Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
2 mei 2010, om 01:25 uur
Bekeken:
606 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
250 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Regelrecht de hemel in (deel 5)"


Ik voel me bekeken. In zijn droom zit Mitchell weer in de cockpit van zijn straaljager, vastgebonden in de stoel. Een groot glinsterend groot stel ogen kijkt hem door het glas nieuwsgierig aan.

"Aah, shit!" Hij schrikt wakker en schiet overeind, haalt automatisch uit met zijn vuist, recht op de ogen. Ze lijken hem uit te lachen als zijn vuist er dwars doorheen gaat, en iemand lacht hardop.

"Jongen, rustig aan. We doen je niets, ontspan."

Mitchell gehoorzaamt, een andere keus lijkt hij niet echt te hebben. Hij ligt nog steeds in de ziekenbarak, maar Davitts is godzijdank nergens te bekennen.

Een paar bedden links van hem ligt een jongen van hooguit achttien te woelen en te mompelen in zijn slaap, zijn rechterarm is van de schouder tot de pols ingetaped.

"Hij droomt over ons. En wij van hem." Dit is een andere stem, lichter en persoonlijker dan de eerste, die Mitchell een beetje deed denken aan de collectieve stem van de Borg uit Star Trek.

"Het idee van een collectief bewustzijn is eigenlijk heel realistisch weet je, mensen waren er ook toe in staat, maar tijdens de ontwikkeling van het Ik is dat grotendeels verloren gegaan."

Mitchell kan de bron van de stem nu ook zien, bijna. Een warreling van geel, blauw en groen aan het voeteneinde van het bed.

Elke keer als hij er rechtstreeks naar probeert te kijken vervaagt het; na een paar vergeefse pogingen geeft hij het gelaten op, het dringt tot hem door dat de controle die hij eerst over zijn leven leek te hebben totaal weg is.

"Dat was ook een ilussie, of niet?" vraagt hij de kleurenwarreling. Een bevestigend gevoel gaat door hem heen. "En hoe zit dat met dat collectieve bewustzijn?" Een lach.

"Je wordt nieuwsgierig, dat is heel goed. De ergste angst heb je gehad." Een korte stilte. "Collectief bewustzijn is wat bijvoorbeeld bijen, mieren of een roedel honden of wolven met elkaar deelt. Ze delen dezelfde ervaringen, weten exact wat ze moeten doen zonder dat ze dat elkaar hoeven vertellen."

"Dus ik hoef eigenlijk helemaal niet hardop te praten? Het kan dus... Hoe noem je dat... Telepathisch?"

"Tegen wie ben je nu weer aan het ouwehoeren, jongen?" Davitts steekt zijn hoofd om de hoek.

"Sommige mensen zullen moeilijker zijn om echt contact mee te maken, maar dat heb je al gemerkt." Mitchell grinnikt.

"Ik was gewoon tegen mezelf aan het praten, niks meer. Het is stil hier." Davitts knikt en trekt een stoel bij het bed.

"Dan is het goed. Ik kom even je vooruitgang checken. Doe je shirt uit, dan kijk ik hoe het met je ribben is." Een heftige pijn schiet door zijn bovenlichaam als Mitchell het t-shirt over zijn hoofd trekt, hij vertrekt zijn gezicht.

"Shit, ik wist niet eens dat daar iets mis was," grinnikt hij door de pijn heen.

"Dan weet je het nu." Voorzichtig bevoelt Davitts de ribbenkast van de jongeman. "Kijk maar eens, je bent nietbepaald netjes terechtgekomen." Een serie diepblauwe plekken siert de huid, die strak over de ribben zit.

"Jezus, wat ben ik mager geworden, hoe kan dat zo snel?" Geschrokken kijk Mitchell naar beneden.

"Verandering, jongen. Je bent in een snel tempo aan het veranderen. Dat kost veel energie.

Veranderen tot wat? denkt hij.

"Tot wat je werkelijk bent. Probeer er niet teveel over na te denken, laat het gewoon gebeuren, dan kan het je ook geen angst geven. Let op wat je voelt en reageer daarop. Vertrouw maar, er wordt voor je gezorgd."

Mitchell glimlacht. Hij zal nooit meer kunnen denken dat het leven saai is. Niet meer.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.