"Tiivokka, wakker worden!" Tiivokka opende zijn ogen en keek recht in het verschrikte gezicht van Mitrovs. Hij keek eens goed om zich heen en keek recht in verscheidene geweerlopen.
"Huh?"
"Sta op!" schreeuwde één van de mannen aan het uiteinde van zo'n geweerloop. Tiivokka zat er beduusd bij. Hij probeerde goed wakker te worden en controleerde het uiterlijk van de mannen. Ze waren groot, blond, droegen uniformen met daarop de Driekroningse vlag.
"In de naam van koning Adhemar staan jullie onder arrest!" De soldaten namen de drie Lietvatiniërs lopend mee naar het paleis van koning Adhemar en onderweg werden ze door de bevolking van Hoofdstad vreemd aangestaard. Ze kwamen ook langs de door hun geplunderde winkels en zagen de eigenaren versuft de ramen bedekken met hout. Die mensen begrepen er vast niets van. Net zo weinig als de Lietvatinische soldaten. Was de stad niet verlaten? De tocht naar het paleis leek langer dan gisteren en het schaamrood stond op de kaken van Tiivokka. Hij hield er nooit zo van als hij door zo veel mensen werd aangegaapt, al tijdens schooloptredens ging dat altijd mis. Langzaam maar zeker kwamen ze dichterbij de deuren van het paleis en ze zagen hoe werklui het raam naast de ingang aan het herstellen waren, het raam dat de Kleine Nare Dwerg ingooide.

De wachters deden de deuren open en er klonken trompetten.
"Koning Adhemar! Deze mannen vonden wij net buiten de stadsmuur."
"Goed werk, korporaal." De Lietvatiniërs liepen met hun hoofd voorover door de zaal, maar plotseling werden ze geroepen.
"Hee! HEE! Klaenovs! Tiivokka! Mitrovs!" De soldaten waren verbaasd en keken naar waar de stem vandaan kwam. Daar stonden soldaten Stepanovs en Piiroja, Ubbo Wokkels, Julia en Salmiak Vespaskeurskis, Terrence en de Kleine Nare Dwerg!
"Kennen jullie deze mannen?" vroeg koning Adhemar aan de delegatie onder leiding van Salmiak Vespaskeurskis.
"Jazeker, koning Adhemar."
"Pappa, dat zijn die mannen die op mij schoten!" De drie Lietvatiniërs zagen dat er een blonde jongedame naast de koning stond die wel erg veel leek op het vrouwelijke figuur dat ze achtervolgden.
"Dat zijn ze! Ze wilden mij vermoorden!"
"Bedaar, dochterlief, bedaar! Zeg, is het waar wat ze zegt?"
"Vermoorden was ons doel niet, we wilden alleen met haar praten gezien de stad verder verlaten was." antwoordde Mitrovs.
"Dat kwam vanwege een grootse oefening waarbij de totale bevolking ondergronds in de bunkers verbleef. Alleen die dochter van mij had daar geen trek in." De puzzelstukjes over dat mysterie waren in elkaar gevallen, maar de rest was nog lang niet duidelijk voor de Lietvatiniërs.
"En die andere drie zijn gisteren door een aantal wachters opgepakt die naar mijn dochter zochten. Nadat zij uitlegden hoe alles zat hebben wij ze ook maar mee onder de grond genomen."

"Maar wat komen jullie hier doen?" vroeg een nieuwsgierige koning Adhemar aan de Lietvatinische manschappen. Mitrovs wilde het net uitleggen toen koning Ludvigs van Lietvatinië met generaal Caboums, soldaat Klabanks en kapitein Dublopsen de zaal binnenstapten.
"Ik heb ze gestuurd, maar de reden doet er niet meer toe nu we allemaal gered zijn." De soldaten begrepen er niets van en lieten alles op zich afkomen.
"Daarom zijn alle mannen die jullie onderweg kwijt zijn geraakt ook ingevlogen met een speciale helikopter. We konden jullie echter niet op het spoor komen."
"Maar de toekomst van ons land is dus zeker?" vroeg een verwarde Mitrovs.
"Ja." zeiden koning Ludvigs en koning Adhemar. Die laatste ging voort met praten.
"De VR hebben namelijk een nieuwe president gekozen die nu al praktisch alle problemen op heeft gelost. Hij zal zo hier komen om kennis te maken met de koningshuizen van onze landen. Omdat Lietvatinië toch zo klein is heb ik koning Ludvigs uitgenodigd om ook gelijk maar hier te komen."

Één van de wachters van koning Adhemar kwam de zaal binnen.
"Koning, de nieuwe president is zojuist aangekomen."
"Goed, stuur hem maar door." De Lietvatiniërs gingen samen met hun maten bij elkaar staan als Lietvatinische delegatie en daarna keek heel de zaal in de richting van de grote paleisdeuren. Over enkele seconden zou hun redder de zaal betreden. De trompettisten begonnen met hun getetter en de deuren gingen open. Een fel licht kwam de zaal in. Engelenzang vulde de oren van de aanwezigen, en daar kwam een man de zaal binnengelopen. De ogen van de Lietvatiniërs, en in het bijzonder die van de koning, werden groot.
"Ah, welkom President Boris N'Bami, vierenveertigste president van de Verenigde Rijken!" zei koning Adhemar.
"Wacht Adhemar!" schreeuwde koning Ludvigs "dat kan niet!" Alle Driekroningse lieden die aanwezig waren begrepen er geen bal van.
"Koning Ludvigs, wat scheelt er?" vroeg koning Adhemar aan zijn collega.
"Die man, die heet niet Boris N'Bami! Dat is Victors Klozets, mijn eerste schildwachter!" De Driekroningers keken elkaar verbaasd aan en begonnen daarna keihard te lachen. De kroonprins deed het zowat in zijn broek. Koning Adhemar zei dat dat toch wel onmogelijk was.
"Dat is toch onmogelijk, beste Ludvigs, die man is een neger! Er wonen helemaal geen negers in Lietvatinië!" De koning en de andere Lietvatiniërs keken nog eens goed naar Boris N'Bami a.k.a. Victors Klozets en beseften dat koning Adhemar gelijk had. Boris N'Bami zelf begon nu ook te grinniken.
"Beste koning Adhemar, koning Ludvigs heeft gelijk." Nu was het koning Adhemar die het niet meer begreep, maar N'Bami kwam snel met zijn uitleg.
"Voor mijn land was ik jarenlang een spion in Lietvatinië om zo de agressie van Prutsland vanaf een veilige afstand te bekijken, en dat deed ik inderdaad als eerste schildwachter van koning Ludvigs van Lietvatinië onder de naam Victors Klozets." Hij richtte zijn blik nu op soldaat Mitrovs.
"En ik was het ook die de Prutsische wachters uitschakelde."

Alle puzzelstukjes vielen ineen en nadat soldaat Tiivokka's mond dicht werd geplakt omdat hij als enige er nog steeds niks van begreep, werden de nieuwe president van de Verenigde Rijken, het koningshuis van Lietvatinië en alle mannen die die tijd op weg waren geweest uitgenodigd om mee te eten met een gigantisch feestmaal ter ere van de redding van de gehele wereld. Na dit feestmaal gingen de Vespaskeurskisjes weer terug naar hun huisjes en ging soldaat Stepanovs met hun mee. Hij was ernstig verliefd geworden op Julia Vespaskeurskis en gelukkig voor hem was het wederzijds, dus gingen ze trouwen! De overige soldaten gingen weer terug naar Lietvatinië waar zij gelukkig verder leefden, de Kleine Nare Dwerg ging weer terug naar zijn huis om Briedriesters te pesten en Ubbo Wokkels werd een hoogleraar aan de universiteit van Hoofdstad, alwaar hij vele boeken schreef over de uitersten van het menselijke lichaam, met Terrence en de Kleine Nare Dwerg als grote voorbeelden, en ook nog een aantal boeken hoe aanvallen van Briedriesters te overleven evenals een 'Hoe haal ik gif uit mijn lijf' handboek. Boris N'Bami a.k.a. Victors Klozets herstelde de puinzooi die zijn voorganger had gemaakt, redde de wereld en werd de beste president ooit. Het koningshuis van Driekroninge werd one big happy family en ze leefden, net als alle andere figuren en figuranten die dit verhaal overleefden, nog lang en ontzettend gelukkig!


EINDE!

© januari 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl