Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
15 maart 2010, om 14:27 uur
Bekeken:
1371 keer
Aantal reacties:
4
Aantal downloads:
300 [ download ]

Score: 12

(12 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Naoorlogs"


   
David was mijn vriend, totdat de oorlog zorgde dat we elkaar uit het oog verloren, tot die ene dag.
 Het was de vijfde dag na de inval van de Canadezen, die een eind hadden gemaakt aan de bezetting van de Duitsers, Nederland was vrij. Die ochtend was hij daar, onverwachts, zijn lange onverzorgde zwarte haren vielen tot op zijn gespierde schouders, een flauwe glimlach om zijn mond. Het eerste wat mij opviel was zijn harde gelaatsuitdrukking, zijn donkere ogen staarde me priemend aan. Hij was veranderd, en niet alleen zijn uiterlijk en postuur. Hij was fors, minstens een kop groter dan ik. Droeg oude versleten kleding die vaak hersteld was, op zijn borst was nog een donkere plek te zien waar ooit de Jodenster had gezeten. Toch herkende ik hem meteen.
"David!" gilde ik, viel hem om zijn nek. Lauwtjes begroet hij mij terug, beetje afhoudend.
"Ho, Kok rustig, ik heb niet vier jaar overleefd om door jou gesmoord te worden. Ik liet hem lachend los, sloeg hem meer keren op zijn schouders.
"Jongen wat ben ik blij dat ik je weer zie!"
Vier jaar geleden was hij er opeens niet meer, hij heeft moeten vluchten met zijn familie voor de Duitsers, hierbij was zijn vader omgekomen, het fijne weet ik er niet van. Ik was van slag, mijn beste vriend was weg, gevlucht, God weet waar na toe, leefde hij nog wel. Er ging geen dag voorbij dat ik niet aan hem dacht, nu stond hij er opeens. Ik had nog niet door hoe sterk hij was veranderd maar daar zou ik gauw op een ongenadige manier achter komen.
We gingen de buurt verkennen, druk pratend en lachend, misschien kwamen we nog meer bekenden tegen.
 
 Verderop zagen we een menigte, een man stond op een bordes en schreeuwde.
 "Grijp ze, Die hoeren, we zullen ze leren om met de Duitsers te heulen."
Ik herkende de man direct, Lodijk, bankier van beroep, rijk geworden in bezettingstijd. Het gerucht ging, dat hij de Duitsers hielp. Maar niemand kon of wilde het bewijzen, hij was machtiger dan je zo op het eerste oog kon zien. De meeste waren bang voor hem, niet geheel vreemd hij wist van ieder wel wat, ook waren er een groot aantal die van hem afhankelijk waren door schulden of het huren van een van zijn woningen.
Nu stond hij daar de menigte toe te roepen. Een groep vrouwen werd geschopt, geslagen en na het midden van een plein gedreven. Onder geschreeuw en getier
"Hoeren, slapen met de vijand." Mannen met tondeuse begonnen de vrouwen kaal te scheren. Ze waren door het dolle heen. De feestvreugde van de bevrijding was omgeslagen in woede. De vrouwen huilden onder de vernedering, niemand had medelijden. Ik keerde naar David. Deze staarde naar Lodijk, zijn gezicht verstard, het leek of al het bloed hieruit was verdwenen. Zijn gezicht was wit op zijn zwarte brandende ogen na. Dit was David niet maar een duivel.
"David wat is er," hij luisterde niet.
"De gore klootzak, zwijn, verader" draaide zich om en rende weg
"David, wacht?" schreeuwde ik. Hij rende naar de duinen, waar hij zich achter een heuvel liet vallen. Tranen stonden in zijn ogen. Hijgend viel ik naast hem neer.
Toen ik weer op adem was gekomen, vroeg ik wat er aan de hand was, hij begon te vertellen.
 
"We waren gewaarschuwd door kennissen dat we opgepakt zouden worden. Verstopte ons op een afgesproken plek in de duinen. Verzetstrijders zouden ons naar een onderduikadres brengen. Het begon donker te worden, er was niemand aanwezig. Mijn vader ging op onderzoek uit, wij zagen hem richting ons huis lopen. Opeens dook er een man op, ik herkende meteen Lodijk, hij schreeuwde:
"Hierheen, hier zit zo vuile Jood!" alles ging snel, soldaten kwamen aangerend, schietend in de richting van mijn vader. Ik hoor nog het gegil van mijn moeder naast mij, toen mijn vader ineenzakte, zonder een kreet te slaken. Mijn moeder wilde er op af rennen, maar uit het niets doken er twee mannen op .
"Stil, blijf liggen" siste ze, drukte ons omlaag, zo bleven we liggen, wachtend op wat er ging gebeuren. Even later hoorde wij een vrachtwagen stoppen, ik tuurde voorzichtig over het duin, zag hoe mij vader achter in de wagen werd gesmeten, verderop in de schaduw van de huizen stond Lodijk met de Duitsers te praten daarna verdween hij in de nacht. Maar ik had hem herkend, de smeerlap.
 
De twee mannen bleken van het verzet te zijn en namen ons mee. Na een paar dagen kwamen we bij ons onderduikadres aan, daar hebben we vier jaar gezeten. Maar ik heb gezworen om mijn vader te wreken.
Even bleven we zwijgend liggen, het leek mij verstandig om even niets te vragen. We gingen daarna wat dieper de duinen in tot we bij een bunker aankwamen. David liep op de ingang af. Ik volgde David naar binnen, maar naar een paar stappen, rook ik een vreselijke stank, mijn maag protesteerde, rende naar buiten, leegde ontbijtresten met gal vermengd over mijn schoenen. Zocht naar verse lucht om mij weer te herpakken. David was niet meer te zien, ik liep de bunker in.
"David", riep ik luid "waar ben je!" Het bleef stil. Probeerde weinig te ademen om zo de stank de baas te blijven. Binnen gekomen zag ik een afschuwelijk schouwspel, David stond bij een bureau, een man zat beweegloos in een stoel, zijn armen hingen naar beneden en zijn hoofd was achterover geknikt. Hij droeg een Duits uniform, zag een gapend gat aan de zijkant van zijn hoofd, op de grond lag een pistool, bloed kleefde aan zijn haren, zijn uniform toonde donkere plekken, onder zijn handen die boven de grond hingen lag een plas bloed. De stank kwam bij hem vandaan. Ik had nog nooit een rottend lijk geroken, moest me nog steeds bedwingen om niet weer te gaan overgeven. Opeens merkte ik een nat warm gevoel. Mijn pijpen kleefden aan mijn benen. Uit angst had ik het in mijn broek gedaan.
Ik wilde hier gauw weg, greep David bij zijn schouders.
"Kom mee, ik wil hier vandaan." Maar David bleef staan, zijn gezicht had weer die uitdrukking zoals toen hij Lodijk zag staan. Ik liet hem los en rende de bunker uit. Daar liet ik mij op de grond zakken en bleef zo een poosje liggen, totdat David naar buiten kwam, zonder een woord te zeggen liep hij mij voorbij. Het pistool had hij achter zijn broekband geschoven.
"Wat ga je doen?" Mijn stem was hees, hij liep zwijgend door.
 " David, je maakt me bang, waarom heb je het pistool opgepakt?" Hij draaide zich om, zijn ogen stonden weer iets vriendelijker, vijftien jaar dan al zo gehard, wat bezielde hem, wat had hem de duivel gemaakt die nu voor me stond.
 "Maak je niet druk, ik wil hem alleen bewaren.
"Ik weet niet of dit verstandig is wat je doet.
" Er gebeurt echt niets."
"Even later, nam ik afscheid van David, voelde me niet lekker en moest me verschonen. Mijn gedachten draaiden op volle toeren.
 "Wat wilde David met het pistool, dat gezicht vol haat, afschuwelijk."
 
De volgende ochtend hoorde ik rumoer. In de verte werd er geroepen, kleedde me zo snel mogelijk aan en stormde naar buiten, in de verte waren rookpluimen te zien. Als eerst belde ik bij David aan, alles bleef donker. Zonder verder af te wachten liep ik in de richting van de brand. Tot mijn schrik bleek het huis van lodijk te branden en een angstig gevoel bekroop mij. De brand was na een uur al onder controle, toen ik brandweerlieden het huis uit zag komen.
"Drie doden, het is verschrikkelijk," zei één van de brandweermannen tegen zijn collega.
"Ik snapte het niet, drie. Hier woonde toch alleen Lodijk met zijn vrouw, wie was dan die derde?" Was mijn eerste gedachte.
"David," spookte er door mijn hoofd, "Ik rende terug naar David huis, er brandde nergens licht en ik begon hard met beide vuisten op de deur te bonken.
"David, doe open! Niets, ik ging naar huis, daar zat mij moeder.
" waar kom jij nu vandaan?"
" het huis van Lodijk staat in brand, er zijn drie doden gevonden."
"Drie doden, Lodijk woonde alleen met zijn vrouw, verschrikkelijk, hoe is dat gebeurd?
"Ik weet het niet, ik ben bang dat David hier wat mee te maken heeft."
"Wat bedoel je daar mee, ga zitten vertel." Ik vertelde het hele verhaal, van lodijk, het lijk in de bunker, het pistool. Ze had zitten luisteren, stond op, drukte een zoen op mijn wang.
"We moeten afwachten," zei ze kalm."
Ik was nog niet gerust, en vond de kalmte van mijn moeder vreemd.  Ik ben die dag nog een aantal keren bij het huis van David geweest om aan te bellen, maar het bleef stil, de gordijnen bleven gesloten. Het huis kwam mij angstig over, doods kil klam er was iets niet in orde. Ik sloop om het huis heen en voelde aan de achterdeur, deze keer. Ik stapte behoedzaam naar binnen, met angst in mijn lijf bang om wat ik zou vinden. Echter vond ik een leeg huis, verlaten en stil. Kasten waren leeg gehaald, op tafel lagen wat achter gebleven spullen, van de bewoners was niets meer te bekennen.
 ‘Middags ging ik aardappels halen voor mijn moeder, in de winkel waren nog drie andere klanten aanwezig.
"Het is toch wat, van de familie Lodijk,"sprak de man achter de toonbank.
"Zijn door een kogel om het leven gebracht, er is een derde persoon aangetroffen deze heeft een kogel door zijn eigen hoofd geschoten Hoewel het lijk half verkoold was hebben ze aan de kleding ontdekt dat het een Duitser geweest is." Verschikt draaide ik me om en rende de winkel uit, ik holde naar de bunker, daar aangekomen ging ik naar binnen, rook weer de verrotte lucht, maar besteedde er niet veel aandacht aan.
Binnen was het schemerig, de stoel waar de soldaat op had gezeten was leeg. In een roes liep ik naar huis, mijn moeder zat achter de keukentafel. Ik vertelde het verhaal. Ze had tranen in haar ogen en zei:
"Ik weet het, ze hebben het mij verteld, heb nog geprobeerd ze op andere gedachten te brengen. Maar daar was geen kans op, ze moesten dit doen. Ze konden zo niet verder leven met de gedachte dat Lodijk hier mee weg kon komen. Je moet dit tussen ons houden, niemand mag ooit weten wat er precies is gebeurd, dat is beter zo. Van David en zijn familie heb ik nooit meer wat vernomen. Vanaf die dag was ik mijn jeugd kwijt. Mijn moeder is ondertussen overleden ik ben de enige nog die weet wat er gespeeld heeft die nacht. Ondanks alle verhalen die daarna om de dood van Lodijk en zijn vrouw zijn ontstaan, heeft nooit iemand David hiermee in verband gebracht. Vreemd is echter dat niemand ook maar iets heeft verteld over het plotseling verdwijnen van de Familie. Dus is het misschien toch niet alleen mijn geheim.

 
 


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Wat een afschuwelijk dramatisch en aangrijpend gebeuren Hugo!

Heel knap verteld en bijzonder boeiend geschreven,

Indien hier een filmscenaro van geschreven zou worden en dan als film geproduceerd zou het een heuse thriller en groot kassucces worden, denk ik.
Zulke gruwelijkheden zullen vast ook gebeurd zijn toen!

Hugo, je schrijft werkelijk heel goed, mijn complimenten nogmaals! Liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2010-06-11 23:10:11 uur

Per ongeluk zetten we wel eens iets onder een verkeerde categorie. Het staat onder Spanning, maar het is geschreven alsof het echt is gebeurd. Dat is al een groot compliment.
Ik vind het een fantastisch stukje schrijfwerk!

vr. groet Henk

Geplaatst op: 2010-03-15 17:11:37 uur

ik geef wel duimpjes, alleen niet aan wie ze niet hebben wil.

ik heb overigens wel eens een rottend hert geroken. zou dat heel anders ruiken? het was een heel smerige, zoetige, heel indringende lucht.

Geplaatst op: 2010-03-15 15:36:42 uur

brrrrrrrrr ik ben blij dat ik van na de oorlog ben, en al gebeuren er tegenwoordig nog steeds zulke dingen, wij maken het alleen van veraf mee, waarmee ik niet wil zeggen dat we ons er dan niets van aan hoeven trekken.

Geplaatst op: 2010-03-15 14:34:23 uur