Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sport
Geplaatst:
6 december 2009, om 18:06 uur
Bekeken:
908 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
301 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Scouten"


Inleiding
In 1990 volgde ik de C-opleiding (coachen) van de Tennisbond (KNLTB). We moesten toen een visie schrijven over de ideale manier van scouten van jong talent.
Bij de tennisbond werden jaarlijks door de verenigingen talentvolle spelers aangemeld en daaruit werd door de verantwoordelijke trainers een selectie gemaakt.
In de inleiding van mijn werkstuk merkte ik op, dat dit geen scouten is, maar gewoon selecteren uit het geleverde aanbod. Scouten betekent opsporen, verkennen stelde ik daarbij en vervolgde deze inleiding met het citaat:
"Mogelijk romantiseer ik ietwat, maar bij mij roept coachen een gedachte op van een vrijblijvende, spontane en idealistische manier van rondneuzen in het tenniswereldje. Dit op een manier zoals de echte fotograaf altijd met een geladen camera op stap gaat, om het unieke plaatje op een onverwacht moment vast te leggen.
Laat ik mijn visie hierover in een gefantaseerde verhaalvorm verduidelijken."
 
Tot zover het inleidend citaat.
Een dezer dagen stuitte ik op onderstaand verhaal, dat ik toen geschreven heb.
 
 "Op één van mijn spaarzame vrije zondagen zei ik tegen mijn vrouw dat ik een eindje ging wandelen. Heel toevallig natuurlijk, belandde ik op het plaatselijke tennispark, waar een tennistoernooi voor de jeugd in volle gang was. Diverse ouders begroetten mij spontaan, want als tennistrainer ben je een graag geziene gast bij dit soort toernooien. Zeker als je ook nog een functie hebt binnen de bond, zoals ik in die tijd.
Een ietwat opdringerige Pa informeerde quasi geïnteresseerd naar mijn trainerwerk en zonder echt naar mijn antwoorden te luisteren, manoeuvreerde hij mijn aandacht naar zoonlief, die een wedstrijd aan het spelen was.
Ik zag Björn, want heel toevallig heet dit baasje zo, op de baan staan spartelen. Op het haar- en polsbandje na houdt de vergelijking met de grote Björn Borg dan ook op. Het jong had het loopvermogen van een drachtige zeug en bovendien ging hij ook nog tekeer als een speenvarken bij de mislukte acties en die waren er rijk in aantal.
Pa prees het jong aan, als redder van de bondstraining van het district. De bonzen van de districtscommissie hadden zich danig vergist in dit enorme talent, door hem pas in de selectie op te nemen nadat hij eerder drie maal was afgewezen.
Pa wist natuurlijk niet dat de verantwoordelijke bondstrainer tegen mij uit de school had geklapt. Dit keer was ik het klankbord van frustratie van deze trainer geweest en zodoende wist ik dat Björn als reserve was toegevoegd, om het plaatje financieel rond te krijgen.
 
Fatsoenshalve moest ik even naar het schoffelwerk van Björn kijken en kon inderdaad zien dat hij de bondstrainingen volgde. Niet aan het hoekige geram tegen en vaak ook naast de bal, maar aan de manier waarop hij de bij de training behandelde rituelen toepaste.
Handelingen die op zich een waardevolle aanvulling zijn voor een talent maar die bij hem het modderschip met nog meer vlagvertoon opsmukten.
Het irritant plukken aan de snaren, het geforceerd met de schouders hoog alsof het knaapje nog in zijn "La Costa"shirtje zat, het astmatisch gesnuif door zijn neus wat een ademhalingstechniek moest voorstellen en niet te vergeten de wazige blik in zijn ogen, die deed vermoeden dat hij aan het visualiseren was.
Dit laatste had bij hem niet de gehoopte uitwerking van stabiele uitstraling op de tennisbaan, maar van een zwabberende matroos die het dek van een oorlogsschip aan het schrobben was.
Nee, dit was het niet!
Net toen ik spijt begon te krijgen van mijn bezoek aan dit toernooi, ging mijn aandacht naar de andere baanhelft. Daar stond een spillepootje te spelen, met kennelijk een voetbalbroekje aan van zijn oudere broer, gewapend met een houten racket, van de soort waarmee inderdaad de grote Björn nog gespeeld had.
Los van deze simpele uitmonstering demonstreerde het mannetje een oogstrelende manier van lopen en bewegen. De wijze waarop hij het racket vasthield en zijn manier van slaan, lieten zien, dat er nog weinig op techniek was getraind.
Met handigheidjes had hij echter zoveel controle over de bal, dat die precies op de vrije  plaatsen in de speelhelft van Björn kwamen, waar die toevallig niet met corvee bezig was. Daarbij was hij zo geconcentreerd en fanatiek in actie, dat hem alles buiten de baan ontging. Hardlopend de ballen ophalen om het spel weer te beginnen en gaan voor elk puntje toonden de gedrevenheid van dit spelertje. Hij straalde zoveel plezier en beleving uit en trok daarmee de aandacht van de meeste kijkers.
 
"Dat is hem" liet ik spontaan uit mijn mond vallen.
Dat is hem, je kon er niet omheen. Geen boek met aantekeningen van snelheid, kracht, goede anticipatie of andere gangbare beoordelingen was er nodig om het talent te ontdekken. Het kwam niet in me op om in details te denken.
Het jong had het gewoon!"



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

goed en fin verhaal
groeten
Hugo

Geplaatst op: 2009-12-08 10:40:19 uur