Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Autobiografisch
Geplaatst:
6 februari 2010, om 17:35 uur
Bekeken:
568 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
264 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Paleiswacht"


  Naar aanleiding van een opdracht: "Beschrijf een periode uit je leven!"
 
 
Van februari negentien negenenvijftig tot maart negentien zestig was ik als marechaussee ingedeeld bij de wachtbrigades. Het eerste gedeelte tot oktober bij de brigade op de Laan van Meerdervoort in den Haag en het tweede gedeelte bij brigade het Loo in Apeldoorn. De taak bestond uit wachtdraaien op de verschillende Koninklijke paleizen en op het ministerie van defensie en buitenlandse zaken.
Deze diensten stonden geboekt als erediensten, dat beslist niet was afgeleid van de saaie, monotone en langdurige werkzaamheden of beter uren van aanwezigheid. Wel werd er grote waakzaamheid verwacht, wat nauwelijks op te brengen was omdat er nooit iets van buitenaf gebeurde.
 
Natuurlijk gebeurde er intern wel het een en ander maar dat werd veroorzaakt door de wachters zelf. Zo herinner ik me, dat een van de marechaussees op wacht bij Paleis Noordeinde, die als verwoed verzamelaar van postzegels, interessante zegels had losgeweekt van buitenlandse post bestemd voor leden van de Koninklijke familie. Het kostte hem de nodige dagen streng arrest, door te brengen in een cel bij de brigade.
 
Negentien negenenvijftig kende een warme zomer, die bovenal voor de mensen van de nachtdiensten problemen opleverde met het slapen overdag. De nachtdiensten, zeven dagen in de week en tien uren lang waren een zware opgave. Het drukke verkeer op de Laan van Meerdervoort, waaronder een lawaaierige tram met irritante bel, die om de vijf minuten ging, maakte slapen overdag bijna onmogelijk. 


Voor Prinsjesdag, de derde dinsdag in september werd een marechaussee uit de honderd aanwezigen geselecteerd om erepost te staan bij de entree van de Ridderzaal in het Binnenhof.
Mede op grond van mijn atletische bekendheid, viel mij de bedenkelijke eer ten deel en werd ik onderworpen aan een bijna mensonterend programma van voorbereiding. Vanaf drie weken vooraf moest ik dagelijks uren in de houding, in de brandende zon staan, gekleed in galatenue met berenmuts en bewapend met klewang (soort zwaard).
Prinsjesdag zelf was door de drukte en sfeer aangenaam en vloog voorbij.
 
Later op paleis het Loo werd op een viertal posten steeds een uur door een marechaussee wacht gedaan. Prinses Wilhelmina, de toen inmiddels afgetreden vorstin, bewoonde dit paleis gedurende haar laatste levensjaren. Post drie bevond zich langs een paleisvleugel, waar de prinses woonde en sliep. Je kon dan driehonderd meter langs de vleugelmuur en een bospad lopen. Langs het pad bevond zich een langwerpige kist, die veel overeenkomst had met een doodskist. Er zou een kegelspel inzitten?
De marechaussee die daar 's nachts een uur op post moest, werd door de anderen bang gemaakt met het verhaal dat daar een geest, Houten Hendrik genaamd, in zou liggen die om het uur herrees uit de kist om zijn kunstgebit ter zuivering aan te bieden.
Hoewel eenieder het verhaal lachend aanhoorde, kreeg de fantasie toch vaak zoveel vat op de eenzame wachters en er zijn zelfs pistoolschoten gelost in panische angst.
 
In de paleistuin stond een groot standbeeld met aan de mond een vergulde trompet. Een van de marechaussees, een Surinamer die niet zo met alle gebruiken op de hoogte was, werd daar voor de grap met een doos koperpoetswatten op afgestuurd om de trompet een goede poetsbeurt te geven. Hij reed daar met een dienstfiets in de nacht op af, plaatste zijn fiets tegen het beeld en klom vervolgens in het beeld om bij de trompet te kunnen. Hij zette zich gerieflijk op de arm om zijn poetsbeurt uit te voeren totdat hij met arm en trompet in het gazon belandde. Het voorval werd door de hele groep doodgezwegen en is kennelijk als een
natuurlijk verval opgenomen.
 
Elk uur ging er ook een patrouille op de fiets, onder andere langs de Koninklijke stallen, station 't Loo en de Naald alwaar omstreeks vier uur in de nacht een dagblad van de Telegraaf uit een bezorgende auto op de weg werd gesmeten.
 
Zo bleven we in die "goede oude tijd" bij de tijd!



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Een beeldend verhaal, waardoor ik eeen kijkje heb kunnen nemen in een wereldje, dat mij totaal onbekend is.Op een fijne manier verwoord en heerlijk om te lezen.
Liefs v. Josselyne

Geplaatst op: 2010-02-09 16:35:45 uur