Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Persoonlijk
Geplaatst:
21 november 2009, om 10:28 uur
Bekeken:
602 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
193 [ download ]

Score: 5

(5 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vraagtekens..??"


Hoever kun je gaan als schrijver?
Mag je net als een schilder een pot verf tegen het doek kwakken en de verf als een razende op het doek verspreiden? Mag je er nog wat verf tegenaan gooien om je gevoelens nog duidelijker over te laten komen?

Hou je als schrijver rekening met de lezers, of kun je ervan uit gaan dat mensen zelf de verantwoordelijkheid op zich nemen, wat ze wel of niet willen lezen?  Blijven ze uren kijken naar een schilderij die ze te chaotisch vinden, waar ze niets van begrijpen, wat hen zelfs hindert?
Mijn schrijfkunst begint zich steeds meer te ontplooien in het zwarte vlak, of te wel, het verboden vlak. Een vlak wat niet naar boven mag komen van andere mensen, omdat de lieve Zonlicht dan verandert in een monster. Is dit zo?  

Ik merk dat mensen een bepaalde verwachting van je hebben, als zij je enigszins lijken te kennen.

Maar is het dan de bedoeling, als men van je gewent zijn dat je altijd lieve, bedeesde, humorvolle verhalen/gedichten schrijft, dat dit altijd zo moet blijven?

Een mens is niet alleen maar lief, ik ben niet alleen lief. Dat is onmogelijk. Het gedeelte shockerende in mij, is wel heel mijn leven onderdrukt en kruipt nu langzaam uit het zwarte vlak omhoog. Zonlicht blijkt dus niet alleen maar aan haar schrijvers te voldoen in verwachting, ze blijkt te kunnen shockeren met haar verhalen.
Dan zijn we nu bij het punt aangekomen, wat gaat Zonlicht hiermee doen, wat gaat de lezer hiermee doen?
Kan en mag Zonlicht uit haar schulp komen, haar fantasie erop los laten spelen, of houdt zij zich in, zoals zij eigenlijk haar hele leven al doet?
Natuurlijk moet je rekening houden met andere mensen, dit is haar met de paplepel ingegeven, maar is dit denken een stuk van jezelf of is het een verwachting van andere mensen?
Ik schrijf op zoveel verschillende manieren omdat ik mijzelf wil leren kennen. Al schrijvend kom je tot onthutsende ontdekkingen en het is een uitingsvorm die scala breed is. Mijn vraagteken staat nog steeds levensgroot naast mij. Wat mag wel, wat mag niet als schrijver? Wil ik populair zijn, of is dit niet belangrijk? Wil ik bevestigd worden, of kan ik ook kritiek verdragen? Denk ik aan de lezer als ik iets schrijf, of schrijf ik wat er in mij op komt?
Wie is Zonlicht? Wat wil Zonlicht? Blijft zij in het heldere gedeelte of duikt zij ook in het zwarte gedeelte?

De tijd zal het leren.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.