Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Overige
Geplaatst:
24 maart 2010, om 00:45 uur
Bekeken:
706 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
310 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"regelrecht de hemel in (deel 3)"


"Jij..." Een vreemde stem, mannelijk noch vrouwelijk, weerklinkt door Mitchell's hoofd. Er in.

Nog wazig van de klap opent hij zijn ogen, met het vreemde absurde gevoel dat hij helemaal geen ogen heeft. Alsof hij simpelweg tot bewustzijn komt, niets meer.

"Wie..." Zijn hoofd dreunt, hij heeft dus nog een hoofd, ergens. "Wie ben je?"

De stem zwijgt.

Voorzichtig, alles lijkt pijn te doen, kijkt Mitchell om zich heen. Hij zit nog steeds in de cockpit van zijn toestel, maar de lucht is verdwenen. Om hem heen stroomt iets wat op de deeltjes op een kapot televisiescherm lijkt. Overa beweegt het, het maakt hem nog duizeliger dan hij al was.

"Je, zoals je zegt, zijn wij." Weer die stem in en rond zijn hoofd, alles tegelijk. Te snel voor zijn niet meewerkende lichaam draait Mitchell zijn hoofd om, een felle pijn straft hem onmiddellijk.

"Goed," Hij haalt diep adem. "Waar dan? Waar is dit?"

"Je bent verbonden met ons, universeel." 

"Hou iemand anders voor de gek, verdomme. Waar ben ik?!" Ze testen me, dit is een simulatie. Dat moet, dit is niet mogelijk.

"Je zou verbaasd zijn over de mogelijkheden die de mensheid heeft, en waar men zo weinig mee doet." zegt de stem. Gek, elke keer als er iets wordt gezegd, vormen de glinsterende wolken deeltjes bepaalde patronen.

"Wij kunnen genoeg," gromt Mitchell arrogant. "We zijn ten slotte op de maan geweest."

"Wij ook. Maar jullie zagen ons niet. Jullie zien zo weinig..."

Voor het eerst sinds de stem praat, wordt Mitchell rustig. Een kalme stroom vloeit door hem heen, alsof twijfel, sceptisme en andere aardse dingen hier niet van belang zijn.

"Waarom behandelen jullie ons zo?" vraagt de stem.

Hij schudt zijn hoofd. "Ik begrijp het niet."

"Jullie kijken naar wat jullie willen zien, emoties overheersen het gevoel. Gedachten zwermen zo talrijk door de lucht dat jullie jezelf niet meer kunnen verstaan. Waarom luisteren jullie niet?"

"Ik weet niet waar ik naar moet luisteren!"

"Dat weet je wel." Zo kalm, zo rustig.

En de bom barst. Binnen in Mitchell.

Totaal overweldigd door het gevoel beukt hij met zijn vuisten in op het controlepaneel van de straaljager, tranen springen in zijn ogen. Ze kennen me, ze weten wie ik ben, verdomme! Ik wil niet... Ik kan niet... zo doorgaan.

"Luister." Hij gehoorzaamt en slikt, wrijft in zijn ogen. Goed, ik luister.

"jij weet hoe de planten groeien, jij weet hoe de dieren zich voelen, hoe je mensen verder kan helpen, zodat ze elkaar geen pijn hoeven doen. Zodat ze elkaar niet verwijten hoe ze zijn en leren de demonen weg te sturen die hun leven beheersen. Jij en anderen weten het. Er zijn er genoeg, geloof ons."

"Hoe? Waarom?"

"Stel geen vragen waar je het antwoord al op weet." Jezus, praten universele wezens zo? Het lijkt also ik een stel hippies hoor preken.

"Degenen die jij hippies noemt vergeten één essentieel ding; agressie. Ze negeren het. Maar nu-"

Ergens kraakt iets, in de straaljager. Ongerust kijkt Mitchell achterom. Er verschijnt een deuk in het staal.

"Voel het..." Nog een deuk, het hele ding staat op het punt van imploderen.

"Probeer het..." Mitchell knijpt zijn ogen dicht, duikt in elkaar, de klap kan elk moment komen, en dan wordt hij verpletterd als een mug.

Sissend spuiten deeltjes door de groter wordende scheuren de cockpit binnen, draaien om hem heen, maken hem duizelig. De lampjes op het paneel flikkeren.

De stem zwijgt.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

waar bent u nu be'land... doet u maar verder

Geplaatst op: 2010-03-24 08:31:18 uur