Gegevens:

Categorie:
Spanning/Thriller
Geplaatst:
27 februari 2009, om 13:03 uur
Bekeken:
870 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
389 [ download ]

Score: 2

(2 stemmen)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Vampire Night Hoofdstuk 10"



_____________________________________________________________________________

"Zero, hoor jij dat ook?"
"Het komt van beneden"
"Er brandt licht in papa's studeerkamer"
"Mizuki! Shht! Daar zit iemand"
"Is dat... Papa?"
"Hij huilt..."
"Wat is er aan de hand? Waarom huilt papa? Hij huilt nooit!"
"Ik denk dat er iets met mama is..."

BAF!
"aaah!"
Surya opent haar tranende ogen. Haar voorhoofd brandt. Vlak boven het bed hangt een lage balk. Ze bijt op haar onderlip om het niet uit te schreeuwen.
"Mizuki! Gaat het?"
Nu pas merkt ze Kaname op. Hij zit in een zwarte zetel aan de andere kant van de bordeaux gekleurde kamer. De kamer is verlicht door verschillende kaarsen. Toch is het de maan die alles het meest verlicht. De maan schijnt door de twee grote ramen op zijn gezicht. Het heeft een magisch effect. Zijn bruine, twinkelende ogen kijken recht in de hare. Donkere, mysterieuze ogen. Hij ziet er niet dood uit, zoals een vampier hoort te zijn volgens de verhalen, merkt ze op.
In zijn handen houdt hij een voorwerp vast dat veel weg heeft van een ketting. Als hij ziet dat ze naar de ketting kijkt, stopt hij het in zijn zak. Hij staat op en komt op het bed naast haar zitten. Ze laat zich door hem terugduwen op de talloze kussens. Haar hart begint sneller te kloppen.
Hij houdt zijn hoofd schuin, bekijkt haar aandachtig en glimlacht.
"Wat is er? Je kijkt zo schaapachtig"
Ze schudt even met haar hoofd en belandt weer in de realiteit. Wel... realiteit...?
"Waar ben ik? Wie ben jij?" Zal ze nu eindelijk antwoorden krijgen? Hoopvol kijkt ze hem aan.
Kaname's glimlach verdwijnt.
"Ok. Ik zal het je vertellen" zucht hij. Hij kijkt even naar de deur en dan begint hij te vertellen.
"Deze wereld is anders dan de wereld waar jij uit komt. In de oude geschriften staat dat het de maan was die deze wereld schiep naast de mensenwereld. Jouw wereld wordt beheerst door de zon. Deze door de maan en daarom noemen wij het Amaterasu. Het is een wereld tussen hemel en hel en wordt bewoond door verschillende wezens, waaronder de vampieren"
Overspoeld door deze feiten, kijkt ze om zich heen. Een andere wereld... Andere wezens... Een ander leven... Is dit het begin van een ander leven?
"Maar, hoe komt het dan dat ze in mijn wereld alles weten over vampieren en weerwolven?"
Kaname begint te lachen.
"Alles weten? Haha! Denk ze nu echt dat ze alles weten over ons? Nee. Er schuilt zo veel meer achter een vampier. Wij hebben een eigen cultuur, tradities, gewoontes... Mensen weten daar niets van af! Eigenlijk zouden we ons nooit in jouw wereld mogen vertonen! Sommigen van ons raakten geïntresserd in de mensen. Slechts enkelen hadden de kracht om er te komen en als ze thuis kwamen, vertelden ze de meest wonderbaarlijke verhalen. Over de zoete smaak van menselijk bloed, het daglicht dat hen zo verblinde en de groeiende industrie. Ze hadden beloofd zich op de achtergrond te houden, maar sommigen hebben zichzelf verraden. Ze geloofde in liefde met een sterfelijke. Echter, ons ware uiterlijk shrok hen af. De mensen vertelden het onmogelijke dat ze gezien hadden door aan anderen, maar werden voor gek verklaard. Voor de veiligheid van onze wereld, werd het verboden om ooit nog eens naar de mensenwereld te gaan. Zo werden wij als mythische wezens beschouwd. Verhalen werden gemaakt en veranderden keer op keer. Tot er bijna niets meer van waar was"
Hij kijkt naar de grond en zijn gedachten dwalen af. Tenslotte kijkt hij haar aan en zegt op een serieuze toon:
"Mensen weten niets van ons"
Surya zit met open mond te luisteren. Ze slikt een paar keer en kijkt hem dan aan alsof ze hem nu pas voor het eerst ziet.
"Wie ben jij?"
Kaname zucht voor de zoveelste keer. Nog voor hij iets kan zeggen, gaat de deur open en komt Rima binnen.
"Blijf liggen" zegt hij en duwt Surya weer achterover als ze rechtop probeerde te zitten.
"Ga. We komen er zo aan" zegt Rima tegen hem en knikt met haar hoofd naar de gang. Gehoorzaam staat hij op en loopt langs Rima heen naar buiten. Ze doet de deur dicht en gaat naast Surya op het bed zitten.
"Hoe voel je je?"
"Beter... Denk ik" zegt ze onzeker.
Als Rima haar hand op Surya's voorhoofd legt, krimpt
Surya ineen. Zo koud... Een glimlachje speelt rond Rima's lippen.
"Je bent bang voor ons, niet?"
Surya durft niet te antwoorden.
"Het gaat wel over" zegt Rima "Kleed je nu aan. Je moet voor mijn vader verschijnen"
Ze loopt naar de kast die bij het raam staat.
Raar, het is nog steeds donker buiten...
Rima haalt een zwarte jurk uit de kast en legt die op het bed neer.
"Kleed je snel aan. We zijn al laat" zegt ze met een glimlach.
Gehoorzaam staat Surya op. Ze wankelt een beetje, maar al gauw vindt ze haar evenwicht terug. Ze bekijkt de jurk. Hij is van een zachte, zwarte, fluwelen stof. Zijden, bloedrode linten zijn sierlijk door het korset geweven en de uitsnijding van de hals is versierd met dieprode kant en zijden strikjes. Het is prachtig. Ze trekt haar al versleten nachtjapon uit en probeert in de nauwe jurk te passen. Als het eindelijk gelukt is, kan ze nauwelijks ademen. Zo strak spant de jurk rond haar buik. Tot overmaat van ramp trekt Rima de koorden van het korset nog eens strak aan.
"En nu je haar" zegt ze. Nadenkend kijkt ze naar Surya's haar. "perfect" zegt ze na een tijdje.
"Maar, u heeft nog niets gedaan..."
"Ten eerste, je mag 'je' zeggen. En ten tweede, kijk eens in de spiegel..."
Ze kijkt in de spiegel aan de muur. Haar haar is gekruld en een stuk langer dan het al was. Het het komt nu tot aan haar heupen. Het is net alsof ze pas van de kapper komt. Een mooie, rode roos prijkt net boven haar rechter oor.
"Wat... Hoe...?"
"Wel? Kom je nog?"
Rima houdt de deur open. Surya loopt op de kamer uit en volgt haar door de talloze gangen, die slechts verlicht worden door een paar kaarsen. Het is zo donker... Ze ziet nauwelijks zien waar ze haar voeten neerzet. Vaag ziet ze de oude schilderijen die aan de muur hangen. Talloze vrouwen kijken haar aan met hun bloedrode ogen. Een koude rilling loopt over haar rug. Ze wijkt geen centimeter van Rima's zijde.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.