Volleybal is tof. Waarom dan wel, vragen jullie? Dat zal ik eens haarfijn uitleggen. Één van de tegenstanders serveert een boogballetje en één van de passer-lopers krijgt de bal perfect op zijn armen. Dan zie je de bal bij de spelverdeler komen die de bal op jou, de middenman aanspeelt. Tijdens de vlucht van de bal van de passer-loper naar de spelverdeler toe loop je met de bal mee (ook bekend als een aanloop), spring je een eind de lucht in op hetzelfde moment dat de spelverdeler de bal op je speelt ram je keihard tegen de bal aan. KABOEM! De bal gaat met een absurde snelheid tegen de grond en vliegt door de ongekende krachten weer de lucht in, zo pardoes tegen het plafond. De tegenstanders staan beteuterd te kijken op een "Wat gebeurde hier nou weer? Dat ging snel!"-manier en zien vervolgens hoe jij, de oppermachtige aanvaller, een adrenalinekick vanjewelste krijgt en een oerbrul produceert welke zo hard is dat de ramen trillen en een bidon aan de andere kant van de zaal omvalt. De scheidsrechter is zo onder de indruk van dit fenomeen dat hij de bal niet anders dan in durft te geven. Met een trillende hand en een voorzichtig fluitsignaaltje geeft hij een punt aan ons. Mijn keel is nu zodanig getraind door de oerbrullen dat ik makkelijk in zo'n brulmetalband mee zou kunnen als 'zanger'.

Het is ook een vreselijk avontuur waar Indiana Jones nog jaloers op zou zijn. Helemaal als je uitwedstrijden hebt in dorpjes die niet de classificatie van gat zouden moeten hebben, maar die van een ondiepe kuil. Dorpjes met zalen waarbij ze er gewoon een dak opzette wanneer de stenen op waren. Dorpjes met zalen waarbij er gewoon planten naar binnen groeien en halverwege de wedstrijd er een veldmuis de zaal doorkruist. Dorpjes waar je zelfs geen bereik meer hebt op de mobiele telefoon. Dorpjes waarin men je aankijkt alsof ze nog nooit iemand met een spijkerbroek hebben gezien. I have been there.

Dit was zeven jaar lang mijn leven.

© oktober 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl