Het was een zware dag geweest voor onze Claudia. Om half vijf in de ochtend moest ze uit bed, om de bus naar de dichtstbijzijnde stad te pakken. Als ze die zou missen moest ze weer een uur wachten en dan zou ze haar presentatie die ze zou geven zelf missen. Maar dat was niet het geval. In alle vroegte en duisternis pakte ze bus en later ook nog de trein, die natuurlijk weer twintig minuten vertraging had opgelopen. En dat om zeven uur in de ochtend al. Dat zou nog wat worden als Claudia vanavond weer naar huis moest. In de veel te kleine en overvolle trein ergerde ze zich vervolgens dood aan al het stadse tuig dat luidkeels zat te kwekken en vreselijke muziek draaide waar de andere passagiers van de trein noodgedwongen ook naar moest luisteren. Claudia begreep toch al niet waarom mensen überhaupt naar dergelijke stampsymfonieën van 130 beats per minuut luisterden. Gelukkig voor haar had ze tenminste nog wel een zitplaats weten te bemachtigen waardoor ze nog enigszins comfortabel de weg naar haar bestemming kon vervolgen. Toen ze eenmaal op het station aankwam waar ze uit de trein moest was het inmiddels licht. Nu kwam nog een kwelling, de busreis! De vieze, dikke chauffeur knipoogde goedkeurend naar Claudia terwijl ze haar maandkaart liet zien. Vol walging ging ze zo ver mogelijk bij de chauffeur vandaan zitten.

Eenmaal aangekomen op haar uiteindelijke bestemming was het rennen geblazen. Over een kwartier begon haar presentatie en ze moest alles nog klaarzetten. Natuurlijk ging dat ook weer mis toen bleek dat iemand een koffiemok op haar shortlist had laten staan. Tot overmaat van ramp was de printer ook nog eens defect, waardoor ze haar shortlist niet opnieuw uit kon printen. Even later stond ze met haar vieze shortlist een urenlange presentatie te geven. Deze was echter zo geestdodend en vermoeiend dat de gehele afdeling na deze monoloog om 14:00 al versuft met hun handen in hun haar achter het bureau zaten te slapen. Claudia was ook moe, gezien ze al vele uren wakker was, maar ze ging stug door met werken. Dossiertje hier, rapportje daar, het ging maar door. En plots was het vijf uur. Tijd om naar huis te gaan.

De terugreis was ook weer zwaar vermoeiend. Hoewel de busreis voorspoedig verliep had de trein wel weer vertraging. Het was zelfs een zodanige dat de eerste trein in de goede richting pas over drie kwartier zou aankomen. Claudia besloot om wat saucijzenbroodjes te halen in de kiosk om haar lege maag te vullen. Toen de trein eindelijk het station bereikte sprong Claudia snel op om een zitplaats te bemachtigen. Tot haar verbazing en in tegenstelling tot de ochtendrit bleef de trein nagenoeg leeg. In het eerste stel zat alleen een oudere man die er onverzorgd uitzag.
"Hehehehe..." gniffelde hij op een akelige toon.
"Kom maar lekker hier zitten, meisje." Claudia besloot niet op de avances van deze meneer in te gaan en besloot om hem zelfs te negeren tot ongenoegen van de casanova.
"Vrouwen!" schreeuwde hij, "Je kan beter kippen houden." Claudia had geen zin meer in dit geleuter en ging helemaal aan de andere kant van de trein zitten. Terwijl de trein de verschillende stations passeerde dutte Claudia in, totdat ze op het station aankwam waar ze eruit moest. Inmiddels was het al half zeven in de avond en moest ze nog een busreis naar haar dorp van herkomst afleggen. Ondanks de enorme vertraging miste ze haar aansluiting niet en kwam ze rond kwart over zeven aan op het dorpsplein.

Na een korte wandeling kwam Claudia eindelijk thuis. Haar tas liet ze in de gang staan toen ze haar jas ophing. Ze ging op de trap zitten en trok haar knellende schoenen na ruim veertien uur eindelijk uit. Een flinke krampscheut trok door de onderkant van haar voeten toen ze weer opstond. Met grootse moeite wandelde ze de woonkamer in alwaar Dieter tv zat te kijken. Hij draaide zich even om en glimlachte naar Claudia. Ze liep naar de bank waar hij opzat en ging met haar hoofd op Dieters schoot liggen.
"Ik ben moe." waren de enige woorden die ze nog uit kon brengen na deze zware dag.
"Hoi moe." antwoordde Dieter.
"Ik ben Dieter. Je lijkt best veel op Claudia, Moe..." 

© maart 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl