Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
9 maart 2010, om 18:45 uur
Bekeken:
658 keer
Aantal reacties:
2
Aantal downloads:
250 [ download ]

Score: 4

(4 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Tante R met haar koffer"


Weekopdracht :   <is er iets wat jij hebt beleefd of gedaan, wat naar jouw idee, uniek is in de gehele wereld,...iets waarvan je denkt, dat je wellicht de enige bent die datgene beleefd, gedaan of ondervonden hebt>   

 

Daar ik mijn verhaal het kwartet spel niet echt sterk vind, wil ik een ander waargebeurd verhaal schrijven.

 

Zoals ik al eerder schreef heb ik veel dingen uit kunnen werken die in mijn kindertijd mis zijn gegaan.
Ik heb heel veel gesprekken met mijn psycholoog gehad en hij heeft altijd vertrouwen in mij gehad, wat ik ook deed, wat ik ook zei. Hij had maar een ding voor ogen en dat is om te zorgen dat ik zelfrespect kreeg, want dat was 0 komma 0 toen ik voor het eerst bij hem kwam voor mijn eerste gesprek.

 

 

Hij noemde mij uniek en bijzonder omdat ik zoveel soorten therapie en workshops volgde.

Waarschijnlijk is er niemand in Nederland die zo keihard aan zichzelf heeft gewerkt om nog enigszins gelukkig te kunnen leven.

 

 

 

Tijdens de therapieën en workshops heb ik zoveel herbeleeft en zoveel pijn gevoeld en was soms dagen lang van slag.

 

 

 

Ik heb altijd tegen hem gezegd dat ik twee boeken zou willen schrijven en dat is een autobiografie en hoe ik hieruit ben gekomen en een boek over therapieland.
Er kan namelijk zo enorm veel mis gaan als je bij een ‘'verkeerde'' therapeut terecht kwam, maar gelukkig had ik altijd mijn psycholoog achter mij staan.

 

 

Soms had ik tijden dat ik niet bij hem kwam omdat ik de dingen aan het uitwerken was op een andere wijze dan praten.

 

Tot op die avond, dat hij tijd vrij had gemaakt om mij mijn ding te laten doen. Ik wed dat nog nooit iemand dit heeft kunnen of mogen doen, maar het was zo n ontlading om het te mogen en kunnen doen.
 

In mijn vorige verhalen o.a. in het verhaal ‘'het huis'' heb ik geschreven hoe mijn gevoel van verlatingsangst is ontstaan.
Mijn ouders waren er dus niet voor mij en tante zorgde voor ons. Nou ja zorgen. Misschien is terroriseren een beter woord.
Zij had de gewoonte als mijn broer die ruim een jaar ouder is dan ik en ik niet deden wat ze zei, zij een koffer in de gang zette en dreigde om weg te gaan.
Ik zie mij nog met mijn armpjes naar voren zitten en huilen en smeken ‘'ga niet weg, ik zal lief zijn, ik zal alles doen wat u zegt''

Vier jaar was ik en dit geintje heeft mijn tante regelmatig geflikt.
En waar waren mijn ouders? Nergens te bekennen dus. 
 

 

De verlatingsangst is iets waar ik het meeste last van heb gehad in de rest van mijn leven. Ook tijdens de therapieën was ik bang dat een therapeut mij zou laten vallen.
Tijdens workshops zat ik de eerste dag al met mijn gedachte, van morgen is het afgelopen, maar ik kan degene niet missen die de workshop geeft. Ik kan niet naar huis terug, want dan val ik in een diep gat.
En als ik dan thuis was, maakte ik weer een afspraak met de psycholoog en we praatten erover.

 

 

Ik had het gevoel dat ik never nooit van de afhankelijkheid af zou komen en plotseling is het moment gekomen dat ik mij niet meer afhankelijk voelde van andere mensen.

Ik zou niet goed weten wanneer deze knop precies omgedraaid is.

Het is geleidelijk gegaan en nu ik hier zoveel schrijf, zijn de gesprekken met de psycholoog sporadisch.

Ik heb op een gegeven moment gezegd, als je wilt weten hoe het met mij gaat, ga naar BasicPublishing, zoek Zonlicht en lees. Prachtig toch?

 

Maar ik dwaal af, want ik was bezig om te vertellen waarom ik zo uniek ben in dit geval. Ik heb vanaf het begin dat ik de therapieën volgde alles opgeschreven en iedere letter is hiervan bewaard.
Het meest wat mij toch wel bijgebleven is, is het uitwerken van tante R met haar koffer.
 

Ik ben aardig creatief en heb een koffer gemaakt. Schitterend beplakt met papier, volgestouwd met wehkamp, neckermanboeken en telefoongidsen.

 

Ik heb, daar komt het, via internet een honkbalknuppel gekocht en ik ben met de zelfgemaakte koffer, honkbalknuppel en losse papiertjes met tekst, naar mijn psycholoog gegaan en misschien raadt je het al, ook al zul je het niet geloven, juist ja, we hadden afgesproken, neem drie minuten de tijd om..........................

 

Terwijl de psycholoog de zinnen oplas die ik opgeschreven had, de zinnen van mijn tante dus, mepte ik drie minuten lang op de koffer en gilde dat ik het stijlloos vond, dat ik die rotkoffer in elkaar zou meppen en werkelijk, na drie minuten was het een grote bende in de spreekkamer, met losse neckerman blaadjes, losse telefoonbladen. De koffer was finaal en dan ook echt finaal kapot.
 
Nadat je rommel hebt gemaakt moet je natuurlijk wel opruimen,dus ik begon het papier te verzamelen.

 

‘'Kom eens zitten Berna.'' Maande de psycholoog.

We gingen het erover hebben hoe ik het ervaren had. Ik voelde of er een explosie was geweest in mijn innerlijk, maar ook fysiek.
Na een poosje gepraat te hebben zei hij, ‘'ga lekker naar huis'', ik ruim het wel op.
Mijn ogen werden groot als schoteltjes en ik zei, ‘'maar ik heb die puinhoop toch gemaakt?''
Hij zei''ik ruim het voor jou op, want dit is pertinent geen puinhoop''.

 

 

Ik weet nog dat Ajax die avond zou spelen en ik maakte een grapje van ‘' oké, dan ga ik naar Ajax kijken'' en ging naar huis.
Het gevoel dat mensen dit voor mij over hebben is gigantisch en hier ben ik zo door gegroeid.
 

Als dit geen uniek waargebeurd verhaal is, weet ik het ook niet meer.
Het is wat minder saai dan het verhaal over het maken van een kwartet spel.

 

Ps. Denk nu niet dat Zonlicht een agressief iemand is. 

Ik denk zelf dat dit een mooie manier is geweest om mij te uiten. Want schrijvend kan ik mij goed uiten, maar fysiek de dingen uiten is ook heel goed voor een mens, mits je dit natuurlijk niet daadwerkelijk bij mensen doet! 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

wauw, zo'n koffer in elkaar slaan kan een hoop positieve gevolgen hebben. En agressief? Nee.
Je hebt inderdaad ??n van de weinige goede psychologen gevonden :)

geluk met alles!

Geplaatst op: 2010-03-10 00:45:22 uur

Ik geloof niet dat jij agressief bent. Bovendien was het een koffer, geen mens, al was de koffer natuurlijk wel in de plaats van een mens. Was jouw tante indertijd ook zo verstandig geweest om voor haar frustraties een object uit te kiezen i.p.v. een kind, dan had jij heel wat minder ellende gehad!

Geplaatst op: 2010-03-09 19:15:20 uur