Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
29 mei 2010, om 10:24 uur
Bekeken:
682 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
276 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"op zoek naar de zon"


Ik rilde, het begon koud te worden.

In de verte klonken schoten, geschreeuw en gejoel, maar ik trok me er niets van aan; het was geen oorlog, het was feest.

De bomen van het bos rezen aan alle kanten van het pad op. Ik liep al zo lang in de schaduw dat het bijna niet uit te houden was, het was in geen dagen zo koud geweest.

 

Bij ons thuis wierpen de bomen hun enorme schaduwen over het huis, maar een eind voor me kon ik de gouden gloed van het licht zien, en ik begon sneller te lopen.

De jongste liep hijgend naast me, we waren al een paar uur onderweg, op zoek.

Het losse zand gleed weg onder mijn versleten bergschoenen en ik begon moe te worden, maar we wilden het halen, moesten het halen. Het licht tussen de bomen lokte ons met tinten goud en warmgeel die mijn binnenste verwarmde als ik er alleen maar naar keek.

"Kom op Vijf, nog even," moedigde ik de jongste aan. Ze keek me even aan, maar maakte geen geluid.

Wat wel geluid maakte was de auto die ons van achter naderde, maar we keken niet om. We wisten wat voor mensen hier rondliepen, het enige wat we hoefden te doen was doorlopen tot we ons doel bereikt hadden.

Kleine ademwolkjes onsnapten aan ons terwijl de auto steeds dichterbij kwam en uiteindelijk langzaam naast ons reed

"Goeienavond mevrouw," Ik keek opzij, het zou onbeleefd zijn om ze te negeren.

"Hallo," Twee soldaten keken me aan, vriendelijk nog wel.

"Het spijt me, maar je mag hier niet komen dit weekend vanwege het evenement."

"Ik heb geen bordjes gezien," zei ik rustig. Dit was mijn geboortegrond, ammehoela dat ik me weg liet sturen. Nog maar een klein stukje...

"Toch moet ik je vragen om terug naar huis te gaan. Wat doe je hier eigenlijk?" Het klonk nog steeds niet onvriendelijk, de jongen glimlachte zelfs.

En toen moest ik lachen en zette mijn voet in het warme, zonovergoten zand,en liet de laatste stralen licht over mijn gezicht schijnen.

"Bij ons thuis is het donker." Ik keek de jongen aan en hij fronste zijn wenkbrauwen, alsof het een raadsel was dat hij op moest lossen.

"Ik zoek de zon!"

Lachend stond ik stil, terwijl de enorme rode bal van de zon het heideveld, mij en de jeep liet oplichten en toen over de bosrand verdween.

De soldaat in de bestuurdersstoel kreeg de slappe lach.

"Wel thuis," zei hij met een knipoog, en reed verder over het omgewoelde pad.

Ik knipoogde terug en draaide me om, de jongste kwispelend achter me aan met een grote stok in haar bek. Tijd om naar huis te gaan en het licht aan te doen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

beetje late reactie, maar ik heb het wat aangepast. bedankt!

Geplaatst op: 2010-06-09 21:02:22 uur