Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Eenzaamheid
Geplaatst:
26 mei 2007, om 01:43 uur
Bekeken:
1260 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
545 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"moederliefde"


 Langzaam gleed zijn blik over haar lichaam. Daar lag ze dan, stil, roerloos, na al die jaren. Ze was met zorg opgemaakt, precies zoals ze gewild zou hebben. Naast haar stond een foto van heel wat jaren geleden. Een jonge vrouw keek recht de camera in. De wind speelde met haar donkerrode haar. Die kleur had hij absoluut van haar geërfd. Haar groene ogen hadden een zachte en dromerige blik. Al met al was ze een knappe verschijning geweest die ongetwijfeld heel wat mannenharten sneller had doen slaan. Alleen zijn vader was de gelukkige geweest die er uiteindelijk met haar vandoor ging. De anderen hadden het nakijken.
Veel mensen zullen in deze ruimte niet vrolijk rondlopen, maar toch kon hij niet droevig zijn. Hij hield de schijn maar op, net zoals zij altijd gedaan had. Naast hem komt de oudste broer van zijn moeder staan. De arme man heeft moeite zijn tranen te bedwingen. "Wat was ze een prachtmens. Ik zal haar erg missen. Jongen, wees er maar trots op dat ze je moeder was. Ze was zo bijzonder." Beleefd knikte hij zijn oom toe. Langzaam liep hij van de kist af.
 
Veertien jaar. Zijn moeder brengt weer een bezoek aan de huisarts. Ze is geen onbekende van hem, want ze ziet dokter Frederiks zowat elke week. Meestal voor vage klachten waar hij zo langzamerhand ook geen oplossingen meer voor heeft. "Het zit tussen de oren" heeft de dokter al vaker tegen haar gezegd. Maar daar neemt zijn moeder geen genoegen mee. Verder hulp zoeken wil ze ook niet, dus ze blijft steevast elke week een bezoek een de huisartsenpraktijk brengen. Nu heeft ze hem voor de afwisseling weer eens mee genomen. Haar woorden doorboren zijn gedachten. "hij is de laatste tijd zo negatief en teruggetrokken, ik weet niet. Volgens mij is hij depressief. Ik blijf maar tegen hem praten , maar hij is zo vervelend. Hij luistert gewoon niet. Soms denk ik weleens, had ik alles maar van tevoren geweten, dan had ik hem liever niet gehad. Kunt u niet eens met hem praten, of anders een verwijzing naar een psycholoog of zo geven?"  En zo raaskalt ze maar door. Die verwijzing wil de dokter niet geven want dat is volgens hem niet nodig. "Bram is een gezonde jongen met normaal gedrag voor zijn leeftijd. Het zou beter zijn een goed gesprek thuis te hebben met zijn vader erbij"  Uiteindelijk geeft zijn moeder  de dokter een hand en bedankt hem voor zijn tijd. Maar de blik in haar ogen zegt iets anders.
 
"Het is ook altijd hetzelfde met jou. Je hebt nog nooit iets van je leven gemaakt, en dat zul je ook nooit doen. Nu zit je hier weer te huilen. Je bent ook net je vader, die heeft er ook nooit iets van gemaakt! Ook zo'n slome. En jij, jij bent net zo. Zo snel als dikke stront, dat ben je! Ik had liever een kind gehad dat wat meer van mij weg had"
Woedend loopt ze zijn kamer uit en met een klap slaat ze zijn deur dicht. Daar ligt hij dan, stil op zijn bed. Een zwaar negatief gevoel bekruipt hem. Waarom doet ze dit zo? Waarom is ze nooit eens blij met hem? Waarom nooit eens een vriendelijk woord, een blij gezicht als ze hem ziet? Waarom altijd dat eeuwige commentaar? Kan ze dan niet gewoon blij met hem zijn? Uiterlijk lijkt hij veel op zijn moeder, maar innerlijk totaal niet. En dat laat ze hem heel vaak merken. De meest hatelijke opmerking krijgt hij te horen. Zo is het altijd al geweest. En nu, een dag na zijn eerste examendag komt ze hem doodleuk vertellen dat hij er toch niks van bakt. Niet alleen van zijn examens maar gewoon van zijn hele leven. Dat hij in feite een lul is en niks kan, net als zijn vader. Goed, hij is stil en best verlegen, maar dit is gewoon niet de manier om iemand wat losser te maken en meer zelfvertrouwen te geven. Maar goed, maak haar dat maar wijs.
Zijn vader is zijn alles, die enige die hem echt begrijpt. Als die er niet meer zou zijn, dan zou hij dit niet meer volhouden. Dan zou hij vluchten. Zijn vader is zijn enige houvast in deze hel.
 
Met schok was hij weer terug in de realiteit. Zijn vader, ja die was er al lang niet meer. Helaas was de goede man slechts 48 geworden. Een acute hartaanval. Bewijs had hij nooit gekregen, maar hij had altijd gedacht dat zijn vader niet meer tegen het gedrag van zijn vrouw kon. Hij was er zo vaak tegenin gegaan, maar ze deed gewoon waar ze zelf zin in had. Met zijn vader hield ze totaal geen rekening. Ze waren nog jong toen ze elkaar leerden kennen en waren snel getrouwd. Zo ging dat toen. Niet veel later werd hij geboren. Hun eerste kind, en tevens hun laatste. Hij had eigenlijk wel een broer of zus willen hebben. Dan had hij geweten of hij of zij ook zo op zijn moeder gereageerd had, ook een hekel aan haar gehad zou hebben. Of  lag het aan hem? Was er iets met hem aan de hand? Want wie had nu een hekel aan zijn eigen moeder. Het was blijkbaar normaal om respect voor je ouders te hebben. Waarom dan niet andersom?
Overal hoorde hij dat het ouderschap je een ander mens maakte. Dat je alles voor je kind over hebt. Hoe kon het dan zijn dat zij hem nooit dat gevoel had gegeven? Hij zou zelf nooit zijn eigen kind express onzeker maken, het vertrouwen in zichzelf afnemen. Hij zou er niet eens over peinzen om zijn kind in een pleeggezin onder te brengen. Allemaal dingen die zijn moeder wel had gedaan.
 
Na de dood van zijn vader was hij uit huis gevlucht. Natuurlijk onder het mom van een studie. Want zijn moeder hield niet van roddels. Die wilde ze voorkomen. Niet alleen in de familie maar zeker ook in de buurt, want stel je voor. Voor de buitenwereld speelde ze de rol van perfecte vrouw en moeder voortreffelijk. Niemand wist hoe het was als de deuren dicht waren en iedereen weer naar huis ging.
En nu, nu was ze dood. De laatste paar jaren was het contact minimaal tussen hen geweest. Maar dat wist de buitenwereld natuurlijk niet. En dat hield hij dan maar zo. Morgen werd ze begraven. Hij zou een mooi praatje houden. Het had de enige keer kunnen zijn dat ze trots op hem kon zijn. Trots op de schijn die hij ophield. Goh, nu leek hij toch nog een beetje op haar, dacht hij cynisch. Alleen zou niemand weten dat zijn gedachten morgen vooral uitgingen naar zijn vader. God wat miste hij hem nog steeds verschrikkelijk na al die jaren. Maar een deel van zijn vader zal altijd bij hem zijn.  Hij had immers zijn zachtaardige karakter. Zijn goede en slechte dingen.  Maar dat waren allemaal dingen die zijn moeder niet had gehad, met haar koele en koude blik.Haar meedogenloosheid en haar dominantie. Raar dat mensen dat niet door hadden gehad.


Vanaf morgen zou alles anders zijn. Vanaf morgen was hij vrij. Dan kon hij pas volledig de persoon worden die hij eigenlijk geweest had moeten zijn. Zijn vader zou trots op hem zijn, dat wist hij zeker



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Voor mij is dit 'n top verhaal!
Aangenaam om te lezen, ik heb er van genoten

Geplaatst op: 2007-08-21 20:28:26 uur