet langer dan 10 minuten geleden hier geweest zijn op dezelfde plek toen hij mij dezelfde vraag stelde. Dus in plaats van op mijn horloge te kijken zei ik ik dat het net na twaalven was. Wederom bedankte hij mij. Zijn gezicht had weer de originele lege uitdrukking aangenomen. Ik knikte en liep om Julius heen. Aan het einde van de straat keek ik achterom en zag Julius staan. Hij keek weer mijn kant op.

Terwijl water op het vuur stond maakte ik 4 boterhammen klaar. Zoals gewoonlijk at ik deze staande aan het aanrecht op. Ik dacht aan mijn ontmoeting met Julius en waarom hij mij voor de tweede keer had gevraagd wat de tijd was. In gedachten verzonken liet ik het mes waar ik mijn brood mee had gesneden van het aanrecht vallen. Toen ik het mes oppakte viel mijn oog op mijn horloge. Deze gaf nog steeds een voor 12 uur aan. Ik hoorde dat het horloge wel tikte. Ik tikte een paar keer op het glas. Maar de wijzers bleven koppig op hun plek staan.

Zonder jas ben ik toen naar buiten gerend naar de plek waar ik Julius had ontmoet. Julius stond er niet meer. Vertwijfelt keek ik een paar keer rond om te kijken of ik Julius ergens zag. Maar er was niemand te bekennen. In gedachten was ik naar de grond aan het staren tot ik plots een man voor mij zag staan.

Het volgende moment voltrok zich vanzelf. Zonder dat ik er zelf een reden voor had stak ik mijn hand uit zoals Julius zijn hand had uitgestoken. Ik stelde mij voor en vroeg hem de tijd. Een voor 12 uur. De man liep weer verder.

Ik viel direct diep in gedachten. Want waarom had ik hem mijn hand geboden en hem de tijd gevraagd? Misschien omdat deze situatie zich kort hiervoor ook had voorgedaan dat dit mij de meest logische reactie leek.

Eigenlijk heb ik geen idee hoe lang ik daar heb gestaan. Maar op een gegeven moment draaide ik mij om en zag ik in de verte dezelfde man mijn kant oplopen waaraan ik net de tijd had gevraagd. Toen hij voor mij stond vroeg ik of het nog steeds een voor twaalf was. Hij keek mij verbaasd aan en zei dat het na twaalven was. Ik bedankte de man weer en hij liep weer verder. Ik keek hem na hoe hij de straat uitliep. Terwijl hij overstak keek hij nog even achterom.

Plots hoorde ik piepende banden en zag hoe het lichaam van de man in aanraking kwam met een vrachtwagen. Schok nam bezit van mijn lichaam. Mijn hart sloeg over en begon in een moordend ritme te kloppen. Trillend haalde ik mijn rechterhand uit mijn zak en keek op mijn horloge. Het was twaalf uur.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.