|
Gegevens
|
| Categorie: |
Autobiografisch |
|
Score:
|
1
|
|
|
(1 stem)
|
Login om ook uw mening te geven!
|
|
| Auteur: |
Timmeeh
|
| Datum plaatsing: |
16 mei 2009 |
| Tijd plaatsing: |
14:39 |
| Aantal keer bekeken: |
152 |
| Aantal reacties: |
3 |
| Aantal downloads: |
|
Niet echt leuk, zo zou je onze vakantie in het enorm
kleine Julianadorp kunnen omschrijven. Dat het weer niet al te geweldig
is en het dorp en nabijgelegen strand vol met Duitsers zaten helpt ook
niet echt mee. Daarom kwam mijn moeder met het volgende idee.
"Laten we gezellig naar het monument op de afsluitdijk gaan!"
Jeuj.
Net op het moment dat je denkt dat het niet saaier kan worden krijg je
dit. Na een minder spetterend ontbijt stappen we met de hele familie in
de gehuurde Renault Mégane en zetten we de koers uit naar de
afsluitdijk. Onderweg zien we wat overblijfselen van bunkers uit de
tweede wereldoorlog die boven het overwegend vlakke en groene landschap
uitsteken. Ook zien we veel wolken en aan de verschillende vlaggen te
zien staat er ook een stevige wind. Ik doe mijn ogen dicht en probleem
te slapen. De bezienswaardigheden onderweg zouden zeker meehelpen om in
slaap te komen. 'Saai' is een understatement.
We komen aan op de
parkeerplaats van de afsluitdijk en hier lijkt de wind nog weer wat
steviger dan op het land. Ondanks de niet zo geweldige
weersomstandigheden is het er wel druk. De parkeerplaats vrijwel vol en
overal banjeren er toeristen rond. We lopen het monument op en banen
ons een weg door de mensenmassa. Nou ja, misschien is dat wat
overdreven, maar het is er zeker niet rustig. De overwegend
buitenlandse toeristen staren mij allemaal aan terwijl ik daar loop. Ik
loop met mijn enormigheid, mijn blauwe ogen en mijn blonde manen te
paraderen als een echte oer-Nederlander. Voeg nog klompen en een haring
toe en het plaatje is compleet. Een groep Japanners spreken mij aan.
"How do you call this?" vragen ze mij in steenkolen Engels. Ze wijzen in de richting van het IJsselmeer.
"The
IJsselmeer. It's a lake." zeg ik zo vriendelijk mogelijk. De
Japannertjes overleggen druk met elkaar en proberen mij met hand- en
voetgebaren duidelijk te maken dat ze dat niet bedoelen.
"How do you
call this sighting?" vraagt de spreker van het groepje. Ik maak
duidelijk dat ik niet helemaal begreep wat ze nou bedoelen. Ik kijk
naar het water en probeer opvallende kenmerken te zoeken die ze
misschien niet zouden begrijpen. Een vissersbootje of iets in die
strekking. Maar in de nabijheid is zo niets bijzonders te vinden.
Ondertussen zijn de Japanners nog steeds naar de juiste woorden aan het
zoeken terwijl één van de vrouwen een foto van mij maakt. Één van de
mannen begint wat te rommelen in zijn rugzak, terwijl ik fantaseer over
wat er toch in de breinen van die mensen omgaat. Zouden ze ooit wel
eens eerder een blonde jongeman van mijn lengte hebben gezien? Zouden
ze überhaupt mensen van mijn lengte hebben gezien? De, voor mij,
draagbare mensjes waren duidelijk onder de indruk van mijn omvang. Ook
kijken ze met verbazing mijn langslopende vader na. Hij is net iets
kleiner dan ik ben, maar nog steeds twee koppen groter dan de hele
groep Japanners.
De mannelijke Japanners hebben op de één of
andere manier een boekje tevoorschijn gehaald en zoeken blijkbaar naar
het woord waar ze met hun eigen kennis niet op kunnen komen. De vrouw
maakt nogmaals een foto van mij hoe ik toekijk op de mannetjes en hun
boekje. Hoe zou dat gaan als ze weer in het land van de rijzende zon
zijn? Zouden ze met Japanse feestdagen de hele familie bij elkaar halen
en vertellen over hun vakantie in Nederland?
"...en op donderdag
gingen we naar een monument op een weg die over het water ging." De
familieleden die niet in Nederland waren geweest kijken elkaar met
verbazing aan.
"Bedoel je een brug?" vraagt een nieuwsgierige oom.
"Nee,
het was geen brug. Het was als het ware een dunne strook land met een
weg van het ene stuk van Nederland, naar het andere stuk van Nederland.
Die schijnen ze met de hand gemaakt te hebben. Kijk maar." De vrouw
laat vervolgens een foto zien gemaakt vanaf bovenop het monument met
uitzicht op de weg, en in de verte is heel vaag de Friese kustlijn te
zien.
"Indrukwekkend!" zeggen de bezoekende Japannertjes tegen
elkaar in hun eigen taal. De vrouw slaat de bladzijde om en daar sta ik
dan.
"Wow, wat is dat?" vraagt een neefje aan zijn tante.
"Dat
was een jongen die ons een beetje uitlegde waar we naar keken. Hij
leerde ons zelfs een inheems woord." De familieleden kijken elkaar aan
en zijn benieuwd naar het o zo spannende Nederlandse woord dat hun
familie van die Nederlandse jongen hadden geleerd.
Dat ben ik inmiddels ook wel.
"Sir,
we found it." zegt één van de mannen tegen mij. Hij oefent een paar
keer binnensmonds en durft het daarna aan om aan mij de vraag te
stellen die hem al een aantal minuten bezig houdt.
"What do you call the view?"
"The
view? That's a really cool indie rock band from Dundee, Scotland." De
Japanners kijken mij aan alsof er plakjes ham uit mijn mond vallen en
weten niet wat ze zeggen moeten. Ik concludeer al snel dat ze dit toch
echt niet bedoelen.
"Do you want to know the Dutch word for the word
'view'?" vraag ik vervolgens aan de mannetjes. Ze ontwaken weer uit hun
maffe dagdroom en knikken druk met hun hoofd terwijl ze glimlachen. Dit
is dan het moment waarop ze al minuten hopen, besef ik mij. Om ze niet
teleur te stellen en uit beleefdheid besluit ik dan maar op antwoord te
geven.
"We call this, uitzicht." De Japanners kijken elkaar aan en beginnen meteen te oefenen op de uitspraak.
"Outziz." zegt één van de mannen.
"No no, uitzicht." verbeter ik hem.
"Out... out... out... outzig?"
"Uit-zicht. Uitzicht." probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen terwijl het vrouwtje nogmaals een foto neemt.
"En tante, wat gebeurde er op dat moment?" vraagt het nieuwsgierige neefje weer aan zijn tante.
"Op dat moment legde de Nederlandse jongen uit hoe je het woord uitzicht in zijn taal uitspreekt."
"Waarom zijn die foto's trouwens in zo'n rare hoek geschoten?" vraagt de vader van het neefje van de vrouw.
"Die Nederlanders, die zijn zo verrekte lang! Hij stak bijna een meter boven ons uit." De mond van het neefje valt open.
Na nog enkele pogingen zie ik in dat de Japanners niet genoeg hebben aan een kwartiertje oefenen op één woordje Nederlands.
"Outzigged?"
vraagt één van de Japanners en ik besluit dat ik het goed genoeg vind
en knik naar het mannetje. De Japanners bedanken mij vriendelijk en
excuseren zich, omdat ze mij zo lang op hebben gehouden. Ik zeg dat ik
het niet zo erg vind. Zo maak je nog eens wat mee op één van de saaiste
vakanties uit de geschiedenis van de mensheid.
© mei 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl
|
Reacties
|
Zarzuelo
2009-05-22 07:28:06
uur
|
Heerlijk toch, zo'n conversatie? Zelf woon ik in het schilderachtige Brugge, het ganse jaar door overstroomd door toeristen. Als ik durf aan de rand van onze stad te wandelen (binnenin is het werkelijk t? druk om een poot te kunnen verzetten zonder tegen iemand aan te lopen) krijg ik geheid een camera in de pollen gestopt om iemand vast te leggen op de digitale plaat. Ik ben zelfs specialist geworden in het nemen van heel speciale foto's. :-). Zo rijden heel wat koetsen door onze stad, en die paarden laten al eens iets achter. Als ik dan een foto neem uit kikkerperspectief, gebeurt het al eens dat in de linkerhoek van de foto een paardendrol prijkt en zo. Bij de conversaties die (vaak) nadien volgen maak ik de toeristen vanalles wijs. H??rlijk gewoon hoe ze soms reageren op bizarre verhalen!
Maar laat ik het over dit stukje hebben. Je bewijst weer eens dat je alle stijlen, alle situaties aankan. Van ernstig verhaal tot sprookje tot situatiehumor als dit. Knap, weerom!
|
|
|
|
|
Timmeeh
2009-05-21 14:33:22
uur
|
Dit verhaal bevestigd dat in ieder geval wel.
|
|
|
|
|
Barlow
2009-05-21 13:19:31
uur
|
Buitenlanders schijnen de 'ui' klank moeilijk uit te kunnen spreken.
Is er toch nog iets cools gebeurd op zo'n saaie dag.
|
|
|
© BasicPublishing.nl
