Claudia staat in de keuken een afwasje te doen terwijl ze plotseling iets hoort. Ze droogt haar handen af en probeert uit te vinden waar het geluid vandaan komt. Opeens beseft ze dat het haar mobiele telefoon is die afgaat. Ze rent snel de trap op richting haar slaapkamer, gooit haar deur open en duikt op haar bed. Vervolgens kruipt ze als een poema naar haar nachtkastje toe waar haar telefoon op ligt en neemt ze op.
"Hallo?"
"Goedenavond dames en heren. Het is warm, het is donker, we zitten in de tuin van een schitterend kasteel en we drinken rode wijn. Du vin rouge. We gaan het hebben over hardrijden op de fiets. Over winnen, over verliezen, over pijn, over geluk. En dat alles in de boezem van de Tour. De Tour de France, het fenomeen dat ieder jaar gedurende drie weken dit gekke land in zijn greep heeft. Want de Tour is het leven in het klein, maar dan grootser... En mijn vraag aan mijn gast van vanavond is: mag ik dat zo zeggen?"

Claudia herkende die stem, het kon niemand anders dan Dieter zijn.
"Ehh, ja hoor.", antwoordde ze op zijn Mart Smeets imitatie.
"Jazeker, zegt zij, dat mag. En zij kan het weten. Maar wat zij zich waarschijnlijk niet beseft, en de meeste kijkers wellicht ook niet, is dat ik, ooit, in een diep, ver, grijs, verleden eens tegen Eddy Merckx heb gezegd: "wielrennen is het leven". En wat zei hij toen? Wat zei "de Kannibaal"? Dat hij het met mij eens was. Want wielrennen heeft alles. En nu ben jij mijn gast en zeg ik dit tegen jou. - Dat mag toch?"
"Ja, Dieter, dat mag." Na dit antwoord bleef het even stil aan de kant van Dieter.
"Hoe wist je dat ik het was?" Claudia kon haar lach nauwelijks bedwingen.
"Haha, Dieter toch! Wat ben je ook kinderlijke naïef. Wat denk je van nummerherkenning? En je stem herkende ik ook wel hoor."
"Oh...", antwoordde Dieter enigszins teleurgesteld op Claudia's uitleg.
"Maar vond je het wel goed dan? Wacht, ik doe er nog één!"

Claudia wachtte en wachtte, maar Dieter zei niets meer.
"Dieter?"
"Ja?"
"Wat ben je aan het doen?"
"Een imitatie."
"Maar je zegt niks..."
"Nee, ik deed een doofstomme man met een snorretje na."
"Maar Dieter...", Claudia sloeg haar hand tegen haar hoofd, ze kon gewoon niet geloven dat Dieter zo dom was.
"Ja?", vroeg Dieter terwijl hij afwachtte op de verdere uitleg van Claudia.
"Dat kan ik toch niet zien door een telefoon!"
"Och, dat is waar ook. Zal ik dan een andere doen?"
"Nee."
"O... Kan jij ook imiteren?"
"Ja, Dieter, let maar op. Ik ga nu de toon van de telefoon nadoen die je hoort nadat iemand heeft opgehangen, let op."

Dieter wachtte en hoorde inderdaad een pieptoon na een klik die niet aangekondigd was.
"Goh, wat ben je goed!", zei hij na een tijdje de pieptoon aan te hebben gehoord. Pas toen hij doorhad dat Claudia niet meer antwoordde zag hij op het schermpje van zijn telefoon waarom de 'imitatie' zo goed leek... 

© maart 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl