Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
1 november 2009, om 17:50 uur
Bekeken:
986 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
412 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vampire Night Hoofdstuk 21"


 

____________________________________________________________________________________

 

 Surya blijft krampachtig tegen de rotswand gedrukt staan.
 Niet weer, niet nog meer! Ze is moe, ze kan niet meer.
Nee, ze moet door blijven gaan! Hier eindigt het niet!

Zo wil ze het niet laten eindigen!

Na alles wat ze meegemaakt heeft... Zero heeft haar nodig...
Nee...
Nee!
"NEE!" schreeuwt ze.
 
De ketting om haar hals, de ene die ze van Haru had gekregen, begint te branden op haar huid. Het schroeit diep in haar huid en de warmte die vrij komt verspreidt zich over haar hele lichaam. Tot aan haar tenen gloeit ze.

Dan trekt alles in één ruk terug naar de ketting en zij wordt ook meegezogen. Alles is weg. Ze zweeft in leegte. Tijdloos en grenzeloos. Uit de duisternis doemt een hand op, pakt haar vast en sleurt haar mee. Met een schok wordt ze terug in haar lichaam geduwd.


"Heeft je moeder je nooit geleerd niet met eten te spelen?" grijnst ze.


Kytoni  kijkt haar verbaast aan. Surya's arm schiet langs hem heen en grijpt het meisje bij haar keel.


"Ik hou niet van arrogantie puppies zoals jij" snauwt ze.


Het meisje trekt lijkbleek weg. Met een krachtige zwaait beland ze tegen de wand van de grot aan. Ze zakt in elkaar en blijft roerloos op de grond liggen.
Kytoni kijkt Surya met doodsangst aan. Haar hand grijpt die van de jongen. Draait het op zijn rug en geeft een elleboog in zijn rug.

Hij valt op de grond en hoest bloed op. Ze gooit hem tegen de wand aan met een hand tegen zijn keel. Haar ogen staan scherp, vastberaden en gloeien van haat.


"Weet je wel met wie je spot?"


"N...Nee, het spijt me! Laat me gaan! Wie ben jij?" smeekt de jongen.

De angst staat in zijn ogen te lezen.


"Ze noemen mij Mizuki..."


De ogen van de jongen worden groot. Hij wil schreeuwen, maar zijn keel is dichtgeknepen. Hij probeert zich in een wolf te veranderen, maar hij vindt de kracht niet.

Ze brengt haar mond naar zijn hals en zet haar tanden erin. Het simpele mensenlichaam van Surya heeft geen vampiertanden, maar als ze doorbijt, verschijnt er bloed.

De jonge schreeuwt van de pijn. Ze drinkt zijn bloed en veegt haar mond af. Ze gooit hem tegen de andere wand aan en , net zoals het meisje, zakt hij levenloos in elkaar.
Ze kijkt naar de ketting om haar hals. De roos is open gebloeid en de "M" is bloedrood. Ze glimlacht.
Dan zakt ze in elkaar en langzaam krijgt de ketting zijn normale kleur terug.
 
Met knallende hoofdpijn wordt Surya uit haar trance wakker. Ze ziet de twee levenloze lichamen. Haar ogen vergroten van verbazing. Ze wil opstaan, maar zakt terug in elkaar als ze op haar gewonde schouder steunt.

Ze bekijkt haar kleren, haar handen, alles zit onder het bloed.
De smaak van bloed zweeft in haar mond. Ze spuugt het uit.

Wat heeft ze in godsnaam gedaan? Raar genoeg, voelt ze zich veel beter. Alsof ze nieuwe krachten heeft.
Ze deinst achteruit tegen de wand van de grot aan. Ze probeert een link te leggen tussen de lichamen en het bloed in haar mond.

Wat is er gebeurd?

Het laatste wat ze zich kon herinneren was een gevoel van woede en diepe haat...
Tijd heeft ze niet om na te denken ze moet hier weg. Ze moet terug naar Kaname en Haru. Ze had het fout, weerwolven zijn geen snars beter dan vampieren, maar als ze toch de keuze moet maken...
Ze dwingt zichzelf op te staan. Ze kunnen haar elk moment vinden.
Ze kijkt naar de wonde in haar schouder. Ligt het aan haar of is de wonde veel kleiner dan ze dacht? Dat duffe gevoel van bloedtekort is ook verdwenen.

Er is nu geen tijd om erover na te denken zegt ze streng tegen zichzelf. Ze moet weg, nadenken kan altijd nog.
Ze moet minder opvallen. Peinzend kijkt ze naar de twee levenloze lichamen en een gevoel van afschuw komt naar boven. Ze heeft geen keus... Ze moet kotsen van de gedachte.
Zonder te veel naar de lichamen te kijken, trekt ze de kleren uit van het meisje en doet ze zelf aan. Daarna pakt ze het mes van de jongen en snijdt ze - met veel tegenzin - een groot deel van haar haren eraf. Ze stopt het mes in haar broekzak en verlaat de grot. Er zat bijna geen bloed op de kleren van het meisje, in tegenstelling tot de jongen, dus veel aandacht zou ze niet trekken.

Zo snel mogelijk naar buiten, denkt ze. Ze zet haar eerste pas en dan bedenkt ze zich. Zero... Hij heeft haar nodig. Ze twijfelt.

Als ze hem nu zou redden... maar hoe? Ze heeft hulp nodig, dit kan ze onmogelijk alleen! Haar beslissing is gemaakt.

Ze zal de vampieren zoeken en dan Zero komen redden. ‘Hoe' bleef een vraag, maar ze zal kost wat kost haar broer komen halen.

Hij is niet slecht, hij heeft haar leven gered. Ze zag in die kamer iets in zijn ogen dat hij niet had, die avond toen hij vocht met Kaname en de rest.
Het blijft een riskante kwestie, vampieren of weerwolven. Hij was tegen vampieren, dat liet hij duidelijk merken. Maar Kaname noemde hem zijn ‘vriend'...
Ze kijkt naar de gigantische grot die voor haar ligt. De duizenden fakkels blijven vredig branden en verspreiden een warme, maar angstaanjagende gloed over de huizen.

Ze staat uit het zicht van de vele weerwolven, verstopt achter verscheidende rotsen aan de zijkant van de grot. De muur was zo gebogen, dat ze geen uitzicht had op het kasteel, waar Zero opgesloten zat.
 
Het spijt me Zero, ik weet niet wie ik anders om hulp zou moeten vragen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

hoe bedoel je?

Geplaatst op: 2009-11-01 19:23:49 uur