Gegevens:

Auteur:
Categorie:
Waargebeurd
Geplaatst:
15 november 2008, om 20:49 uur
Bekeken:
758 keer
Aantal reacties:
0
Aantal downloads:
465 [ download ]

Score: 1

(1 stem)

Log-in om ook uw mening te geven!




Share |

"Natalia (deel 3)"


 

 

 

 

 

Wat zei ze daar? Ik keek haar wat vreemdig aan en ze had zelf ook door wat ze zei. Ze werd zo rood als de vlag van China en begon zich te verontschuldigen. Ik kon de humor van het hele tafereel wel inzien en begon te gniffelen. Ze draaide zich van mij af en liep voorover gebogen met haar handen op haar ogen richting haar bed. Ze zei iets in het Tsjechisch gevolgd door:
"Oh, I'm so clumsy with words!"
Ze ging op haar bed zitten en begroef zich in haar handen om wederom wat te mompelen in het Tsjechisch. Ze klonk onzeker, opgewonden, lichtjes boos en behoorlijk emotioneel. Alsof ze hetzelfde dacht wat eerder op de dag door mijn hoofd spookte. Het verpesten van het moment suprême. Ze had ook een vorm van strenge hardheid in haar stem, dezelfde hardheid die ik eerder ook bij haar ouders ontdekte. Misschien is het een gevolg van het jarenlange leven achter het ijzeren gordijn, of misschien wel een familietrekje, of het was gewoon iets Tsjechisch. Zoals er zoveel talen zijn die liefdevol klinken, zoals er nog meer talen zijn die dreigend klinken of gebroken. Talen die klonken alsof het leven in een rotgang voorbij ging. Talen van hoop en talen van hopeloosheid. Misschien was het onzekere, doch strenge taalgebruik typisch voor dit land. Ik besloot mij naast haar te zetten en sloeg een arm om haar heen.

"It's ok, I thought it was funny." zei ik enigszins plagerig terwijl ik probeerde om haar te kietelen. Ze begon wat onzeker te lachen probeerde zich wat dieper in haar handen te begraven. Ik poogde om de romance weer nieuw leven in de blazen door een foute openingszin te gebruiken.
"Shall we find out how big your bed really is?"
Ze keek op en schoot in de lach.
"Haha, you're just like me!"
Nu ze haar gezicht weer uit haar handen had gehaald poogde ik haar snel te zoenen. Ze was verrast door mijn zoenaanval, maar nadat het lipcontact weer was gemaakt ging ze rechter op zitten zodat het wat comfortabeler werd voor ons beiden.
'Misschien zou het liggend nog wel fijner zijn' leek ze te denken. Ze liet zich langzaam achterover zakken en maakte mij duidelijk dat ik met mijn gezicht mee moest gaan. Ze legde haar handen op mijn rug en begon voorzichtig over mijn rug te krassen. Ik had mijn handen ondertussen ook al onder haar rug verstopt en tilde haar op om haar meer naar het midden van haar bed te verplaatsen. Ze begon zachtjes te kreunen om mij vervolgens een compliment te geven.
"You're a great kisser." Ze glimlachte tevreden terwijl ze diep in mijn ogen staarde, alsof mijn hoofd een kijkdoos was waarin iets magisch gebeurde.
Ik besloot maar door te gaan met hetgeen waar ik zo goed in bleek te zijn.

"Where will you sleep tonight?"
"In that room." Ik wees naar de logeerkamer, want door de gebeurtenissen was ik het Engelse woord daarvoor kwijt. Ze leek haast teleurgesteld in mijn antwoord.
"Do you want to know where I want to sleep tonight?" zei ik terwijl ik probeerde om de situatie te redden.
"I don't care as long as I can be there too!" was haar antwoord. Mevrouw is een beetje een initiatiefneemster, merk ik.

"I think you won't mind this...". Ze liep de kamer uit en ik hoorde wat gerommel in de logeerkamer.
"Where are your things?" Ik liep naar de kamer en wees naar het matras waar ik eigenlijk zou gaan liggen slapen, maar zij dacht daar anders over. Ze probeerde mijn sporttas op te pakken, maar ontwrichtte bijna haar schouder.
"Oh... eh, I think you should carry that. It's too light for me." Ik droeg mijn tas naar haar kamer en zij droeg alles wat er op het matras lag. In mijn poging de boel te fatsoeneren onderbrak ze mij door mij op het bed te gooien en te gaan knuffelen, zoenen en andere onschuldige seksuele dingen.

"It can wait" had ze nog toe te voegen, doelend op mijn spullen.

Klaarblijkelijk was het al laat, want haar kamer was inmiddels de duisternis zelve en we konden elkaar nog nauwelijks zien. Op een gegeven moment besloot ze om toch maar om een lampje aan te doen en om de gordijnen te sluiten, en dat was achteraf gezien maar goed ook. Terwijl ze de gordijnen dicht deed klopte er iemand op de deur. Het was haar vader.

"Time to go to bed" was het enige dat hij zei terwijl hij naar mij keek en naar de logeerkamer wees. Er ontstond een kleine woordenwisseling tussen vader en dochter, maar er was geen redden meer aan. Ik moest haar kamer uit.

Een tiental minuten later lag ik op het matras in de logeerkamer naar het plafond te staren. Verscheidene gedachten spookten door mijn hoofd. Wanneer waren de anderen weer teruggekomen? Waarom heb ik dat niet gehoord? Hoe laat is het eigenlijk? Waarom is het hier zo koud? Ewoud had blijkbaar geen last van dit gebeuren, maar ik had wel last van hem. Zijn gesnurk was van een dusdanig volume dat het voor mij niet te doen was om mijn ogen te sluiten. Hoe de andere jongens dat wel voor elkaar kregen was mij een raadsel. Na enkele pogingen om Ewoud om te rollen, in de hoop dat hij zou stoppen met snurken, draaide ik mijzelf dan maar om. Misschien zou het wat minder hard overkomen als ik niet met mijn gezicht naar hem toe lag. Ik draaide mij om en wilde de deken over mij heen trekken, maar greep in lucht. Des te lager ik greep met mijn hand, des te duidelijker het voor mij werd dat de deken ontbrak. Pas op dat moment drong het tot mij door waarom ik zo lag te rillen, al mijn slaapspullen lagen nog op haar kamer.



Reageer op dit verhaal!

Je moet helaas ingelogd zijn om te kunnen reageren.