Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Humor
Geplaatst:
24 maart 2007, om 14:36 uur
Bekeken:
1022 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
578 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Bourin en Bustin"


Terwijl het asfalt in de straten langzaam maar zeker zijn smeltpunt nadert, dooft het anders zo bruisende Zwevenegense dorpsleven, onder de zinderende zomerzon en de niet aflatende hitte, langzaam maar zeker uit. De dorpelingen blijven wijselijk binnenshuis en de plaatselijke middenstand past zich uit pure noodzaak gelaten aan de situatie aan.
De slager haalt zijn toonbank zuchtend leeg en sluit al zwetend de luiken voor de winkel. De kruidenier volgt vlug zijn verstandige voorbeeld en de waard van de Gulden Schenkkan doet bij gebrek aan klandizie, languit over een paar stoelen gedrapeerd, een hazenslaapje.
Zelfs de immer kwetterende spreeuwen in de bomen rond de kerk zitten stilletjes dromend van koelere tijden te transpireren tussen het lommerrijke gebladerte wanneer, als een donderslag bij heldere hemel, een getergde stem, dwars door de dikke muren van het heiligdom heen, met een welgemeend:
" POTVOLKOFFIE!!!!" de lome stilte op het dorpsplein wredelijk verscheurt. Het puffende gevogelte met angstig klapperende vleugels uit hun schuilplaatsen verjaagt en de waard van de Gulden Schenkkan noopt hoogstverwonderd één oog open te trekken.
Binnenin het sacrale gebouw slaat meneer pastoor zich, in zijn agenda bladerend, vol zelfverwijt voor het hoofd.
" Millegrijs!!!... Rats vergeten!!... Morgenavond is er een mis voor St.Ambrosius!"
Gehaast begeeft hij zich naar de heilige in kwestie.
" ...en zijn beeltenis was vorig jaar al aan een opknapbeurt toe!" moppert de brave ziel het beeld, met de handen in de zij, van onder tot boven inspecterend.
Even zit hij bij wijze van spreken, want de goede herder is reeds jarenlang verstoken van enige schedelbeplanting, vertwijfeld met de handen in het haar. Desalniettemin en ondanks deze kleine onvokomenheid werpt de intensieve massage van zijn desolate schedeldak al snel vruchten af. Zodat, met de woorden:  " MAAR!!!... Wat niet is, kan nog komen!!" hij, de wijsvinger bezwerend in de lucht gestoken, energiek het heiligdom uitstuift.
 
We vinden de getormenteerde zielzorger, verwoed door het telefoonboek bladerend, terug in de pastorij.
" Eens kijken... schilder- en restauratiewerken!! .... Hé, er zijn er twee!" Een feit dat bij onze predikant duidelijk voor een dilemma zorgt.
" Wie zal ik nemen?" peinst hij hardop.
" Ik moet de kerk natuurlijk in het midden houden..."
 
Een paar straten verderop  en dertig seconden na het hierboven beschreven tafereel rolt een gezet figuur in een bloemetjesbermuda, schilderspet en zonnebril op de joviale kop uit zijn hangmat.
" Ja, ja!!! Kalmaan! Kalm aan!! Ik kom al!!!" moppert hij, op zijn gemak naar de als gek rinkelende telefoon slenterend.
Trekt zijn haast ondecent laaghangende shorts tot acceptabelere hoogte. Ontdoet zich van de zonnebril. Krabt eens in zijn haar. Slaakt, berustend in zijn onafwendbare lot, een diepe zucht en neemt de hoorn van de haak.
" Binnen- en buitenhuisdecoratie Bourin! Bourin zelf...."
" Dag Bourin..."
" Ha, meneer pastoor! Wat kan ik voor U doen?"
" Zeg, luister eens, Bourin! Ik zit hier met een heiligenbeeld dat dringend aan restauratie toe is!"
" Dat zal dan iets voor morgenvroeg worden, meneer pastoor!" geeft de aangesprokene al geeuwend te kennen.
" Wat? Maar het moet morgenavond klaar zijn!.." panikeert meneer pastoor.
" Helaas, ik zit nu tot over mijn oren in het werk!" verklaart Bourin, vingers van één hand gekruist achter zijn rug omwille van dit kleine leugentje.
" Oei!" schrikt de zieleherder.
" Maar morgen knap ik dat beeld van U in een handomdraai op!"
" Heu.. maar ge hebt nog niet eens gezien wat er moet gebeuren!" twijfelt de predikant.
" Och, da's niet nodig, meneer pastoor! Ik ken mijn vak, hé!" verzekert de binnen- en buitenhuisdecoratist. Hij is vast van plan de rest van deze uitgelezen dag, met een stevige verfrissing binnen handbereik, in zijn hangmat door te brengen.
" Allée...." kapituleert meneer pastoor ".... als gij het zegt, tot morgenvroeg dan!"
 
Twee minuutjes later in dezelfde straat, niet ver van waar Bourin's pand gelegen is, resumeert Bustin staande in zijn magazijn:
" Dus, meneer pastoor, als ik het goed begrijp ontmoet ik U morgenvroeg, samen met meneer Bourin, aan de sacristie van de kerk?"
" Graag! Als het enigszins kan, Bustin!"
" Goed! Het zal wat reorganisatie mijnerzijds vragen! Maar ik zal er zeker zijn!.. Tot genoegen, meneer pastoor!" waarna Bustin, colorist van beroep en enige concurrent van Bourin in de wijde omtrek, nadat hij de hoorn op de haak gelegd heeft, eens nadenkend over zijn kin wrijft en misnoegd gromt:
" Samen met Bourin? Van m'n leven niet! Het is juist komkommertijd!"
 
De volgende morgen wuift Bourin zijn, met de vaatdoek nog in de hand op de drempel staande, eega goedgemutst ten afscheid.
" Ajuus, honnepon!"
" Daa..g schat!" zwaait zijn aanbedene terug.
" Tot vanavond!" glundert Bourin op zijn beurt, slaat het portier van zijn bestelwagen dicht en begeeft zich op weg naar de kerk.
 
" Hi, hihi!! Ver zal die blaaskop van hierover vandaag niet komen!" grinnikt Bustin terwijl hij het huiselijk tafereeltje aan de overzijde van de straat vanuit de donkere diepten van zijn magazijn gadeslaat.
Het blijkt dat Bustin gelijk krijgt want amper één straat verder wordt Bourin, geteisterd door een lekke band, verplicht naar de kant van de weg te manoeuvreren.
" Miljaar!!!! Miljaar!! In een nagel gereden! Dat mij dat nú juist moet overkomen!" vloekt Bourin hartsgrondig terwijl hij, met inspanning van al zijn krachten poogt het onwelkome euvel te verhelpen.
 
" Waar blijft Bourin toch?" mompelt meneer pastoor ongeduldig voor de sacristie op en neer wandelend.
" Och, altijd hetzelfde, meneer pastoor! Op die vent kunt ge gewoon geen staat maken!" antwoord Bustin die reeds geruime tijd, zij het via een omweg, op de plaats van afspraak is aangekomen.
" Ik hoop maar dat er niets ernstigs gebeurd is!" zucht meneer pastoor ongerust.
" Hm, misschien kan ik de klus in mijn eentje klaren?" oppert Bustin.
" Tja...." twijfelt meneer pastoor, maar wordt op  dit eigenste ogenblik onderbroken door het met piepende remmen tot stilstand komende karretje van de langverwachtte verloren zoon.
" Bourin! Eindelijk!" roept de zieleherder opgelucht terwijl deze uit de wagen klimt.
" Het spijt me, meneer pastoor, autopech gehad!" legt Bourin uit.
" In een nagel gereden, zeker?" komt Bustin er fijntjes tussen.
" Euh ?"
" Ik zei..." herhaalt Bustin grinnikend.
Maar verder komt hij niet want bij het aanschouwen van de schijnheilige uitdrukking op het gelaat zijn's rivaal gaat er bij Bourin een lampje branden.
" Daar weet jij méér van, schoelie!" roept hij verbolgen uit, Bustin zonder verdere omhaal bij de kladden grijpend.
" Wat? Schoelie? Tegen mij?" molenwiekt de aangevallene met gebalde vuisten terug.
" Heren, heren..." probeert meneer pastoor de gemoederen tevergeefs te bedaren.
" Hier! Dat is voor jou!" brult Bourin uithalend naar Bustin.
Gelukkig heeft meneer pastoor, ziende dat met woorden alleen niets meer te bereiken valt, zich met bewonderenswaardige tegenwoordigheid van geest tussen de twee kemphanen gewurmd. Zodat hij, dankzij een knietje in Bourins mannelijkheid en een stevige elleboogstoot tussen Bustins zwevende ribben, het snel escalerende conflict in de kiem kan smoren.
" Stop! STOP!!!..." gilt hij met overslaande stem. Wat Bustin niet verhindert om nog efkens venijnig naar de van pijn ineengedoken Bourin te schoppen. Helaas is het meneer pastoor die, geschrokken door het effect van zijn al te adequate vredeswerk vol berouw op Bourin toesnellend, de fikse trap opvangt en, na een kortstondige hemelvaart, met een smak van jewelste een eindje verder terug in dit aardse tranendal belandt.
" Oei!!!" schrikt Bustin van zijn eigen euveldaad.
" Aiaiai!!" kreunt Bourin. Maar of dit een uiting van medeleven om het lot van zijn zielenherder of eerder een uitdrukking van zijn eigen smart is, is moeilijk te achterhalen.
Het blijft een feit dat beide kemphanen de vijandelijkheden staken en beduusd naar de moeizaam rechtkrabbelende predikant staren.
" Gij!!!" wijst meneer pastoor kwaad naar Bustin die veiligheidshalve een stapje achteruit doet.
" ....en gij!!!!" vingert hij opgewonden naar Bourin.
" Ikke???"
" Zijt gijlie niet beschaamd?"
" Euh, het was een ongelukske, meneer pastoor!" verdedigt Bustin zich.
" Een ongeluk? Gij zijt helemaal een ongeluk!" tiert de stilletjes op dreef komende kapelaan.
" En gij, Bourin, moet daar niet zo onnozel staan lachen! Gij zijt begonnen!"
" Ikke??? Maar hij daar heeft....."
" Dat moet ik allemaal niet weten! Het wordt hoog tijd dat gijlie ophoudt met dat kinderachtig gedoe! Twee grote mensen die om het minste of geringste in mekaars haren vliegen! Hebben jullie dan nog nooit van naastenliefde gehoord? Zegt broederlijk delen jullie niets? Zijt gijlie dan zo'n materialisten dat ge een ander het licht in zijn ogen niet gunt?"
" Sorry, meneer pastoor...." begint Bourin.
" Het.. spijt mij..." mompelt ook Bustin beschaamd.
" Sorry? Spijt?.... Dat zijn woorden die IMMER en ALTIJD  te laat komen! Daarmee nemen gedane zaken geen keer!....." krijt meneer pastoor onderwijl zijn pijnlijke derriére masserend. Hij zegt nog heel wat meer, maar na een goeie drie kwartier moet hij toch eens adem halen en besluit hij zijn preek.
" Alla, geeft elkaar de hand en we spreken er niet meer over!"
 
In een hoekje van de kerk waar de hitte van de vorige dagen nog niet is doorgedrongen en donkere schaduwen overheersen, tussen stoelen met gebroken poten of doorgezakte zittingen, kandelabers die niet meer standvastig genoeg zijn om hun taak zonder wankelen te volbrengen en andere rommel die nog te goed is om direct weg te gooien, vinden we meneer pastoor en de twee restaurateur-schilders terug.
" Straks is er een mis voor St.Ambrosius!" legt de brave man uit. " Maar zoals ge ziet is zijn beeltenis dringend aan een opknapbeurt toe!"
Waarna hij de twee rivalen alleen laat om ergens anders God's werk te gaan verrichten.
" Alla, zullen we er dan maar aan beginnen?" stelt Bourin voor.
Maar Bustin reageert niet. Hij staat van een afstandje St.Ambrosius scherp op te nemen.
" Awel jong, komt er nog wat van?" vraagt Bourin kregelig. Ze mogen elkaar dan wel de hand gereikt hebben en meneer pastoor beloofd om de vijandelijkheden te staken. De omgang blijft een beetje stroef.
" Zeg, Bourin! Hebt gij dat beeld al eens goed bekeken?"
" Waarom?"
" Omdat het als twee druppels water op jou lijkt!"
" Och kom! Doe niet zo onnozel!" weert de ander af. "Steekt liever uw handen uit de mouwen!" en dus wordt St.Ambrosius met vereende krachten van zijn voetstuk gehaald.
Hoe zachtjes en voorzichtig beide mannen ook te werk gaan, toch verliest St.Ambrosius door deze simpele handeling al een stuk van zijn neus.
" Amai! Een opknapbeurt? Dat spul is gewoon rot!" zucht Bustin terwijl Bourin zich over het afgescheiden onderdeel ontfermt.
" Ach, met wat contactlijm en een laagje verf ziet ge er straks niks meer van!" verklaart hij gedecideerd.
" Ja, en tegen volgend jaar is het terug hetzelfde liedje!" moppert Bustin.
" Precies!" knipoogt Bourin guitig terwijl hij duim en wijsvinger veelzeggend tegen elkaar wrijft.
 
De tijd verglijdt. De zon nijgt zachtjes ter kimme en meneer pastoor komt zenuwachtig bij Bourin en Bustin informeren naar de stand van zaken.
" En?.... Zijn jullie klaar?"
" Alleen nog op de sokkel plaatsen, meneer pastoor!" antwoord Bourin terwijl hij samen met Bustin het nu min of meer in zijn oude glorie herstelde beeldwerk optilt.
" Prachtig!" glundert meneer pastoor zich omdraaiend. " Dan laat ik de mensen binnen!"
Maar halverwege het gangpad maakt een luide bonk, gevolgd door een iets minder uitgesproken krak, dat hij vol afgrijzen de handen in elkaar slaat en vervuld van een verschrikkelijk vermoeden zijn grote baas om bijstand vraagt.
" Och God! Och Here! 'T is niet waar hé? Zeg dat het niet waar is!"
" Heu... meneer pastoor..." stamelt Bustin achter zijn rug. " ...hebt gij soms nog een reserve St.Ambrosius?"
Zodat meneer pastoor wijselijk de verbinding met zijn directe chef verbreekt alvorens met minder profane woorden te reageren.
" Neen! Natuurlijk niet, kieken!" en Bourin, verbouwereerd in het haar krabbend, op zijn beurt verklaart.
" Ik zou gezworen hebben dat die sokkel dichterbij stond!"
" Mijn hemel! Wat moet ik nu doen?" jammert meneer pastoor.
" Tja... misschien met wat contactlijm?" meent Bourin, het stoffelijk overschot van St.Ambrosius inspecterend.
" En seffens zijn mijn parochianen hier! Hoe moet ik hun gaan uitleggen dat St.Ambrosius op zijn eigen feest niet van de partij zal zijn?" jeremiëert de pastoor verder.
Alleen Bustin laat niet van zich horen. Die staat kalmpkens op zijn knokkels kauwend na te denken.
" Hoera!!! Ik heb het!!" roept hij even later uit.
" Heu???" doet Bourin die in gedachten het aantal bussen contactlijm staat uit te rekenen.
" Wát hebt gij?" snauwt meneer pastoor zich onwillig losscheurend van een visioen waarin Bourin en Bustin als lijdend voorwerp fungeren en een heleboel tangen en hete ijzers een voorname rol spelen.
" Een idee! Ik heb een idee!" juicht Bustin.
" Phoe!! Het zal wat zijn!" reageert Bourin schokschouderend zonder zijn berekeningen te onderbreken.
" Ssstt!!! Bourin!.. Laat Bustin uitleggen wat hij bedoelt!" vermaant meneer pastoor. Alhoewel ook hij twijfelt of Bustin iets werkelijk constructiefs te berde kan brengen, toch bereid zich als een drenkeling aan de allerdunste strohalm vast te grijpen.
" Luistert! Het is simpel!"
" Ha ja? Een liter of vijf contactlijm pertang ook!" kan Bourin niet nalaten te opperen. Wat hem een vernietigende blik van meneer pastoor oplevert.
" Bekijk dit eens even, meneer pastoor...." legt Bustin uit terwijl hij het hoofd van St.Ambrosius, dat wonder boven wonder nog heel is, uit de brokstukken vist.
" Ja, en dan?"
" ...en monster dan de sympathieke kop van onze Bourin eens!" gaat Bustin voort.
" Allemachtig! Ja! Ik zie het!" jubelt meneer pastoor.
" Hé?? Watte??? Wat ziet ge???" vraagt Bourin die niet goed kan volgen.
" God zij geloofd!!" bidt meneer pastoor, de ogen vroom ten hemel geslagen.
" Met een oude pij en een paternoster is de zaak in orde!" expliceert Bustin.
" Is wat in orde?" doet Bourin achterdochtig.
" Misschien nog een aureooltje van de plechtige communicanten?!" stelt meneer pastoor voor.
" Prachtig! Dat maakt de zaak compleet!" jodelt Bustin.
" Héla, hola! Waar hebt gijlie het over?"
" Awel, beste Bourin, over het feit dat gij St.Ambrosius gaat uitbeelden!" verduidelijkt meneer pastoor.
" Ha ja?.. Dat ziet ge van hier!"
" Maar allee, Bourin, het is voor een goei zaak!" pleit Bustin.
" Efkens de carnavalszot gaan uithangen voor het halve dorp, zeker? Nog in geen honderd jaar!!"
" Toe Bourin, doe het voor mij!" pleit meneer pastoor.
" Neeje! Nog voor geen hesp!" schudt Bourin obstinaat het hoofd, zodat meneer pastoor na ampel overleg zijn laatste troef op tafel gooit.
" God zal het U lonen!...."
" Phoe, dáár ben ik vet mee!"
" ...Te beginnen met de opbrengst van de collectebus van vanavond!"
" Heu????.. Hmm" krabt Bourin in zijn baard. "...Komt er veel volk?"
" Alle stoelen bezet!... De koster gaat drie keer rond!" verklaart meneer pastoor.
"  Hm.. drie keer?.... Alla... maak er vier keer van en dan zal ik mijn goed hart maar eens laten zien! Waar is die pij?"
 
Het wordt een schone mis, waarin Bourin op meesterlijke wijze, zonder zelfs maar met één ooglid te knipperen, de hoofdrol speelt en meneer pastoor geïnspireerd zomaar voor de vuist weg met een preek van amper tien minuten op de kansel drie uur en één kwart aan de gang blijft.
Gelukkig komt er een eind aan alle dingen, zo ook aan deze eredienst en als de laatste kerkganger door meneer pastoor wakker geschud en de deur uitgewerkt is haast Bustin zich, een kerkstoel in de hand, naar Bourin.
" Kom maar naar omlaag, jong! Het leed is geleden!"
" Proficiat, mijn beste! Bravo! Mijn parochianen zijn vol lof over de nieuwe St.Ambrosius!" glundert meneer pastoor.
Maar Bourin laat deze gulle complimenten zonder verpinken over zich heen gaan.
" Komaan, Bourin! Het is al welletjes! Komt er nu maar af!" stoot Bustin zijn collega aan wanneer deze, nog steeds zonder een spier te vertrekken, op zijn voetstuk blijft staan.
" Heu.. Bustin, wat scheelt hem?" vraagt meneer pastoor ongerust wordend.
" Ik weet het niet, meneer pastoor!" antwoord Bustin die op de kerkstoel staand Bourin tracht te bewegen zijn verheven standplaats te verlaten.
" Hij is zo stijf als een slecht uitgewassen verfborstel!"
" Oeioei! Dat ziet er vies uit!" panikeert meneer pastoor.
" ..... Ik roep sito presto de dokter!"
 
" Een algehele, niet kwaadaardige, verstijving van de bovenliggende musculatuur!" is de diagnose van de ter plaatse geroepen geneesheer.
" Is dat erg, dokter?" polst meneer pastoor.
" De patient zelf ondervindt geen noemenswaardige hinder, eerwaarde! Komt vooral voor bij regeringsambtenaren en loketbedienden van de posterijen!"
" Oef! Dat is goed nieuws!"
" Maar het kan wel enige dagen duren voor de patiënt terug in staat is om te bewegen!"
" Ooo?!!!"
" Ik stuur wel een ziekenwagen!" gaat de medicus verder terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.
" Een ziekenwagen? Zo laat op de avond? Heel het dorp zal in rep en roer staan!" peinst meneer pastoor hardop.
" Daar is helaas niks aan te doen!" schokschoudert de arts.
" Heu...... hrmm..... maar... meneer Bourin kan vannacht toch net zo goed rustig hier blijven, nietwaar?" gaat meneer pastoor, na wat voorhoofdfronsen, verder.
" Euh???... In principe wel, ja...." beaamt de geneesheer enigszins verbaasd over de ietwat vreemde suggestie.
" Prachtig!!! Dat is dan in de sacoche!" gniffelt de predikant, handenwrijvend. " ..... Dan kan ik hem morgenvroeg nog in de processie laten ronddragen!"
" Maar, meneer pastoor!!!" mengt Bustin zich hooglijk verontwaardigd in de conversatie terwijl de dokter, twijfelend aan zijn eigen oren, de uitlatingen van meneer pastoor nog tracht te verwerken.
" Dat!!... DAT!!!!..." gaat de colorist, van pure alteratie amper uit zijn woorden komend, met stemverheffng verder.
" Inderdaad eerwaarde ...." valt de geneeskundige, geleidelijk uit zijn verdwaasde apatie ontwakend, Bustin gepikeerd bij.
" ... is zondagswerk!" maakt Bustin zijn zin af. Met deze uitspraak de dokter opnieuw nopend tot een perplex stilzwijgen.
 "Dat is DUBBEL betaald!!!" betoogt Bustin.
" Vanzelf!" beaamt meneer pastoor.

Om dan, met Bustin in zijn kielzog, de arts in opperste verbijstering over wat hij zojuist aanhoord heeft, met openhangende mond, overvallen door een kortstondige algehele, niet kwaadaardige, verstijving van de bovenliggende musculatuur aan zichzelf over te laten.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.