En toen schrok Claudia wakker van haar wekker. Terwijl ze met een lompe armbeweging haar wekker uitschakelde schrok ze ook nog eens van de tijd die op haar wekker af te lezen was.
"Negen uur?!" schreeuwde ze naar het elektronische apparaat. Ze stond snel op en rende naar beneden toe waar ze haar vader aan de eettafel zag zitten, met zijn bril op het puntje van zijn neus, terwijl hij de krant aan het lezen was.
"Vanwaar de haast?" vroeg hij aan Claudia.
"Ik ben te laat voor school!"
"Voor school? Het is zaterdag." Claudia zette de tv aan en schakelde teletekst in om inderdaad te zien dat het een zaterdag was. Verbaasd en nog steeds een beetje suf van de slaap liep ze weer rustig de trap op naar haar slaapkamer. Net op het moment dat ze weer wilde gaan liggen herinnerde ze zich plots weer waarom ze de wekker had gezet. Over twee uur zou Dieter zwemmen in de finale tijdens de provinciale kampioenschappen en hij had gevraagd of zij ook kwam kijken. De uiteindelijke inzet zou een plaats zijn bij een professioneel zwemvereniging in het zuiden van het land. Dieter zou dan bijna uit het leven van Claudia verdwijnen, maar ondanks dat Claudia tegen vriendinnen volhield dat ze Dieter maar een sukkeltje vond had ze het er stiekem toch wat moeilijk mee mocht hij echt vertrekken.

Na een flinke schrobbeurt onder de douche en een uur voor de spiegel met een lading make-up waar Cher nog jaloers op zou worden, kwam Claudia helemaal opgedoft naar beneden toe voor een ontbijtje alvorens naar het zwembad te vertrekken. Haar vader liet ondertussen een aantal opmerkingen op haar los.
"Zo zo, dame. Wat zie jij er uit. Wat ben jij van plan?" vroeg hij haar.
"Ik ga naar Dieter kijken. Hij heeft vandaag een wedstrijd in het zwembad."
"Dieter? Die vond je toch niet leuk?" vroeg haar vader. Claudia besloot geen antwoord te geven en haar ontbijt op haar kamer te nuttigen. Na dit ontbijt pakte ze haar fiets uit de schuur en ging ze heel erg voorzichtig naar het zwembad in het volgende dorp toe. Ze wilde niet te hard fietsen, omdat ze bang was dat dat haar kapsel zou verwoesten. Gelukkig voor haar was het praktisch windstil en om ongeveer kwart voor elf stapte ze het zwembad in.

Toen ze naar de tribunes liep brak het zweet haar uit. Niet omdat ze nerveus was, wat ze wel degelijk was, maar vanwege de hoge temperatuur in het zwembad. Ze trok snel haar jas uit en nam op de eerste rij van de tribune plaats. Even verderop zag ze een aantal lange, gespierde jongens staan en na even te hebben gekeken zag ze dat Dieter er ook tussen stond. Hij keek haar aan en zij smolt van binnen. Misschien vond ze hem toch niet zo'n sukkeltje zoals ze altijd zei tegen haar vriendinnen en haar ouders. Dieter glimlachte en zwaaide voorzichtig naar Claudia. Zij glimlachte terug, maar werd bruut gestoord tijdens haar gezwijmel door de ouders van Dieter die natuurlijk ook hun zoon aan kwamen moedigen.
"He, Claudia! Wat leuk dat jij ook komt kijken." zei Dieter zijn moeder. Claudia groette terug en bleef, ongewoon voor haar doen, stilletjes op de tribune zitten. Haar gedachten vlogen heen en weer. Wat zouden zijn ouders denken van het feit dat zij ook kwam kijken? Wat zou Dieter thuis allemaal verteld hebben over Claudia? Ze keek even opzij en zag hoe zijn ouders naast elkaar zaten en hoe zijn moeder glimlachend haar kant op keek. Ze wist het. Dieter zijn moeder heeft door dat Claudia en Dieter elkaar leuk vinden, dat kon Claudia aan alles zien. Ze had net zo goed een t-shirt aan kunnen trekken met de tekst Claudia and Dieter, sitting in a tree, K-I-S-S-I-N-G...

Er klonk een fluitsignaal en er werd wat omgeroepen. Alle zwemmers voor de eerste wedstrijd van de dag liepen naar de startblokken en trokken hun trainingspakken uit. Normaal gesproken zou Claudia met haar volledige aandacht bij de gespierde bovenlijven van de zwemmers zitten, maar vanaf dit moment kon dat haar niets meer schelen. Dieter zijn bovenlichaam, Dieter zijn blonde krulletjes, Dieter zijn ondeugende glimlach en pretoogjes, dat is alles wat ze wilde zien. Maar Dieter zat pas bij de volgende groep. Iets met afstanden of zo. Claudia begreep er nog niet veel van. Voor het eerst sinds Claudia in de zwemhal aan was gekomen, was het even doodstil. Op dat moment stond de eerste groep van zwemmers klaar op de startblokken in hun starthouding. De spanning was te snijden in de hal en je kon er flink wat plakjes van snijden. Steek er wat vlaggetjes in en je hem een nieuwe verjaardagssnack.
Toen klonk het fluitsignaal en vrijwel meteen doken alle zwemmers het water in. De stilte werd ook meteen verbroken door een oorverdovend gejuich, gefluit en andersoortige aanmoedigingen. Claudia schrok zich kapot en voor zover haar hartslag nog geen hoger tempo had gekregen, was dat nu zeker wel het geval. Ze zag de mensen om zich heen veranderen in een stel woeste fanatiekelingen en drukte met haar handen haar oren dicht om zo een permanente beschadiging te voorkomen. Ze keek om zich heen en zag bij verscheidene mensen dat er flinke aders bloot werden gesteld op menige hoofden en in nog meer nekken dat er een aantal rood aanliepen door zuurstofgebrek. Claudia hoopte maar dat wanneer Dieter aan de beurt was, zijn ouders niet zo compleet uit hun dak zouden gaan als andere schijnbare ouders, dan wel fans.

Terwijl ze nog aan het observeren was kwam ze tot de conclusie dat de mensen stopten met schreeuwen en weer een normale kleur kregen. Voorzichtig haalde ze haar handen van haar oren af om te concluderen dat het geluidsvolume ook weer flink gedaald was. Toen ze haar blik weer op het bad richtte zag ze ook waarom. De eerste race was afgelopen. Even daalde haar hartslag weer, totdat ze Dieter en zijn tegenstanders naar de startblokken zag lopen. Ze zag de opperste concentratie op zijn gelaat en vond het zelf waarschijnlijk spannender dan Dieter. Dieter trok zijn trainingspak uit en Claudia kreeg het nog warmer dan ze het al had. De afgelopen zomer had Dieter zich ontwikkeld van een magere snijboon tot een grote, gespierde man en dat beviel haar ogen wel. Ze zag hoe hij nog even wat spieren rekte en strekte om vervolgens met zijn aartsvijanden op de startblokken plaats te nemen.

Maar het was niet alleen vanwege het ontwikkelde lijf van Dieter dat Claudia haar hartslag versnelde. Ook haar grote dilemma kwam weer opzetten. Als Dieter wint gaat hij naar de andere kant van het land. En nu Claudia zo langzamerhand ook eindelijk zelf tot de conclusie was gekomen dat ze Dieter toch wel echt leuk vond zou ze het helemaal niet leuk vinden mocht hij winnen en grotendeels verdwijnen uit haar leven. Aan de andere kant gunt ze het hem natuurlijk wel. En ze zou ook enorm trots zijn op haar winnaar. Haar winnaar? Ja, haar winnaar. Na de wedstrijd zal ze wel aan Dieter laten merken hoe ze zich voelt tegenover hem. Die hints begrijpt hij vast wel. Toch?

Terwijl Claudia allemaal overdacht wat er na de wedstrijd zou moeten gebeuren werd ze plots tijdens haar gedachten verstoord door hetzelfde fluitsignaal als eerder die ochtend. Ze zag net een glimp van Dieter en zijn medezwemmers alvorens ze het water indoken. Om haar heen maakten de overige mensen op de tribune weer een hels kabaal, maar daar had Claudia nu geen oor voor. Ze lette alleen op Dieter zijn baan. Althans, ze deed een poging. Door al het gespetter dat de zwemmers maakten kon ze totaal niet zien wie nou op welke positie lag. Alleen van de voorste twee. Maar wacht eens... is dat niet... de baan van Dieter?
Claudia besefte zich dat Dieter, samen met een ander, voorop zwom en een goede kans maakte op de eindoverwinning. Ze betrapte zichzelf er hierna op dat ook zij fanatiek begon te worden. Ze stond op en begon Dieter zijn naam te schreeuwen.
"Dieter! Dieter! Je kan het, Dieter!" klonk het uit haar keeltje. Ze kwam met geen mogelijkheid boven de andere toeschouwers uit en Dieter hoorde dat toch niet. Toch schreeuwde Claudia zichzelf helemaal schor. Wie weet zou het nog helpen.
Het eerste baantje zat erop en Dieter en de enige die hem bij kon benen zwommen als eersten weer terug. Dieter leek inmiddels een kleine voorsprong te hebben en het leek er sterk op dat hij zou gaan winnen. Dieter en de tegenstander zwommen nek aan nek naar het eindpunt toe. Claudia stond te springen en te schreeuwen voor Dieter en hij leek als eerste de kant aan te tikken. Claudia begon als een gek te juichen, om vervolgens door te krijgen dat ze gewoon doorzwommen. Door het enorme lawaai had gelukkig voor Claudia niemand door dat ze dacht dat ze al klaar waren en ze ging weer over in haar overfanatieke aanmoedigingen aan het adres van Dieter.

De andere jongen zwom inmiddels weer op gelijke hoogte met Dieter toen ze voor de laatste keer weer van richting draaiden. De jongens maakten zich op voor het laatste rechte stukje en gingen nog steeds nek aan nek terwijl de finish alsmaar dichterbij kwam. Claudia sprong, gilde en schreeuwde Dieter naar de finish toe, maar net voor het einde zette de andere jongen een versnelling in waardoor Dieter slechts een hand tekort kwam voor de overwinning. De jongen stapte juichend uit het bad en Dieter, zichtbaar teleurgesteld en vermoeid, volgde zijn voorbeeld. Dieter liep niet meer helemaal recht en ging zelfs tegen de vlakte. Claudia en de ouders van Dieter schrokken zich rot en renden snel naar de gevallen Dieter toe.
"Dieter! Dieter! Zeg dan iets, Dieter!" schreeuwde een in paniek zijnde Claudia naar haar Dieter. Dieter opende langzaam zijn ogen en zag dat Claudia hem stevig vasthield.
"Heb ik gewonnen?" vroeg hij haar.
"Nee, Dieter, je bent tweede geworden." antwoordde zij.
"Mooi..." zei Dieter. Claudia keek hem raar aan.
"Dit baantje trek ik niet meer..."

© mei 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl