Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Humor
Geplaatst:
11 juni 2009, om 00:36 uur
Bekeken:
1526 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
403 [ download ]

Score: 3

(3 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"De Berlijnse muur"


Guido was op vakantie gegaan naar het land ten oosten van ons, Duitsland. Nadat hij al zijn koffers in zijn hotelkamer had gezet ging hij op zoek naar een taxi die hem naar de muur kon brengen. Niet zomaar een muurtje, nee, dé muur. Guido liep naar buiten toe en zag een taxi staan. Hij klopte op het raam en een man met een oost-Europees uiterlijk liet het raampje met een simpele druk op de knop zakken.
"Ken joe bring mie to de wol?" vroeg Guido in zijn steenkolenengels.
"Yes yes." zei de chauffeur terwijl hij knikte met zijn hoofd. Guido ging achterin de taxi zitten en keek naar buiten terwijl de taxichauffeur hem naar de muur bracht. Eenmaal aangekomen wees de chauffeur naar de muur toe.
"Is it déér?" vroeg Guido.
"Yes yes." antwoordde de man weer. Guido gaf de man zijn geld en stapte uit. Hij stak de straat over en zag voor zijn neus een oude muur vol met graffiti staan.
"Dis is not de wol aai ment!" schreeuwde hij nog naar de taxi, maar die had inmiddels weer een andere klant opgepikt.

Guido begreep het niet. Wat was dit nu weer? Hij liep naar een man toe om uitleg te vragen.
"Hallo, doe joe no waar de wol is?" vroeg Guido aan de man. De man keek hem raar aan.
"Was sagen sie?" vroeg de man aan Guido.
"De wol! Waar is de wol?!" begon Guido tegen de man te schreeuwen die nu een beetje angstig begon te worden. De man draaide zich van Guido weg en zette het op een lopen. Guido haalde zijn handen door zijn haar en begreep er geen bal meer van. Inmiddels stopte er een andere taxi naast de stoep waar hij stond opgesteld. Guido, die bang was weer verkeerd begrepen te worden, wuifde deze taxi weg en wilde weer naar zijn hotel toe lopen. Na een meter of tweehonderd te hebben afgelegd zag hij plots iets staan in een taal die hem bekend voorkwam.
"De Nederlandse ambassade!" zei Guido opgelucht hardop. Hij liep naar het gebouw toe. Daar zouden ze hem vast wel kunnen helpen, dacht Guido.

"Hallo, zouden jullie mij kunnen helpen?" vroeg Guido aan de mannen, gekleed in het zwart, incluis zwarte zonnebrillen en oortjes in, die blijkbaar de beveiligers van de ambassade waren. De beveiligers bleven stoïcijns voor zich uitkijken en gaven geen antwoord op de vraag van Guido.
"Hallo?" Weer niks. Guido haalde zijn schouders op en wilde de deur openen om daarna naar binnen te gaan. Op het moment dat hij de deur opende voelde hij een paar stevige handen op zijn armen en werd hij al gauw tegen de grond gesmakt. Guido probeerde om om te kijken en zag half hoe één van de mannen in het zwart hem tegen de grond drukte, terwijl de andere op zijn oortje drukte en een bepaalde code riep.
"He, wat doen jullie nou?" vroeg Guido, die toch wel aardig geschrokken was van deze actie. De deur ging open en er kwamen nog meer kleerkasten aangesneld. Ze drukten het hoofd van Guido naar beneden en sleepten hem mee naar binnen waar hij uitvoerig gefouilleerd werd en in een klein hokje werd gezet. Guido was totaal verbouwereerd door deze actie van de mannen en snapte er wederom helemaal niks van.

Seconden, minuten en zelfs een paar uren verstreken en eindelijk kwam er iemand de cel binnengelopen.
"Zo, meneer Guido, wat was u van plan?"
"Nou, ik wilde naar de muur gaan, maar ik kon hem niet vinden en toen zag ik iets Nederlands en leek het mij wel een goed idee om het hier te vragen." De man, die begon te glimlachen, excuseerde zich tegenover Guido.
"Het spijt mij vreselijk, maar het lijkt hier om een misverstand te gaan, maar met al die terroristische dreigingen kunnen we tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn." Guido knikte.
"Ja, maar nu heb ik de muur nog steeds niet gevonden."
"Hoezo niet gevonden? Elke taxichauffeur in deze stad weet hem wel te vinden hoor."
"De chauffeur die ik had zette mij heel ergens anders af." De man dacht even na en kwam met een voorstel op de proppen.
"Weet u wat? Anders breng ik u naar de muur toe en gaan we na die tijd nog naar een duur restaurant, ter compensatie van uw behandeling en de lange wachttijd."
"Nádat we bij de muur zijn geweest nog?"
"Ja, dat wilt u toch wel?"
"Och, een gratis maaltijd sla ik natuurlijk nooit af." Besloot Guido.

Even later zaten de ambassadeur en Guido in de luxe auto van de ambassadeur op weg naar de muur. Met een paar minuten stond Guido weer op een plek die precies zo leek op de muur waar de taxichauffeur Guido al eerder afzette.
"Zo, meneer Guido, dit is nou de Berlijnse muur." zei de ambassadeur. Guido liep naar de muur toe en zag weer een oud geval staan met lelijke stukken graffiti erop.
"Weet u het zeker, ambassadeur?"
"Heel zeker, meneer Guido." Guido bekeek de muur nogmaals en kwam tot een schokkende conclusie.
"Dit is de muur niet."
"De muur niet? Hoe bedoelt u?"
"Mijn bazen van het maandblad Frituurwerk stuurden mij naar Berlijn om het Duitse fastfood te onderzoeken, maar ik zie geen klepjes in deze muur. Waar zijn de kroketten, de frikadellen, de nasischijven en de berehappen? Er is verdorie zelfs geen braadworst! Wat is dit voor een flutmuur?!"


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Ik ging laatst uit en kwam langs zo'n muur waarnaar Guido opzoek was. Daarna sprak ik een meisje wier zus in Berlijn woonde. 1 + 1 = 2.

Geplaatst op: 2009-06-11 21:45:30 uur