Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Drama
Geplaatst:
11 mei 2010, om 17:21 uur
Bekeken:
903 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
211 [ download ]

Score: 9

(9 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Schoolherinneringen"


Weekopdracht andere site: noem leuke schoolherinneringen.

Mijn vorige gedichten, ''hulpgeroep van een kind'' en  ''kansloos'' zijn ontstaan mede door deze traumatische gebeurtenissen.

 

Toch nog iets positiefs, ik ben eerste geworden uit de twintig inzendingen. Super blij natuurlijk :)

 

Schoolherinneringen
 
Een zeer pijnlijk onderwerp helaas.
De oorzaak van een levenslang minderwaardigheidscomplex, al gaat het de laatste jaren beter.
Een gemis, waar ieder kind recht op heeft, het volgen van normaal onderwijs, op eigen niveau en daardoor uitgroeiend naar een zelfstandig en gelukkig mensenkind.
 
Helaas is het bij mij anders gelopen.
Op de BLO = buitengewoon lager onderwijs gedumpt en vraag me niet waarom. Tot overmaat van ramp tussen zwaar gedragsgestoorde kinderen en het vreemde is, dat het een groot zwart vlak is.
Ik kan me er nog nauwelijks iets van herinneren, behalve dat ik altijd angstig was, verschrikkelijke nachtmerries had en totaal geen uitdagingen had.
 
Ook achteraf gezien, het gemis te leren spelen met andere kinderen, dit mocht dus niet van het thuisfront.
 
 
Een gemis dus van normaal onderwijs, de gewone basis en de basis om vriendschappen op te bouwen.
Ik herinner me wel dat ik in de ‘'hoogste'' klas altijd een ei mocht koken voor de juffrouw. Omdat ik de beste leerling was, maar ja, dat kon ook niet anders, want ik hoorde er gewoon niet thuis.
 
Toch was dit niet het ergste, van de crime in mijn jeugd.
Nee, die begon toen men besloten had dat ik naar de huishoudschool kon, maar wel naar de INOM.
Dit was individueel onderwijs en het eerste jaar is het ergste jaar in mijn leven geworden.
Ik ben hier zo gepest, ze liepen met spelden te prikken, voor en na de gym was het omkleden vreselijk, ze scholden mij uit.
Ik had ook heel rare kleding aan, van een zus die vier jaar ouder was en die in verhouding een kleiner postuur had, dus het zag er niet uit toen ik haar kleding af moest dragen.
De kleding werd in de voetenbakken gegooid, dus ik liep daarna met natte kleding rond.
Mijn tas werd regelmatig leeg gekieperd, mijn brood vloog door de lucht en ik was zo bang en kon er met niemand over praten.
Ik kon zo goed leren, dat ik het tweede jaar gewoon naar het LHNO kon, de normale huishoudschool dus en daar werd ik minder gepest.
Het pesten is vooral gekomen omdat ik zo goed kon leren.
 
De eerste keer dat ik solliciteerde voor de opleiding tot ziekenverzorgende had ik eerlijk verteld, wat mijn vooropleiding was en ik werd ter plekke afgewezen.
Daarna heb ik het nooit meer genoemd en gewoon gezegd, LHNO met theorie stroom en toen was er niets aan de hand en werd ik aangenomen.
Ik heb toen geleerd dat je met eerlijkheid niet veel bereikt en dat je hoe onterecht het ook is, je zelf ermee hebt en de kans om afgewezen te worden heel groot is.
 
De jaren erop was het puur bewijzen van mezelf.
Mijn allerbeste eigenschap is een enorme wilskracht en een doorzettingsvermogen.
Uiteindelijk ben ik verpleegkundige geworden, maar het had veel meer kunnen zijn, dat weet ik zeker.
 
Door het gebrekkige onderwijs hol je eigenlijk heel je leven achter de feiten aan, vooral qua algemene ontwikkeling.
Het is gewoon niet meer in te halen, wat je normaal als kind op je bordje krijgt.
 
Mijn grootste angst was altijd dat mijn kinderen erachter zouden komen hoe dom hun moeder in werkelijkheid was, terwijl zij zo goed konden leren.
Ik heb het altijd verzwegen tot een paar jaar terug. Toen heb ik het aan de oudste verteld.
Schaamte, daar rust eigenlijk mijn hele leven op.  
 
Niet terecht, achteraf gezien, want ik kon er natuurlijk totaal niets aan doen.
Zo ben je als kind overgeleverd bij wie je geboren wordt, bij wie je terecht komt.
        
 Trots zou ik nu moeten zijn op mijzelf, maar de schaamte en de angst dat mensen erachter komen hobbelt met mij mee.
 
Schooltijd en kind mogen zijn.
 
Laat ik dit hoofdstuk weer snel afsluiten, want de pijn, de vernedering, de eenzaamheid was te erg.
 
Zonlicht



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.