Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Dieren/Fabel
Geplaatst:
20 mei 2009, om 20:44 uur
Bekeken:
762 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
396 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Jonge Haan (Slot)"


Het beloofde feest liet vijf dagen op zich wachten. In die tijd sterkte koningin Luna aan en verkende Henri de maan, de stad en het paleis in gezelschap van Elodie. Op de dag van het feest is de hele stad in rep en roer en 's avonds spoeden zich wel honderden sterrenfeetjes naar het paleis. De hal en de feestzaal zijn versierd met gouden slingers, parelmoeren ballonnen en zelfs met kleine, schitterende sterretjes die door een betovering dansen in de ruimtes. In de feestzaal staan lange buffettafels met heerlijke gerechten en er zijn kristallen fonteinen met drank. Aan talloze zilveren tafeltjes op zilveren stoeltjes zitten de feetjes te wachten op koningin Luna en haar redder. Ze hoeven niet lang te wachten. Twee gouden deuren openen zich en het tweetal loopt de zaal in, gevolgd door Elodie en de feeëndokter. Ze nemen plaats aan een grote tafel. Behalve de koningin, die blijft staan en haar keel schraapt: ‘Welkom allen! Zoals jullie weten ben ik ernstig ziek geweest door toedoen van het Monster uit het Zwarte Gat. Dit feest is ter ere van Henri de haan, die het Monster heeft verslagen en mij heeft genezen. Drink op Henri! Drink op Henri de Dappere die ons van het Monster verloste!' Er klinkt een luid gejuich en geklink van glazen. Het feest begint en de jonge haan geniet er met volle teugen van.
 
Ondanks dat hij het erg naar zijn zin heeft op de maan, weet Henri dat hij daar niet voor altijd kan blijven. Hij beseft dat het tijd is om terug te gaan naar huis en praat erover met koningin Luna en Elodie. Ze begrijpen het. ‘De maan is niet jouw ware thuis, Henri. Net als de aarde niet ons thuis is,' zegt de feeënkoningin.
‘Wij zullen het nooit vergeten dat je hier bent gekomen. Daarom wil ik je een maansteen geven als aandenken.' Elodie overhandigt een grijszwart stuk steen aan de jonge haan die het dankbaar aanpakt.
‘Dank je wel! Ik zal jullie, de andere sterrenfeetjes en de feeënstad nooit van mijn leven vergeten!'
‘Ik hoorde van Elodie dat je met een ladder naar de maan bent gekomen. Dat moet een flinke klim zijn geweest. Ik zal de reis naar de aarde wat sneller laten gaan.' Daarop pakt koningin Luna haar toverstafje en zegt: ‘Via Glaza!'
Uit het niets verschijnt er een prachtige glazen glijbaan.
Henri neemt afscheid van koningin Luna en Elodie, bedankt hen voor alles en gaat vervolgens op de glijbaan zitten. Nog eenmaal kijkt hij achterom, zwaait naar de sterrenfeetjes en laat zich dan van de glijbaan afglijden. In sneltreinvaart reist hij door het universum. Sterren flitsen langs hem voorbij. Koude wind waait door zijn verendos. De aarde komt steeds dichterbij. Hij ziet landen en zeeën, bossen en bergen, rivieren en valleien, dorpen en steden. De wereld ziet er van bovenaf wonderschoon uit. In de verte ziet hij Boerderij Knol verschijnen. Het landgoed komt steeds dichter en dichterbij. Er brandt licht in de boerderij. De boerin komt met een emmer maïs naar buiten en leegt die op het erf. De eerste maïskolf heeft de grond nog niet geraakt of de kippen zijn al uit hun hok. Even blijft de boerin staan kijken en gaat dan naar binnen. Henri ziet zijn grote broer, Hugo, uit het kippenhok komen. Hij kan niet wachten om over zijn avontuur te vertellen!
En dan in ene tokt een kip hysterisch: ‘Kijk! Daar is Jonge Haan! Jonge Haan op een glazen glijbaan!'
Alle kippen en Hugo de haan kijken op van hun ontbijt. Hun snavels staan open van verbazing. Henri is bijna bij het eind van de glijbaan. Nog vijf meter. Nog drie meter. Nog één meter. Henri springt vrolijk op de grond. Tegelijkertijd spat de glijbaan uiteen in miljarden glinsterende glazen sterretjes. Even blijven de sterretjes in de lucht hangen en lossen dan op in het niets. Op één na. Henri raapt het overgebleven glazen sterretje op. Even denkt hij de lachende gezichten van Elodie en koningin Luna in de glinstering van het glas te zien. Hij zal ze missen. Dan richt hij zich tot de kippen: ‘Hallo allemaal! Ik ben er weer! Ik ben terug van de maan!'
De kippen en zijn broer staan allen nog steeds met hun snavel wijd open. De verwondering druipt van hun kopjes af. Plotseling stormen ze op hem af en beginnen hem talloze vragen te stellen. Ze vragen naar waar hij is geweest en waarom hij een stuk steen en een stuk glas vasthoud. Jonge Haan beantwoord alle vragen en vertelt over zijn avontuur naar de maan.
‘Je bent nu een volwassen haan, Henri,' zegt Hugo knipogend nadat de jongere haan zijn verhaal heeft verteld. Hugo werpt een trotse blik op zijn broertje en klopt hem op de rug. Jonge Haan is inderdaad volwassen geworden. Hij is nu een volgroeide haan.
Hoe wonderbaarlijk zijn avontuur en de wereld van de sterrenfeetjes ook was, Henri beseft dat de boerderij zijn enige, ware thuis is.


Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.