Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
17 mei 2009, om 21:47 uur
Bekeken:
911 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
365 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vampire Night Hoofdstuk 14"


Is dit goed materiaal voor een verhaal? Laat een reactie achter aub...

_________________________________________________

 

_________________________________________________

Een vage schaduw maakt zich los van de achterbank en leunt naar 

voren.
"Waar zijn we?"
Met een gil vliegt Surya naar voren. 

Haar gezicht is bleek van schrik. 

Kaname begint te gieren van het lachen. 

Verontwaardigd kijkt Hitomi haar aan.
Ze ontspant zich, maar de bibber in haar stem blijft:
"Wa... Wat doe jij hier?"
Hij krabt in zijn verwilderde donkerblauwe haren en rekt zich op 

een kat-achtige manier uit.
"ik sliep"
Ze kijkt hem verward aan. Kaname krijgt de slappe lach. 

Gegeneerd kijkt ze de andere kant op.
"Jij lijkt niet van hier te zijn" zegt Hitomi.
Hij begint aan haar te snuffelen als een kat die iets nieuws 

onderzoekt. Zijn staart wiegt langzaam heen en weer. 

Hij komt steeds dichterbij. Zenuwachtig houdt ze zich vast aan 

haar stoel. Hij leunt naar haar hals toe. 

Zijn adem wordt zwaar en ze voelt iets scherps tegen haar huid, 

klaar om het de doorboren.
"Vergeet het maar!" schreeuwt ze en haar hand zoeft door de lucht. 

Met een rode afdruk op zijn wang verschuift hij zich weer naar 

de achterbank. 

Hij wrijft over zijn kaak.
"Ik moet toegeven, Kaname, je nichtje heeft pit"
Kaname, die geen enkele actie heeft ondernomen, kijkt haar 

geamuseerd aan.
Nichtje...? 
Ze stoppen voor het huis. Kaname geeft haar een warme jas en 
warme 

schoenen. Ze grist ze uit zijn handen. 

Als ze de deur van de auto open doet, vliegt een ijzige kou haar 

tegemoet. Sneeuw dwarrelt als bladeren van een boom om haar heen. 

En de maan streelt haar gezicht weer.
"Ik ga mijn eten bij elkaar zoeken" zegt Hitomi. 

Binnen een fractie van een seconde was hij weg, opgeslokt door de 

mist die zijn weg baant door het doolhof van bomen. 
Ze lopen richting het huis. 
Kaname bijt in zijn pols en houdt het 

tegen een soort scanner die tegen de deur hangt.  De deur klikt open en de wonde is weer weg. Als ze binnenkomt ziet ze hetzelfde wat ze in de mansion had gezien.

Niets dat met elektriciteit of verwarming te maken heeft.

Het ziet er heel eenvoudig uit. Met hier een bank, daar een houten tafel... Ze richt zich naar Kaname:

"Waarom zei Hitomi dat ik je nicht ben?"

Ziezo, ze had het gezegd. Hoopvol kijkt ze hem aan, wachtend op een antwoord.

Hij kijkt haar schuldig aan.

"Ga zitten"

Gehoorzaam gaat ze op de dichtsbijzijnste bank zitten. De talloze kaarsen geven een schemerig effect.

"Voorlopig moet je het spel meespelen, anders ben je inderdaad niet meer veilig en krijg je dezelfde situatie als in de mansion, maar dan tien keer erger! Voorlopig ben je mijn nicht, uit een verre streek. Al onze gewoontes leer je wel bij, maar we moeten echt iets aan jouw uiterljk doen. Je ziet er té anders uit"

Al die woorden verwarren haar.

"Maar waarom? Waarom zullen mensen mij dood willen hebben? 

Haru zei zelf dat ik een vampier ben!"

"Dat heeft hij nooit gezegd"

Nog meer verwarring

"Maar..."

"Dat komt een andere keer" zegt hij resoluut "eerst je uiterlijk"

Die vragen zal ze dan voor later moeten bewaren, misschien wordt het later allemaal wel duidelijk. Hij staat op en loopt naar de trap. Ze volgt hem. Boven komen ze in een hal met een paar deuren. Hij opent de eerste links. Meteen aanschouwt ze een groot raam met uitzicht op de auto en het bos. Voor de rest is het best simpel ingericht. Een bed, een kast, een paar schilderijen... Terwijl Kaname in de kast begint te rommelen, vraagt ze:

"Hoe kom je aan die auto?"

"Als men op reis gaat, neemt men meestal souvenirs mee, toch?"

"Gestolen?"

"Zoiets"

Ze heeft bewondering voor zijn lef. De jongens uit haar klas zouden dat nooit durven. Niet dat ze het aanmoedigt... Haar verlangen naar haar eigen wereld ebt weg. Het is zo veel spannender hier. En haar nieuwsgierigheid is behoorlijk groot...

"Hebbes!"

Triomfantelijk houdt hij een zwart, met kant bewerkt topje en een rood-zwart rokje boven.
"Uit Japan"
Met grote ogen kijkt ze naar de mooi bewerkte randen. Hij gaat de kamer uit en ze kleedt zich om. Het past perfect. Ze kijkt in een lange spiegel naar zichzelf. Er mist nog iets rond haar hals... Dan is het helemaal perfect. Ze herinnert zich de ketting die Hatsu-Haru had gegeven. Ze rommelt in de zakken van haar kleren en vindt de ketting. Ze bindt het rond haar nek. Tevreden kijkt ze naar zichzelf in de spiegel.
Er wordt op de deur geklopt.
"Ben je klaar?"
"Kom maar binnen"
Als Kaname binnenkomt en haar ziet, krijgt hij een blik in zijn ogen dat veel weg heeft van een hele trotse vader. Tot zijn ogen op de ketting vallen.
"Waar heb je dat vandaan?"
"Hatsu-Haru gaf het aan me... Voor mijn herinneringen"
"Doe het meteen van je nek. Als de anderen dat zien, is al deze moeite voor niets"
Meteen doet ze het van haar nek en stopt het in de zak van haar rok.
"Wat betekent het dan?"
Nog voor hij iets kan zeggen, wordt er op de deur gebonkt. Hij snelt naar beneden, gevolgd door haar. Als ze opendoen, valt Hatsu-Haru naar binnen. Hij zit onder de bloedsporen. Hij valt neer op de grond en begint zwaar te ademen. Hij heeft lelijke wondes op zijn buik.
"Wat is er gebeurd?" vraagt ze angstig. Ze wordt misselijk bij het zien van al dat bloed.
"Verdomde weerwolven" mompelt hij.
"Vampiers kunnen zichzelf toch genezen?" vraagt ze bezorgd aan Kaname.
"Sommige"
"Wàt?"
"Luister, hij heeft jouw bloed nodig, laat je bijten"
"Nee! Laat jezelf bijten!"
"Dat kan niet! Er is geen tijd voor discusie!"
Ze kijkt naar Haru. Hij kijkt haar smekend aan.
Haar hoofd besliste zonder haar toestemming.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.