Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
3 april 2009, om 18:00 uur
Bekeken:
898 keer
Aantal reacties:
1
Aantal downloads:
685 [ download ]

Score: 4

(4 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vampire Night Hoofdstuk 12"


__________________________________________________

Surya proest bijna haar thee uit. Met grote ogen kijkt ze Haru aan.

"Één van jullie!?" fluistert ze verbaast met wantrouw in haar ogen.

Jiro zucht. "Dat was dus een detail dat ik je nog wou besparen" 

Hij kijkt geïrriteerd naar Haru, ookal kijkt die alweer ongeïntresseerd naar buiten.

Jiro zucht, staat op en loopt naar het raam toe. Het schrille maanlicht glijdt over zijn gezicht. Een weggewerkt litteken dat over zijn hele wang loopt wordt zichtbaar. Vier evenwijdige lijnen... In het felle maanlicht heeft hij een onverwoestbare uitstraling. Zelfverzekerd, machtig...

"Het zal allemaal duidelijk worden. Je zult de wonderen en vervloekingen van deze wereld zelf ontdekken."zegt hij terwijl hij zich weer omdraait "Dit is te veel voor één keer"

Ze wil het er echter niet bij laten.

"Maar wie zijn jullie voor me?"

Kaname's mondhoeken krullen even omhoog. Dan zegt hij op mysterieuze toon: "Geheugen is iets aparts. Forceer je het, dan kan het voor altijd verloren gaan, maar als je het zichzelf laat herstellen, zal je waarschijnlijk meer weten dan wij je nu zouden kunnen vertellen..." Hij kijkt Jiro even doordringend aan.

"Genoeg" zegt Jiro "Wijs haar naar haar kamer, Haru, ik moet nog eens goed praten met Kaname"

Nonchalant staat Haru op en knikt met zijn hoofd naar de deur. Gehoorzaam staat ze op, knikt even beleefd naar Jiro, geeft Kaname een vluchtige blik en loopt snel achter Haru aan. Al gauw is de rozenkamer uit zicht. Ze komen de grote zaal weer binnen, alleen is deze verlaten. Het eten, de mensen... Alles is weg. Opeens hoort ze een schreeuw achter zich. Het kwam vanuit de richting van de rozenkamer. Angstig kijkt ze Haru aan. Een valse glimlach speelt rond zijn lippen. De blik zegt genoeg. Hun passen galmen door de zaal als ze richting de trap lopen. Er hangt een ongemakkelijke stilte. Surya stopt even en begint te hoesten. Dat korset zit best strak, de touwen snijden haast in haar huid. Haru stopt even, kijkt achterom en zegt: "Schiet op, we hebben geen eeuwigheid"

Wat een eikel, denkt ze, zou hij altijd zo zijn?

"En scheldt mij niet uit in je gedachten" zegt hij nonchalant.

Ze schrikt op. "Ik dacht daar helemaal niet aan..." zegt ze onzeker.

"Alsjeblieft zeg, het staat op je gezicht te lezen"

"Niet dat je het niet verdient..." mompelt ze.

"Dat hoorde ik" zegt hij terwijl hij zich weer omdraait "Je bent niet bepaalt subtiel, moet ik zeggen"

Ze houdt haar mond. Haru loopt door en ze snelt achter hem aan. De hele weg naar haar kamer blijft het stil. Als ze eenmaal voor de deur van haar kamer staan, draait Haru zich om om weg te gaan.

"Wacht!" zegt ze "Ik wil je iets vragen"

Hij stopt en kijkt haar over zijn schouder aan.

"Alsjeblieft, wie was ik vroeger? Je kan me toch wel één ding vertellen?"

Ze kijkt hem smekend aan. Zijn helblauwe ogen denken na over wat hij gaat zeggen. Dan stapt hij naar haar toe en pakt haar hand. Ze laat hem begaan. Hij legt er een ketting in. Het amulet is zilver, met twee felrode, kleine roosjes erin bewerkt. Ze overlappen een zilveren 'M'. De sierlijke stengels en wortels van de roosjes omgeven het hele amulet, dat vastzit aan een zwart, zijden touwtje. Haar mond valt open.

"Hopelijk brengt dit herinneringen terug" zegt hij zacht en bindt het om haar hals.

"Van wie is dit?" zegt ze verbaast. Hij glimlacht, maar zegt niets. Hij draait zich om en loopt de donkere gang uit.

Verbaast staart ze hem na en bijt op haar onderlip. Het is wel erg donker... Snel doet ze de deur open en gaat de kamer binnen. Ze loopt naar de spiegel aan de muur en bekijkt zichzelf onzeker. 

Zou ik echt een vampier zijn? Waarom heb ik dan een spiegelbeeld?

Haar oog valt op de ketting. Het staat haar niet slecht. Zo'n ketting moet een fortuin kosten... Waar zou die 'M' voor staan? Mizuki? 

Het is eigenlijk best opwindend. Vampieren, maan, sneeuw... Papa zei vroeger dat iedereen een eigen verhaal had. Alleen moeten ze een geschikte hoofdrol zoeken... Ze glimlacht zachtjes. Ik heb de mijne gevonden. 

Al lopend naar de kast probeert ze haar korset uit te krijgen, wat niet zo evident is. Worstelend met de touwtjes, slaagt ze in ieder geval erin om het korset iets losser te krijgen.

Ze hebben de zeventiende-eeuwse vrouwen zeker nooit leren ademen! Denkt ze. Dit is bijna marteltuig.

Als ze uiteindelijk erin slaag om het korset van haar lijf te wrikken, ploft ze vermoeid op het bed neer. Ze bekijkt de ketting nog eens. 

Niets, ik herinner me niets... 

Wie ben ik? 

Wie zijn zij? 

Wat zijn vampieren echt? 

En die Kyo... Wat wilde hij van mij?

Al die vragen, ze krijgt er hoofdpijn van. Ze staat op en loopt naar het raam. Ze opent de gordijnen. Buiten is alles stil. Als ze de gordijnen loslaat en zich omdraait, gilt ze van schrik. Felrode ogen staren haar aan en gaan gepaard met een valse glimlach...



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.


Reacties:

dankjulliewel voor jullie superlieve reacties! <3

Geplaatst op: 2009-04-03 22:00:07 uur