"HAAAH! HAAAH! REINIER! LEPEL! RACECAR! OOZY RAT IN A SANITARY ZOO!" De soldaten schrokken wakker van deze angstaanjagende schreeuwen van soldaat Piiroja, die een aantal uren geleden door een pijl met gif werd geraakt door een lid van een groep nomaden, genaamd de Briedriesters.
"A MAN A PLAN A CANAL PANAMA! NEKKEN! KAJAK! REDDER! LEKERKREKEL!" Ubbo Wokkels snelde naar zijn koffertje, haalde een potje kalmeringsmiddelen tevoorschijn en spoot die in de arm van Piiroja. Tiivokka was geschokt.
"Wat is er met hem aan de hand?"
"Hij heeft last van een ernstige vorm van nachtmerries. Die staan ook wel bekend als Palindromen. Nu ik dit weet kan ik wellicht een tegengif voor hem brouwen." Besloten werd dat Ubbo Wokkels in het huisje van de Kleine Nare Dwerg met Piiroja achter zou blijven om de laatstgenoemde zo snel mogelijk weer op de been te krijgen.

De mannen die niet zo van de medische kennis waren, waren flink geschrokken. Eerst waren ze Klabanks en Stepanovs al kwijtgeraakt en nu moesten ze Piiroja ook al achterlaten. Tiivokka vroeg zich ook al hardop af wie de volgende zou zijn, maar deze keer werd er niet op gereageerd. Er heerste zogezegd een grafstemming tijdens het ontbijt. De aanwezigheid van de Kleine Nare Dwerg hielp hierbij zeker niet mee, maar zonder hem hadden ze nu geen overheerlijk ontbijt en hadden ze Piiroja misschien wel in de wildernis achter moeten laten. Nu hadden ze tenminste een veilig plekje voor hem en een wetenschapper die Piiroja helpen kon. Na het ontbijt kleedde de Kleine Nare Dwerg zich aan en gingen de mannen weer op pad.

"Hier, Mitrovs was het toch? Neem dit ding." Mitrovs herkende het kleine apparaat echter niet.
"Wat is dit?" De Kleine Nare Dwerg begon te kijken alsof Mitrovs heel zijn leven in een grot had gewoond, maar kon desondanks wel zo kalm blijven om hem uit te leggen waar het apparaat voor diende.
"Dit noemen we nou een mobiele telefoon. Als je op dat knopje drukt gaat het apparaatje naar het andere apparaatje bellen, en die heb ik. En door op dát knopje te drukken neem je de telefoon op als ik jou bel. Je merkt dat ik je bel als het schermpje oplicht en er een hoog toontje uitkomt." Mitrovs had het apparaatje snel onder de knie, maar begreep nog niet echt waarom de Kleine Nare Dwerg met deze apparaatjes op de proppen kwam.
"Dat hoort allemaal bij het plan. Nabij de Hoofdstad moeten we ons namelijk opsplitsen. Jij en die reus moeten herrie schoppen bij de stadspoort zodat de aandacht van de bewakers naar jullie gaat, zodat wij ongezien de gangen onder Hoofdstad kunnen betreden. Op het moment dat ik bel neem jij de telefoon op en zeg ik je wat je doen moet."
"Leuk plan, maar waarom moet ik dat doen?" De Kleine Nare Dwerg trok Mitrovs aan zijn kraag naar beneden en begon nu toch een beetje pissig te worden.
"Omdat ik die andere SLOEBERS zo'n belangrijke taak niet wil laten uitvoeren. Begrepen?!" Mitrovs slikte een keer en knikte maar naar de dwerg.

Na een klein uurtje lopen kwamen de manschappen weer door een Briedriestergebied. Dit werd gekenmerkt door de overblijfselen van andere karren en karkassen van paarden en reizigers, al lag Michael er niet tussen. Het duurde ook niet lang voordat ze het standaard overvalzinnetje van de Briedriesters hoorden.
"Halt! U bent ziejuist de grens van het meest gevreesde vielk van het nierden gepasseerd! Stiep nu iek, ief anders iepenen wij vuur!"
"Niet wéér!" bromde Terrence. Deze keer stopte de groep met lopen om een tweede Piiroja incident te voorkomen. Wederom kwam een kleine legermacht uit de bosjes tevoorschijn. Tiivokka, Klaenovs en Salmiak Vespaskeurskis hielden hun herhaalkruisbogen weer in de aanslag, maar Terrence stapte moedig naar voren en begon tegen de Briedriesters te schreeuwen.
"Wat moeten jullie nou?!" De nomaden keken verschrikt naar de enorme Terrence en de waarschijnlijke leider deed een wanhopige poging om te voorkomen dat Terrence door zou lopen. Met een bibberende stem beval hij Terrence om te stoppen.
"Hhhh... hielt, a-anders iepepepenen wij v-v-vuur!"
"Nee, dat doen jullie helemaal niet!" schreeuwde Terrence naar beneden. Hij stormde naar de huifkar, pakte de blaaspijp met het hoofd en mepte daarmee een Briedriester de bosjes in.
"Kijk, dit gebeurde er met de vorige Briedriesters die ons aanhielden." De groep Briedriesters keken elkaar verschrikt aan en slaakten een kreet richting het oosten, of iesten, zoals zij het zouden zeggen.

De grond begon zachtjes te trillen, maar binnen een minuut bouwde het op tot een gigantische gedreun waar zelfs een stampende Terrence zich niet aan zou kunnen meten. Plotseling kwamen er uit alle hoeken duizenden Briedriesters tevoorschijn.
"Uh-oh." zei Klaenovs.
"Mede-Briedriesters! Kijkt u eens goed naar deze gevaarlijk-iegende persienen! Zij hebben ienze broeders uit het nierden iemgelegd! Hiervier zullen zij moeten boeten met hun levens! Val aan!" Vespaskeurskis beval de mannen om allemaal plaats te nemen in de huifkar.
"HIIYAA!" schreeuwde het oude mannetje, en hij ging met volle vaart op de Briedriesters af die midden op de weg stonden. Alle mannen aan boord van de huifkar openden het vuur op de Briedriesters die met tientallen te gelijk met veel geschreeuw en gegil naar de grond gingen. De mannen lieten een spoor van dood en verderf achter, maar waren vreemd genoeg toch zonder kleerscheuren uit deze toestand geraakt. Het gevolg was wel dat het paard volledig uitgeput was toen ze eindelijk het bevel tot stoppen met rennen kreeg. Omdat het paard de hele reis al had gelopen kreeg het paard nu een plaats op de huifkar, terwijl Terrence die voorttrok.

© januari 2009, Timmeeh, BasicPublishing.nl