Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Maatschappij
Geplaatst:
16 mei 2010, om 22:30 uur
Bekeken:
827 keer
Aantal reacties:
3
Aantal downloads:
352 [ download ]

Score: 7

(7 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Tatoeage"


Ze weet niet waar ze moet beginnen. De tatoeages op haar gezicht lijken te spreken van een wild en losbandig leven, voor een buitenstaander althans, maar als diezelfde buitenstaander goed naar haar ogen zou kijken, zou hij de jarenlange pijn zien.

"Ik ben gevlucht," zegt ze simpel. Aan dat zinnetje is heel wat voorafgegaan.

"Ik leefde met mijn ouders en oudere broer in uw buurland. Mijn moeder werkte in de wijngaarden, mijn vader was altijd thuis en zorgde voor me tot ik een jaar of twaalf was en kon gaan werken. Toen verscheen mijn eerste puistje en vond mijn vader dat ik het huis niet meer uit mocht. In ons land geldt een verbod op lelijkheid. Niet mag bezoedeld worden met wanlanken, er staat zelfs zware straf op.

Door deze wet maken we de prachtigste gebouwen en kunstwerken, maar de mensen zijn ongelukkig.

 

"Kind, ik denk dat je naar de dokter moet. Je gezicht ziet er niet best uit." Mijn moeder zuchtte en bekeek mijn huid nauwkeurig. "Er komt nu alweer een nieuwe op, hier." Ze drukte pijnlijk met haar nagel in mijn wang, waar ik eerder die dag al geschrokken een rood plekje had ontdekt.

Op dat moment brak de hel los. De deur ging open en mijn oudste broer, die al lang uit huis was, kwam binnen. Hij zag mijn met rode plekjes overdekte gezicht en schrok verschrikkelijk.

"God, zijn jullie al met dat kind naar de tatoeëerder geweest? Het ziet er niet uit, daar moeten jullie echt wat aan laten doen, straks wordt ze nog bestempeld als hoer!"

Jonge prostituees waren de enigen die geen tatoeages mochten hebben zodat hun stand duidelijk was tegenover iedereen.

Mijn moeder keek Divory twijfelend aan. "Maar ze is nog zo jong, misschien gaat het nog over."

"Het gaat helemaal niet over," gromde mijn broer woedend. "Het wordt mettertijd alleen maar erger."

Hij greep me bij de hand en nam me mee naar buiten. Op de hoek van de straat zat een tatoeëerder, een lange kale man met een vriendelijk gezicht. Hij had een blik in zijn ogen die verraadde dat hij zijn beroep niet met plezier uitoefende en dat hij medelijden met zijn klanten had.

Divory stapte met mij aan de hand naar binnen, de kale steriele ruimte in. Er was niemand.

"Ik zie het al," sprak de man met een trieste blik. "Acne. Dat zullen heel wat tatoeages worden, om je te straffen voor je lelijkheid." Divory grijnsde en duwde me in de stoel.

De man glimlachte weemoedig naar me, zette het apparaat aan, en stuk voor stuk tatoeëerde hij stipjes op de plekken waar ik puistjes had.

Ik zei niets, protesteerde niet, straarde alleen naar het onafzienbare aantal tatoeages op Divory's gezicht.

Nu was hij niet langer de lelijkste."

 

Ze zwijgt. "Toen ben ik gevlucht."

Het blijft stil.

En nog steeds voelt ze de tatoeages op haar gezicht branden.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Moet ineens aan het meisje met de sterretjes in het gezicht denken, in slaap gevallen? Vindt tatts wel mooi, maar dan als puistjes in het gezicht weer minder haha.
Mooi geschreven, toch nog even nadenken zo laat op de dag ;-) Grtz

Geplaatst op: 2010-06-11 18:10:13 uur

ook een manier om je gevoel van eigenwaarde te verstevigen.
goed verhaal!

Geplaatst op: 2010-05-17 07:38:34 uur

merci voor de reacties.
omni, nog iets te zeggen over het verhaal? :P

Geplaatst op: 2010-05-16 23:32:06 uur