Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
14 januari 2010, om 17:24 uur
Bekeken:
1314 keer
Aantal reacties:
3
Aantal downloads:
317 [ download ]

Score: 15

(15 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Tranenvaren"


Ik tekende mijn naam op de beslagen doucheruit. Mijn vingers piepten door het geluid van stralen water heen. Ik schreef teksten die in mijn hoofd opkwamen of die al tijden naar een deur in mijn schedel zochten. Sinds maart had ik besloten ervan te houden 's nachts te douchen. Na een droom of nacht merrie, die me had wakkergeschut uit mijn slaaplichaam, stortte ik me in de douchecabine. Ik kwam in de verleiding jouw naam door middel van een hartje aan de mijne te verbinden. Ik twijfelde en liet mijn duim op de ruit staan. Een vingerafdruk prentte zich op het plastic. Ik zakte in elkaar alsof ik verdoofd werd. Alsof de tijd me in een andere dimensie had geplaatst , alsof ik een marionet was. Ik greep de douchekop en verdoofde onze bijna - ruitrelatie.


Ik had altijd van je naam gehouden. Had hem geneuried op de fiets, duizend malen door mijn hoofd laten zingen en ten slotte hem piepklein op de muur van mijn kamer geschreven. Het klonk als een liedje in mijn hoofd, ik wilde het als een borduursel op mijn lichaam laten naaien. Ook al leek me dat een nogal bloederig tafereel. Misschien kwam het door de manier waarop je naar me lachte of de complimenten die je me gaf. Maar blind maakte je me. Alsof de zon steken had laten vallen in het maken van helder zonlicht voor mijn ogen. Alsof de winden uit het bevroren epicentrum van de aarde mijn wimpers kruisten over het zicht. Tijdenlang waren we samen. Zomers en winters. Tijden met gesprekken over dromen en relaties. Maar de winterwind joeg de emoties weg. Ik wilde dat je het had gezien, dat ie alleen langs mij had gewaaid. Dat ik me niet aan je kon overgeven. Mijn haren op de wind hadden gedanst als ik naar je keek. Maar je had het niet gezien. Je had je ogen ervoor gesloten. Alleen nu ik in die diepe kuil kijk lijk je het te zien. Ik de zakdoekjes uit mijn handen laat vallen, doorweekt en verlept. Dezelfde doordrenking als je rouwkaart, nadat ik hem had geopend. Ik hoop dat dezelfde wind me naar jou toe zal sturen, zodat ik kan varen als een papierenbootje of een luchtballon. Maar het enige wat ik kan, is tranenvaren op de wind. Tranenvaren op de wind..



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Een emotioneel en beeldend schrijven, met goed leesritme.
Welgemeende komplimenten Anne. Liefs v. Josselyne

Geplaatst op: 2010-01-25 17:56:30 uur


Indrukwekkend stuk proza, emotioneel en mooi verwoord!

Een prettig weekend Anne, liefs van Corry.*

Geplaatst op: 2010-01-16 10:17:38 uur

Werkelijk prachtig geschreven Anne.
Zo mooi, zo beeldend, of ik naast je sta.
Trots ben ik op jou, een groot schrijftalent, hoop nog heel veel van jou te lezen.
Fijne avond, liefs Zonlicht

Geplaatst op: 2010-01-14 17:45:26 uur