Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
30 maart 2010, om 12:40 uur
Bekeken:
628 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
346 [ download ]

Score: 7

(7 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Robot ?....Nee"


 

Aanraken en knuffelen
 
Afstand houden is mij geleerd, als verpleegkundige. Afstand houden!
Je werk doen en weer naar de volgende client toe.
Bewust heb ik gekozen om s nachts te werken, om meer te tijd voor de mensen te hebben.
Ik doe iets wat volgens de boeken niet kan of mag, soms langer bij iemand blijven, als ik voel dat er iemand getroost moet worden, in de vorm van  iemand aaien, knuffelen en zelfs een afscheidskus als ik mijn vrije dagen inga.
 
 Een mens houdt heel zijn leven behoefte om liefdevol aangeraakt te worden.

Tijdens de opleiding vroeger werd je geleerd dat je je niet mag hechten aan mensen, dat je je professioneel op moet stellen, dus afstand houden.
Zelf ben ik steeds meer ingaan zien, dat hulpbehoevende en terminale mensen af en toe een schouder nodig hebben, om zich te uiten, om even uit te huilen.

Want denk je zelf eens in, je raakt totaal hulpbehoevend, je kunt geen kant op, je bent afhankelijk van anderen en eigenlijk lig of zit je geduldig te wachten tot er eens iemand komt.
Vooral door de bezuinigingen moet er geklokt worden. Tien minuten bij mevrouw A. vijf minuten bij mevrouw B enz.
Verpleegkundigen en verzorgenden worden eigenlijk gedrild om robotten te worden, maar ik vind dit veel te ver gaan. Je gaat immers met mensen om en wel met kwetsbare mensen, soms zijn ze totaal alleen.
Zelf geef ik hier een draai aan en ik VOEL wat de behoefte van iemand is en let hierbij niet op de seconde. Je kunt het ook compenseren. Bijvoorbeeld, er valt iets voor, waardoor iemand overstuur is, dan ben je er voor zo n iemand, totdat je het gevoel hebt dat zij weer verder kan. De volgende keer gaat het prima met degene en dan blijf je iets korter. Het is echt zo jammer dat tijd overheerst in de Zorg.
Natuurlijk kun je niet om ieder wissewasje langer blijven en zul je overdag en s avonds een bepaald werktempo moeten hebben, maar s nachts werken is uniek, want dan kun je er wel zijn voor mensen op emotioneel vlak.
 
Een vrouw, zo hulpeloos, zo lief, mijn hart opent zich als ik haar help.
Zij ligt op een twee persoonsbed en als zij richting leeg gedeelte kijkt, ga ik daar zitten, gezichten dicht bij elkaar en zachtjes pratend en ik aai haar.
Zij pakt mijn hand en zegt, ''ik vind je zo lief, ik ben zo dankbaar'' en de tranen springen dan in mijn ogen.
 
Laatst trof ik haar s nachts aan, liggend op haar rug. Zij had nog niet kunnen slapen, omdat men het licht niet uitgedaan had.
Dit zag en hoorde ik toen ik om vier uur kwam, ze beefde en ik pakte haar bij haar hand en hielp haar op de postoel.
Ik aaide over haar rug, over haar schouders en zei, wat erg hè om zo afhankelijk van anderen te zijn, zij klampte zich steviger aan mij vast en zei, ''ik vind het zo moeilijk, ik voel me zo machteloos.''
Ik aaide over haar haren en gaf haar een kus op haar wang en hield haar hoofd tegen mij aan en bleef zo een poosje staan.
Pure intuïtie, wat heeft iemand nodig en hoeveel.
Ze is zo lief, zo dankbaar ook, ik voel me altijd zo ontroerd terwijl ik mijn warmte aan haar geef. Maar het is een wisselwerking, want ik ontvang warmte terug en dat geeft mij een gevoel dat ik iets voor mensen kan betekenen.
Iedere keer als ik weer weg ga zegt ze, doe je voorzichtig lieverd? En dan zeg ik ja hoor, ik doe voorzichtig, dank u wel.
 
Oudere, hulpbehoevende mensen, maar ook terminale mensen hebben behoefte aan liefde, geborgenheid, dit blijft heel je leven bestaan.
Daarom ga ik regelmatig uit mijn rol van een verpleegkundige die afstand zou moeten bewaren en werk zuiver op gevoel en overgave.

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.