Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
10 juni 2009, om 11:13 uur
Bekeken:
838 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
348 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Verhaal over toen "


~ Dit verhaal heb ik geschreven toen ik 15 jaar was. Het gaat over gepest worden en wat dat met je doet. ~ 


 

Ik zit in mijn maxi cosi, omringd door lachende en pratende mensen. Naast mij zit mijn moeder en naast haar zit mijn vader. Op de andere bank zit een man. De man staat op en vraagt iets aan mijn ouders. Ik kan het niet verstaan. Mijn ouders antwoorden. Ik vang er maar een gedeelte van op. Wat vroeg de man? Ik was van plan om hem in de gaten te houden, want ik wilde weten wat hij ging doen. De man liep naar een hoek van de kamer en hurkte. Ik kon niet zien wat hij daar aan het doen was, maar opeens klonken er klanken. De klanken vormden een ritme en het ritme vormde een melodie. Muziek! Het nummer dat draaide vond ik alleen niet zo leuk. Gelukkig begon er dan ook snel een ander nummer, een nummer dat ik kende. Terwijl het intro van Music van John Miles weerklonk in de kamer, begon ik te bewegen. Mijn beentjes begonnen te trappelen en mijn armpjes maakten zwaaiende bewegingen. Alle hoofden werden op mij gericht. Ze lachten en keken vol vertedering naar me. Nog steeds zong Miles zijn Music én nog steeds hield ik niet op. "My music pulls me through...," klonk het uit de brenger van muziek en ik wist dat nu het leukste ging komen. Het ritme veranderde, de melodie veranderde en mijn beentjes en armpjes begonnen nog heftiger te trappelen en te zwaaien. Weer die blikken op mij gericht. Weer die blikken vol vertedering. Weer die aandacht. Ik was gelukkig. Ik wist toen nog niet wanneer het zou beginnen. Ook wist ik niet wanneer het zou gaan ophouden. Het zou niet spontaan op een maandagochtend of op een zonnige woensdagmiddag beginnen. Nee, het zou geleidelijk aan gaan.
 
Niemand begrijpt me of weet hoe ik me voel. Ze denkt dat ze alles van me weet, dat ze me alles kan maken. Ze denkt dat ze alles kan zeggen, allerlei dingen, dat het geen pijn doet. De woorden zweven door mijn hoofd. Ze gaan er niet uit. Niemand zal echt begrijpen hoe ik mij voel. Ze zeggen dat ik ben veranderd, dat ik ben veranderd van een vrolijk meisje naar een teruggetrokken en onzeker meisje dat steeds voor zich uit zit te staren. Na even te slikken moet ik weer door, door met leven. Steeds wordt het moeilijker om dingen te vergeten. De nachtmerries die ik 's nachts krijg worden onverdraaglijk. Elke dag voel ik mij ellendig. Ik heb geen zin meer om met mensen te praten of om naar school te gaan. Altijd bang. Hopen dat ze ziek is. Hopen dat ze ziek blijft. Hopen dat ze van school afgaat.

Het liefst zou ik de hele dag thuis blijven en lezen. Van lezen heb ik altijd gehouden. Lezen was voor mij de ideale manier om even te ontvluchten van de harde en ellendige werkelijkheid. Boeken over ridders en kastelen én jonkvrouwen, over fantasiewerelden en verboden liefdes. Prachtig vond ik het. Al de werelden die in die verhalen werden beschreven leken mooier dan die van mij. Tenminste de doordeweekse dagen van mijn leven waren een ramp. De weekenden vielen wel mee. Behalve de zondagavonden dan. Op die momenten zat ik echt te piekeren. Ik probeerde dan afleiding te zoeken, maar op de een of andere manier hielp dat nooit. 
Ik bleef mij ellendig voelen. Droefheid kwam over mij. En dat allemaal vanwege één persoon.
 
Buiten begon het te regenen en de wind huilde. In mijn kamer ging het er niet beter aan toe. Tranen van stil verdriet rolden over mijn wangen. Ik probeerde ze weg te vegen. Het had geen zin. Ik zwenkte in gedachten en zag het vreselijke hoofd van Mala voor me. Ik werd zo boos dat ik haar begon te tekenen, om daarna flink te gaan krassen. Ik kraste zo heftig dat ik met mijn potlood door het papier ging. Het papier ging aan flarden en zo ook de afbeelding erop. Ik maakte van het restant een prop en smeet die agressief in de prullenbak. Ik pepte er helemaal van op. Maar het verdriet was er nog wel. De volgende dag nam ik me voor niets te zeggen en alles te negeren. Hoewel dat wel moeilijk zou gaan worden.
 
Verschrikkelijke periodes stonden weer voor de deur. Het hield maar niet op. Ik voelde mij ellendig. Ik was vervuld van ongeloof, verdriet, woede en angst. De juffrouw die ik in groep zeven had was voor mij een tijdelijke zegening. Zij was tot dan toe de enige lerares geweest die mij en mijn ouders serieus had genomen en ook daadwerkelijk iets ondernam. In groep acht begon het echter weer op nieuw. Er was alleen één lichtpuntje. Aan het begin van het volgende schooljaar zou ik naar de middelbare school gaan. En ik had vernomen dat zij naar de St. Ritaschool zou gaan. Ik was blij. Ik was zo blij, want ik zou namelijk naar een andere school gaan. Helaas kwam aan die vreugde snel een eind. Op een februaridag gingen mijn ouders en ik mij inschrijven bij Scholengemeenschap Liduina, die in de volksmond  de SGL wordt genoemd. Toen ik me net had ingeschreven en de school wilde verlaten, stond ik oog in oog met Mala. Dat moment was voor mij moeilijk, want ik had me zo verheugd op een school zonder Mala. Ze deed weer eens schijnheilig, maar ik én mijn ouders wisten wel beter. Met gemengde gevoelens liepen we naar buiten.
 
De eerste week op de SGL verliep goed. Ik bleek niet bij haar in de klas te zitten en ook was er nog niks gebeurd. Een paar weken later liep ik echter al vaak met mijn fiets aan de hand naar huis. Lekke banden. Soms wel twee keer per week. Ik vond het verschrikkelijk en voelde mij ellendig. Ik wist niet meer waar ik aan toe was. Wat zou het volgende zijn?
 
Ik heb geluk gehad, veel geluk gehad. Via iemand was Mala in contact gekomen met zeer technische jongens uit een vmbo-klas. Ik was bang voor ze. Zij waren diegenen die mijn banden in opdracht van haar lek staken. Zij waren diegenen die vuurwerk naar mij gooiden. Zij waren diegenen die steekvlammen onder mijn neus duwden. Ik wist alleen niet dat zij en Mala zo diep zouden kunnen zinken. Hoe haalden ze het in hemelsnaam in hun zieke hoofden?!
Op een avond ging mijn vader even op mijn fiets rijden en kwam er toen achter dat mijn stuurknop losgemaakt was. Toen ik dat te horen kreeg wist ik niet hoe ik moest reageren. Het leek of ik van binnen in een shocktoestand verkeerde. Ik kon het ronduit niet geloven. Wat nou als het slecht was afgelopen? Wat dan? Ik was woedend en verdrietig. Wat had ze nou tegen mij? Ik had haar nooit iets misdaan!
 
Gelukkig heeft mijn mentrix van dit alles werk gemaakt. Ik ben haar hier nog altijd dankbaar voor. Ik weet niet precies hoe ze Mala heeft aangepakt, maar het heeft uiteindelijk wel geholpen. Het verloop van het verbeteringsproces verliep traag. In het begin werd ik nog vaak bedreigd en geïntimideerd. Daarna werden er enkel nog vernietigende blikken op me geworpen.
 
Waarom? Waarom?! Ik heb het nooit begrepen. Ik zal het nooit begrijpen. Nu nog als ik haar zie voel ik verdriet, woede en ongeloof in me opkomen. Maar niemand zal mij klein krijgen. Niemand! Zelfs zij niet. De geschiedenis zal zich niet herhalen. Dit onzekere meisje bijt nu terug!
 
Ik zit achter in de auto. De radio staat aan en John Miles' Music klinkt door de boxen. Misschien was het bij mij niet de muziek die mij er doorheen trok, maar ik ben er doorheen gekomen.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.