Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Sport
Geplaatst:
29 april 2009, om 18:57 uur
Bekeken:
1361 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
651 [ download ]

Score: 4

(4 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Verhaal achter de foto"


Foto is te zien op mijn profiel-pagina 

 

De foto dateert van 1962 en is genomen tijdens de openingsceremonie van de Europese atletiekkampioenschappen in Belgrado. Ik was door de begeleiding verkozen tot vlaggendrager wat voor mij als debutant een hele eer was. Op de foto ziet U verder twee zogenaamde "bollebozen" Jo Moerman, voorzitter technische commissie KNAU en teamleidster Fanny Blankers-Koen. Verder ziet U een aantal atleten van de Nederlandse afvaardiging, onder andere rechtsvoor Gerda Kraan, de latere winnares van de 800 m.
Het was een zeer succesvolle deputatie, bestaande uit slechts negen atleten. Naast Gerda behaalde Cees Koch zilver bij het discuswerpen, Tilly van de Zwaart 3e op de 400 m, Eef Kamerbeek 4e op de 10-kamp, Joke Bijleveld  4e bij het verspringen en nog diverse finalisten.
Voor mij was het hele gebeuren een sprookje. Ik deed nog maar twee jaar aan atletiek en had niet aan de limiettijd die voor selectie was gesteld, voldaan. Op basis van snelle vordering en toekomstverwachting werd ik geselecteerd. Door enkele kritische journalisten werd er dan ook twijfel geuit over mijn uitverkiezing, die later verstomde na mijn optreden tijdens dit kampioenschap. Zoals ik al zei leefde ik tijdens dit kampioenschap op een roze wolk. Dit kwam niet alleen door de resultaten en de sfeer waarin alles plaatsvond, maar het was vooral ook de tijdgeest van toen die dit gevoel versterkte. Als 23 jarige plattelandsjongen had ik nog maar weinig van de wereld gezien. Komend uit een eenvoudig arbeidersgezin was ik voor mijn atletiekcarrière nauwelijks de grens over geweest en had bijvoorbeeld nog nooit gevlogen. De meeste mensen hadden geen telefoon, televisie of auto. Er werd destijds overwegend gereisd met openbaar vervoer.
Ik heb ook nooit een trainer gehad, laat staan medische of psychische begeleiding. Je was heel erg op jezelf aangewezen. En dan kwam ik ineens in een ongekende situatie van perfecte organisatie en sfeer. Yoegoslavië was toen nog communistisch en mede dankzij de propagandistische doelen was dit kampioenschap perfect georganiseerd.
Een belangrijke vraag die ik vooraf aan mezelf stelde was; hoe zal ik dit grote gebeuren ondergaan. Hoe zal het met mijn zenuwen zijn gesteld. Er kwam nogal wat op me af. De warming-up bijvoorbeeld, die je normaal samen met of tussen andere Nederlandse atleten deed, gebeurde nu op een bijterrein met een twintig tal buitenlandse atleten. Als broekie had ik nog geen contact met deze toppers en keek er alleen maar huizenhoog tegenop. Dit was voor de series van de 1500 m. Een kwartier voor aanvang van jouw wedstrijd moest je jezelf melden bij het "Chambre d'Appel". Ik herinner me nog dat mijn  trainingsshirt omhoog getrokken werd om te controleren of je voorzien was van borst- en rugnummer. Daarna werd je in een rijtje met je tegenstanders al paraderend achter een begeleider, via een duister tunneltje het fel verlichte en met 65000 toeschouwers gevulde, stadion binnengevoerd. Het was een zeer onpersoonlijk gebeuren. De entree in het stadion deed me denken aan filmbeelden van een intocht der gladiatoren in een Romeinse arena,
Nog even wat zenuwachtig gedrentel en wat nodeloos huppelen en zwaaien om de tijd voor de start  te doden. Daarna opstellen achter de startlijn om na de commando's "On your marks... ready" via de knal van het startpistool in de strijd geschoten te worden.
Ik was verbaasd over mezelf met welke rust en gelatenheid ik dit alles onderging. Naast de gebruikelijke en noodzakelijke wedstrijdspanning had ik me van de hele entourage afgesloten.   Het stelde me in staat om optimaal geconcentreerd deze serie te lopen, die ik beëindigde met een verrassende tweede plaats, die ruimschoots toegang gaf tot de finale.
Met dezelfde instelling onderging ik deze hele procedure twee dagen later nog eens voor de finale waarin ik als 7e eindigde in 3 minuten en 44,7 sec, slechts 1 sec boven het Nederlandse record van de legendarische Wim Slijkhuis, daterend van 1949.
Ondanks dat er buiten het stadion en het streng bewaakte verblijf weinig te beleven viel, is er nog één uitstapje geweest dat indruk op mij heeft gemaakt. Een uitnodiging voor een dinerbuffet bij de Nederlandse ambassadeur in Belgrado, waarbij de echtgenote van president Tito aanwezig was. Dit vond plaats in een prachtig landhuis aan de rand de stad, waar op het terras de gerechten stonden uitgestald. Het was op een prachtige zomeravond en zoiets had "Hendrik van de degelijke stamppot" nog nooit meegemaakt. Ik herinner me ook nog dat de militaire attaché met een geaffecteerde stem aan Cees Koch vroeg: "Geldt bij het discuswerpen alleen de afstand of wordt ook de sierlijkheid van de worp mede beoordeeld" Hierop reageerde Eef Kamerbeek, die dankzij zijn jarenlange internationale carrière ervaring had met dit soort pappenheimers, met de opmerking: "Welnee, je moet dat ding zo ver mogelijk wegflikkeren!" De man slikte de hete aardappel meteen door, veranderde van toon en heeft de avond verder met iedereen gezellig staan keuvelen.
Bij terugkeer in Nederland stond ons een huldiging van de KNAU en een persconferentie in een ontvangsthal van schiphol te wachten. Na diverse mooie woorden en interviews stapte ik met een dikke bos bloemen, dronken van emotie, in Amsterdam op de trein om naar mijn thuishaven Bergen op Zoom te reizen. Na alle euforie die mij was overkomen, maakte ik voorstellingen over mijn ontvangst in Bergen op Zoom. Mogelijk een commissie van ontvangst, een rondrit in een koets of misschien wel een muzikaal onthaal door de Fanfare.
Verwachtingsvol stapte ik in Bergen op Zoom uit de trein op een leeg perron. Het was al avond en donker. Het regende, het was een guur en troosteloos weer. Het station en stationsplein waren op enkele medereizigers na verlaten en het was er pijnlijk stil. Alleen Janus Bastiaansen, taxichauffeur en een vervent fan van mij, had dienst. Hij begroette mij op zijn geëigende uitbundige wijze met de woorden:
"Gadverdoeme wa hedde gij goed gelopen!" Hij reed me kosteloos naam mijn thuis in een achteraf gelegen straat, waar ik werd opgewacht door twee personen; mijn moeder, zijnde weduwe en een supporter die ook sportberichten schreef voor de krant "Het Brabants Nieuwsblad"
De andere dag stond er dan ook een artikel in deze krant met als kop "Koude thuiskomst voor Snepvangers" en als slotzin: "De thuiskomst was even grauw als de lucht waaruit de gehele dag regen was gevallen."
Zo ontwaakte ik uit mijn droom en landde weer met twee benen op deze wispelturige aardkloot.
 



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

Lieve Henk wat een prachtige belevenis heb je hier neergezet. Het trekt als een film aan je voorbij kan ik me zo voorstellen, maar jij was erbij! Heerlijk lezen over ons bekende namen Eef kamerbeek, enz., Een herinnering om te koesteren juist om de hoogtepunten maar ook het verschil in ontvangst die tegenstelling. Heb met veel plezier even met je meegelopen. Liefs Anneke

Geplaatst op: 2009-09-29 12:18:00 uur