Terwijl het figuur nog steeds van de trap afrende, ook nadat Mitrovs het aanmaande om te stoppen, besloot Klaenovs om te schieten. Hij schoot vrij precies een kledingsstuk kapot, maar ook nu stopte het figuur niet met rennen. De soldaten begonnen weer met rennen en keken ondertussen nog steeds naar het figuur dat er ondertussen tamelijk vrouwelijk uitzag. De mannen leken steeds dichterbij de komen, maar plots was ze weg. De soldaten stopten met rennen om te luisteren of ze nog ergens voetstappen hoorden. Maar het was stil. Doodstil. Zo stil zelfs dat ze Terrence hoorden praten, terwijl hij ergens buiten aan de andere kant van het paleis stond. De soldaten liepen de trappen af, rustig zoekend naar een aanwijzing of zelfs de vrouw, maar vonden slechts een knuffelaap met een broodje in zijn handen.
"Haha, broodje aap!" giechelde Tiivokka. Door de ernst van de zaak konden Klaenovs en Mitrovs er niet om lachen. Klaenovs haalde zijn pijltje met het kledingsstuk uit de trap en de mannen besloten om de deur te openen, zodat Terrence ook naar binnen kon en met Vespaskeurskis en de Kleine Nare Dwerg ook mee te zoeken naar het vrouwelijke persoon dat blijkbaar in lucht op was gegaan.

Toen de mannen weer bij de hoofdingang waren kwamen ze tot de ontdekking dat de drie die ze achterlieten plotseling verdwenen waren.
"Wat is dit voor een spookstad?" vroeg Klaenovs zich af. "Eerst komen we hier om een lege stad te vinden, dan verdwijnt dat meisje en nu zijn die anderen ook al spoorloos!" Tiivokka en Mitrovs begrepen het ook niet, waar zouden ze toch zijn? De drie Lietvatiniërs liepen als een stelletje verloren schaapjes rond door Hoofdstad, braken in bij een slager en een bakker om wat proviand in de slaan en verlieten totaal gedesillusioneerd de stad weer.
"Wat doen we nu?" vroeg Tiivokka aan Mitrovs.
"Nu gaan we weer terug naar de hut van de Kleine Nare Dwerg om Ubbo Wokkels en Piiroja op te halen."
"Maar dan moeten we weer langs die groep Briedriesters." merkte Klaenovs terecht op.
"Heb jij dan een beter idee?" vroeg Mitrovs aan Klaenovs.
"Ja."
"Vertel."
"We blijven gewoon kamperen buiten Hoofdstad, halen eten uit de winkels als het nodig is en wachten totdat we weer mensen tegenkomen." Maar Tiivokka was er ook nog.
"Kunnen we niet gewoon naar die hut bellen?" De kaken van Mitrovs en Klaenovs vielen zowat op de grond van verbazing. Tiivokka had een geniale ingeving! Geniaal!
"Maar hoe werkt dit ding dan?" Mitrovs had er duidelijk geen pap van gegeten. Klaenovs probeerde nu met veel geduld en gezond verstand uit te vinden hoe het ding werkte en hij kreeg het zelfs voor elkaar om naar het apparaat van de Kleine Nare Dwerg te bellen, maar er gebeurde niets. Het apparaat produceerde alleen een lage toon. Het oorspronkelijke idee om naar de hut te bellen ging ook al niet door, omdat het nummer van die hut niet in het apparaat stond. Na dit debacle besloten ze om eten in te slaan, een kamp net buiten te stad te maken en om alsnog terug te gaan naar de hut. Andere opties leken ze niet te hebben.

Het was al nacht en de mannen lagen op de grond naar de sterren te kijken. Samen vroegen ze zich af of het het allemaal wel waard was geweest. Terugdenkend aan het begin van de missie, toen ze Stepanovs bijna verloren op het strand. En later, toen Klabanks al uitgeschakeld was voordat ze Driekroninge konden zien.
"Misschien is beroepsmilitair toch niet zo'n geschikte baan voor hem." concludeerde Tiivokka.
"Geen enkel beroep is geschikt voor hem." reageerde Klaenovs. En hij had gelijk. Als er niet zulke goede medische zorg was in Lietvatinië was hij allang bezweken aan eerdere verwondingen of aandoeningen. Ze dachten na hoe ze Terrence ontmoetten. De grote kerel die Stepanovs bijna doodgooide met een boomstam.
"Het was eigenlijk wel wat voor hem om zo aan zijn eind te komen." Maar dat gebeurde niet. De boomstam schoot rakelings langs Stepanovs heen en raakte zijn zwaard vol. Hierdoor viel hij flauw. De ontmoeting met de alom befaamde Lietvatinische oorlogsheld Salmiak Vespaskeurskis had hij niet eens bewust meegemaakt. Ook de ontmoeting met Ubbo Wokkels, de wetenschapper en astronaut, maakte hij niet bewust mee. Dan was er nog Piiroja, die een onbekend soort gif moest zien te verwerken met de hulp van Ubbo Wokkels. Ze konden slechts gissen naar hoe het af is gelopen met hun strijdmakkers. Was Klabanks nog in leven? Hoe zou het met Stepanovs gaan? Zou Piiroja het gehaald hebben? En mocht dat het geval zijn, weten hij Ubbo Wokkels wel hoe ze moesten ontkomen aan de overgebleven Briedriesters? En waar waren de Kleine Nare Dwerg, reus Terrence en Salmiak Vespaskeurskis toch gebleven? Een heleboel vragen, maar geen antwoorden.

"Zou Stepanovs die kleindochter van Vespaskeurskis nog versierd hebben?" vroeg Tiivokka zich ondeugend af. Klaenovs en Mitrovs keken elkaar hulpeloos aan. Wat moesten ze toch met die Tiivokka?
"Ga maar slapen, Tiivokka. Morgen gaan we ze zoeken." Na deze geruststellende woorden van Mitrovs draaide Tiivokka zich met een glimlach om en was hij zo vertrokken naar dromenland. Dromend over de Lietvatinische wijngaarden, over wakker worden in zijn vertrouwde huisje, zijn familie, zijn stamkroeg, zijn... bed... zzzzzzzzz *snurk*

© januari 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl