Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
15 maart 2010, om 16:04 uur
Bekeken:
619 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
246 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"radio-actief"


van cabaretgroep Neerlands Hoop:

 

'Is er nog plaats in een schuilkelder

voor een man met een gitaar

Hoek van Holland of Den Helder

Brabant, Limburg, geeft niet waar

onder tafel, op 't closet,

mag ik soms bij uw hond in bed

't kan me echt nog weinig schelen, zoetelief...

alles is beter dan radio-actief'

 

Januari 1986, op de Vrije Universiteit in Amsterdam vindt een experiment plaats met radio-actieve stoffen. Er zijn vier mensen aan bezig, geconcentreerd, maar niet geconcentreerd genoeg.

Er gaat iets mis, op dat moment is dat nog niet duidelijk, maar enkele uren later blijkt dat er een kleine hoeveelheid vloeistoffen gelekt is, en onmiddellijk verlaat men de ruimte.

Alle vier medewerkers worden getest op besmetting, en alle vier blijken ze in meer of mindere mate radio-actief te zijn.

Vier levens zullen vanaf dat moment anders verlopen, drie van hen nemen grote voorzichtigheid in acht in hun komende dagen, afwachtend of er eventuele stralingsziekten zullen volgen.

Maar wij volgen de vierde, een man van achter in de dertig.

Hij verzwijgt het ongeluk voor zijn vrouw en gaat verder met zijn leven. Ze denken er over om een tweede kind geboren te laten worden, en op een morgen in april is het zover, ze weten het allebei.

Ze is zwanger.

 

26 april, nog steeds 1986. In Tsjernobyl loopt een test door nalatig handelen van de verantwoordelijken dramatisch verkeerd af.

Het echtpaar wat we in dit stuk volgen is op dat moment in Polen op vakantie. Doordat in eerste instantie het bestaan van het ongeluk geheim wordt gehouden door de lokale overheden bij Tsjernobyl, hebben zij de wolken radio-actieve deeltjes die door de lucht zweven niet in de gaten.

Als het eindelijk openbaar gemaat wordt gemaakt, vertrekt het jonge echtpaar en hun zoontje onmiddellijk terug naar huis, uit angst dat zij en vooral de kleine foetus iets zullen oplopen.

De atoomramp lijkt mee te vallen, zo wordt hen verteld, en gerustgesteld leven ze verder, het kind in de buik van de vrouw groeit en groeit, niets abnormaals lijkt zich voor te doen.

 

11 januari 1987. In Drenthe wordt een meisje geboren, ze huilt de longen uit haar lijfje, maar het lijkt een sterke en gezonde baby. Ze lacht veel.

Tot het de ouders op een gegeven moment opvalt dat haar heupjes erg kraken als ze gaat zitten of haar beentjes probeert te bewegen. Ook heeft ze onderaan haar rug een vreemde bult.

Ze gaan naar de huistarts, die hen meteen doorverwijst naar het kinderziekenhuis in Groningen.

Spina bifida; een open ruggetje, is de voorlopige diagnose. Een mutatie van de ruggewervels, wat vaak gepaard gaat met verlamming of moeilijk bewegen van de benen.

Daarnaast geven röntgenfoto's aan dat de heupkommen plat zijn in plaats van halfrond, en er bevinden zich meer botten bij de heupen dan zou moeten. De eerste diagnose wordt verworpen; waarschijnlijk veroorzaken de platte heupen het kraken.

De geschrokken ouders wijzen de aangegeven operatie aan de bult van haar ruggetje af; als het geen gevaar geeft en ze kan lopen, is het goed.

"In ons kind wordt niet gesneden," zeggen ze standvastig.

En zo ligt de kleine meer dan een half jaar in het ziekenhuis, in een spreidbroek; gips om beide beentjes moet de heupkommen in model brengen, vastgemaakt met beugels in het plafond, de beentjes schuin omhoog. Het lijkt haar weinig te deren, ze lacht veel en de donkere ogen kijken vrolijk dewereld in.

Na die maanden gaat het snel, ze leert wat later lopen dan andere kinden, maar het gaat goed.

De vader haalt opgelucht adem als ze voor de eerste keer door de tuin rent, soepel bewegend.

Zijn maandenlang geplaagde geweten kan rustig slapen.

 

15 maart 1010. Het meisje is nu drieëntwintig, en de waarheid over het ongeluk bij de universiteit is nu pas naar boven; haar vader heeft het tegen haar vriend verteld in een dronken bui.

Ze voelt zich vreemd; heen en weer getrokken tussen twee gevoelens.

Woede; hij had voorzichtiger moeten zijn, het haar moeder moeten vertellen, misschien geen kinderen moeten nemen.

En realisme: als hij kinderen had uitgesloten, had zij ook niet bestaan, en ondanks de klachten die haar mutatie met zich meebrengen zou ze toch niet iemand anders willen zijn.

De meeste dagen heeft ze maling aan haar lichaam; ze graaft in de tuin, plant nieuw jong groen, schoffelt en wiedt, tilt van alles, ze heeft op een festival meegewerkt aan de opbouw.

Na twee weken hekken en blokken sjouwen was ze kapot, maar het voldane gevoel was er.

En is er vaak;

dit nemen ze me niet meer af.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

bedankt allemaal voor de positieve inhoudelijke reacties.
groene duim voor jullie :P

Geplaatst op: 2010-05-16 21:17:14 uur

mooi en knap geschreven verhaal
Graag gelezen

Geplaatst op: 2010-03-16 09:22:32 uur