"Claudia! Claudia!" Dieter kwam het huis van Claudia binnengerend.
"Dieter! Je komt net op tijd! Niets zeggen, ik kan je gedachten lezen. Dat heb ik geleerd van Uri Geller." Dieter keek Claudia raar aan terwijl ze met haar hoofd naar beneden haar handpalmen op Dieter richtte.
"Je wilt wat te eten hebben!" zei ze met een enthousiaste glimlach op haar gezicht.
"Allicht, maar..."
"Nee, geen gemaar. Ik ben net klaar met het bakken van een appeltaart. En nu je er toch bent mag jij gelijk als eerste een stukje hebben."
"Maar Claudia..."
"Nee, niets te maren, Dieter! Jij gaat nu met mij mee naar de keuken en dan geef ik je een lekker stukje appeltaart."
"Maar..." Claudia keek hem een beetje boos aan.
"Wat zei ik nou? Geen gemaar! Jij gaat lekker een stukje appeltaart eten. Of ben je soms allergisch voor iets?"
"Euh, nee, m..."
"Oke! En wil je er ook wat te drinken bij? Glaasje melk?"
"Ja... lekker." Dieter gaf toe en liet zich door Claudia meeslepen naar de keuken.

Dieter at het lekkere stukje appeltaart, dat nog warm was, op en dronk zijn glaasje melk leeg. Voldaan zuchtte hij en liet hij zich ontspannen achterover hangen over de stoel. Claudia stond met haar armen over elkaar tegen het aanrecht aan te leunen en vond het schitterend om Dieter te zien genieten van haar appeltaart.
"Vond je het lekker?" vroeg ze ter bevestiging, terwijl ze het antwoord eigenlijk al wist.
"Overheerlijk!"
"Mooi zo. Zal ik je nog wat meegeven?" Dit leek Dieter wel een leuk idee, dus hij aanvaardde haar aanbod. Even later stond Dieter met een tupperwarebakje met appeltaart bij de achterdeur van Claudia.
"Bedankt voor je lekkere taart!" Claudia genoot van dit compliment.
"Graag gedaan hoor," zei ze met een voldane glimlach. "en doe de groetjes aan je moeder!"
"Ja, jij ook he?"
"Zal ik doen." antwoordde ze. Terwijl Dieter bijna de tuin uit was draaide hij zich even om richting Claudia.
"Oh, trouwens!"
"Ja?"
"Je auto staat in brand..."

© februari 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl